โอเมก้าผู้ถูกปฏิเสธ: โอกาสครั้งที่สองกับราชา

เจ็ดปีเต็มที่ฉันถูกคีแลน แบล็ควู้ด อัลฟ่าของฝูงจันทราทมิฬปฏิเสธในฐานะคู่แท้

แต่เขาไม่เคยต้องการฉันเลย เขามีเพียงลิเวีย ผู้หญิงที่เขาเติบโตมาด้วยกันเท่านั้น

เมื่อลิเวียใส่ร้ายว่าฉันขโมยสร้อยคออันล้ำค่า คีแลนไม่ลังเลแม้แต่น้อย

“นังโอเมก้าน่ารังเกียจ” เขาถ่มน้ำลาย “แกมันไม่มีค่าพอแม้แต่จะเลียฝุ่นจากรองเท้าของเธอด้วยซ้ำ”

จากนั้นเขาก็สั่งให้ทหารยามใส่กุญแจมือเงินที่ข้อมือฉันแล้วลากฉันไปที่ห้องขัง ขณะที่ลิเวียร้องไห้บีบน้ำตาอยู่ในอ้อมแขนของเขา

ตอนที่พวกเขาลากฉันออกไป ฉันเห็นเขาสะดุ้งเฮือก ความเจ็บปวดจากสายใยที่ขาดสะบั้นของเราฉายชัดบนใบหน้าเขาแวบหนึ่ง

แต่เขาก็ไม่ได้ทำอะไร ในวินาทีนั้น ความหวังโง่ๆ ตลอดเจ็ดปีของฉันได้ตายลงอย่างสมบูรณ์

วันรุ่งขึ้น หลังจากที่แม่ประกันตัวฉันออกมา อัลฟ่าคู่แข่งก็มาพบฉันที่สนามบินสุวรรณภูมิ

เขาเสนอตำแหน่งหัวหน้าที่ปรึกษาฝ่ายกลยุทธ์ให้ฉัน โดยมีเป้าหมายเดียว คือทำลายอาณาจักรของคีแลน

ฉันตอบตกลงโดยไม่คิดแม้แต่วินาทีเดียว

บทที่ 1

มุมมองของเซราฟิน่า:

ข้อความนั้นเย็นเยียบและเฉียบคมราวกับตราประทับแห่งการสิ้นสุดที่ตีตราลงบนวิญญาณของฉัน มันไม่ใช่เสียง แต่เป็นความรู้สึก

“สภาผู้อาวุโสขอยืนยันว่าเทพีแห่งดวงจันทร์ได้เป็นพยานในการตัดขาดสายใยแล้ว ระยะเวลาสังเกตการณ์เจ็ดปีระหว่างอัลฟ่าคีแลน แบล็ควู้ด และโอเมก้า เซราฟิน่า เวล ได้สิ้นสุดลง สิทธิ์ในการอ้างตำแหน่งลูน่าของท่านถือเป็นโมฆะอย่างถาวร”

ฉันยืนอยู่ในเงามืดของห้องบอลรูมขนาดใหญ่ แสงระยิบระยับจากโคมไฟคริสตัลในงานกาลาประจำปีของฝูงจันทราทมิฬสาดส่องลงมาเย้ยหยัน นิ้วของฉันบีบถาดใส่แก้วแชมเปญเปล่าที่ฉันควรจะเก็บให้แน่นขึ้น

ฝั่งตรงข้ามของห้อง ลิเวีย ธอร์น คือศูนย์กลางของทุกสิ่ง เสียงหัวเราะของเธอใสดั่งแก้วเจียระไน เธอกำลังฉลองชัยชนะทางธุรกิจครั้งล่าสุด แต่ทุกคนรู้ว่าการเฉลิมฉลองที่แท้จริงคือเรื่องนี้ การลดตำแหน่งอย่างเป็นทางการครั้งสุดท้ายของฉัน

“ดูหล่อนสิ” เพื่อนคนหนึ่งของลิเวียพูดเยาะ เสียงของเธอเป็นเพียงเสียงกระซิบในโลกแห่งความจริง แต่กลับดังสนั่นในจิตสำนึกร่วมของฝูง “ยังทำเหมือนว่าตัวเองมีที่ยืนอยู่ที่นี่”

ดวงตาที่สดใสและโหดร้ายของลิเวียสบเข้ากับตาฉัน เธอลอยตัวเข้ามาหาเหมือนนักล่าในชุดผ้าไหม

“เซราฟิน่า ที่รัก” เธอพูดเสียงหวานปานน้ำผึ้งอาบยาพิษ “ยังทำงานหนักเหมือนเดิมเลยนะ คงจะเหนื่อยแย่เลย แต่ฉันว่ามันก็เป็นสิ่งที่คนอย่างเธอถนัดล่ะนะ”

เธอชี้ไปที่ชุดคนรับใช้เรียบๆ ของฉันอย่างไม่ใส่ใจ “น่าเสียดายจริงๆ นะ แม่ของเธอเคยเป็นผู้เยียวยาที่มีพรสวรรค์มาก่อน... ก็นะ เธอก็รู้” เธอยิ้มเยาะ “อย่างน้อยแม่เธอก็ยังได้ยินความต้องการของฝูง ผู้เยียวยาที่หูหนวก ช่างเป็นเรื่องน่าเศร้าจริงๆ ฉันหวังว่าเธอคงไม่ส่งต่อสายเลือดที่บกพร่องนั่นไปให้ใครอีกนะ”

เสียงคำรามต่ำๆ ดังขึ้นในอกของฉัน เป็นเสียงที่ฉันไม่ได้ทำมาหลายปีแล้ว แม่ของฉัน เธอจะดูถูกฉัน ย่ำยีฉันยังไงก็ได้ แต่แม่คือเส้นแบ่ง

“อย่า” ฉันพูด เสียงแหบพร่าเพราะไม่ได้ใช้งานมานาน “อย่าบังอาจพูดถึงท่าน”

“แล้วจะทำไม?” ลิเวียหัวเราะ เธอหยิบแก้วไวน์แดงจากถาดที่คนรับใช้เดินผ่าน “โอเมก้าตัวน้อยจะกัดเหรอ?”

ฉันผลักเธอ ไม่แรง แค่พอให้เธอถอยหลังไปก้าวหนึ่ง มันเป็นการกระทำที่โง่เขลาและหุนหันพลันแล่น โอเมก้าไม่ควรแตะต้องเบต้าระดับสูง

ดวงตาของลิเวียเบิกกว้างด้วยความตกใจเสแสร้ง ก่อนจะหรี่ลงเป็นความอาฆาตแค้นอย่างแท้จริง เพียงแค่สะบัดข้อมือ เธอก็สาดของเหลวในแก้วใส่ฉัน

ความเจ็บปวดแสบร้อนปะทุขึ้นทั่วแก้มและลำคอของฉัน มันไม่ใช่แค่ไวน์ ฉันได้กลิ่นมันทันที กลิ่นฉุนแสบจมูกของเงิน แค่ผงเงินเล็กน้อย พอที่จะทำให้เกิดความเจ็บปวดทรมานและรอยแผลพุพองน่าเกลียดบนผิวของมนุษย์หมาป่า แต่ไม่มากพอที่จะถึงตาย

เสียงสูดหายใจดังขึ้นรอบตัวเรา ฉันกุมใบหน้าตัวเอง ความเจ็บปวดแสบร้อนเหมือนถูกไฟนาบ

“นี่มันเรื่องอะไรกัน?”

เสียงนั้นตัดผ่านความโกลาหลเหมือนเสียงแส้ฟาด มันทุ้มลึก กังวาน และแฝงไปด้วยอำนาจที่ทำให้หมาป่าทุกคนในห้อง รวมถึงฉัน ต้องหยุดนิ่ง เสียงบัญชาของอัลฟ่า

อัลฟ่าคีแลน แบล็ควู้ดยืนอยู่ตรงนั้น ร่างสูงใหญ่ของเขาแผ่อำนาจและความเกรี้ยวกราดออกมา ดวงตาของเขาสีเทาราวกับท้องฟ้าในยามพายุจับจ้องมาที่เหตุการณ์

“ลิเวีย!” เขาตวาด

สีหน้าของลิเวียเปลี่ยนเป็นเศร้าสร้อยทันที “คีแลน! เธอผลักฉัน! นัง... นังโอเมก้านี่ มันทำร้ายฉัน!”

“เธอคือคู่แท้ที่ถูกฉันปฏิเสธ” คีแลนพูด น้ำเสียงของเขาต่ำลงอย่างเป็นอันตราย “และเธอยังอยู่ภายใต้การคุ้มครองของฉัน เธอจะทำร้ายเธอไม่ได้”

น้ำตาคลอหน่วยในดวงตาของลิเวีย “การคุ้มครองของคุณเหรอ? เจ็ดปีนะคีแลน! เจ็ดปีที่คุณเก็บเธอไว้ที่นี่ คอยย้ำเตือนถึงสายใยของคุณ คุณบอกฉันว่ามันเป็นแค่การทำให้ฉันหึง เพื่อให้ฉันรู้ว่าฉันสูญเสียอะไรไป!”

ขากรรไกรของคีแลนขบกันแน่น เขาเดินไปข้างหน้า สายตาของเขากวาดมองผิวที่พุพองของฉันก่อนจะกลับไปที่ลิเวีย กล้ามเนื้อข้างแก้มของเขากระตุก

“แล้วอะไรทำให้เธอคิดว่า” เขาถาม เสียงของเขาปราศจากความอบอุ่นใดๆ “ฉันจะรอเธอตลอดไป?”

เขาคว้าแขนฉัน สัมผัสของเขาส่งความรู้สึกคุ้นเคยที่เจ็บปวดรวดร้าวไปทั่วร่างฉัน เงาของสายใยที่ขาดสะบั้นของเรา เขาฉุดฉันออกจากฝูงชนที่มุงดู มือของเขาจับแน่นขณะที่นำฉันออกจากห้องบอลรูม

ในความเงียบงันของรถยนต์ กลิ่นหนังและกลิ่นอายทรงพลังของเขา—เหมือนป่าสนหลังพายุฝน—อบอวลไปทั่วปอดของฉัน เขาใช้ผ้าเช็ดทำความสะอาดจากชุดปฐมพยาบาลในรถเช็ดที่แก้มของฉัน ฉันสะดุ้ง

“อยู่นิ่งๆ” เขาสั่ง เสียงของเขาอ่อนลง เขาทำความสะอาดแผลเสร็จ สีหน้าของเขาอ่านไม่ออก

เขาโยนผ้าเช็ดทิ้งแล้วสตาร์ทรถ “ฉันขอโทษเรื่องลิเวีย” เขาพูดโดยไม่มองหน้าฉัน “ฉันจะจัดการเธอเอง”

ฉันไม่ได้พูดอะไร

เขาขับรถไปเงียบๆ สองสามนาที แสงไฟในเมืองพร่ามัวผ่านหน้าต่างไป จากนั้นเขาก็พูดขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงแปลกๆ “ฉันเพิ่งนึกได้... วันนี้เป็นวันครบรอบ”

วันครบรอบ วันที่เราพบกันครั้งแรก วันที่หมาป่าของเราจดจำกันและกันได้ วันที่เขามองฉันด้วยความรังเกียจและเอ่ยคำพูดที่ทำลายโลกของฉัน วันที่เขาปฏิเสธฉัน

“ฉันจะซื้ออะไรให้” เขาเสนอ ราวกับว่านั่นจะแก้ไขอะไรได้ “เป็นค่าชดเชย”

ในที่สุดฉันก็หันไปมองเขา ใบหน้าของฉันเรียบเฉยราวกับสวมหน้ากาก ทั้งที่ในใจไม่ได้เป็นเช่นนั้น “วันนั้นไม่มีความหมายอะไรกับฉันอีกแล้วค่ะ อัลฟ่า”

แววตาของเขาฉายแววบางอย่าง—ประหลาดใจ? รำคาญ?—ก่อนที่เขาจะทันได้ตอบกลับ เสียงที่เสแสร้งและน่ารำคาญก็แทรกเข้ามาในความคิดของฉัน เพราะมันส่งตรงถึงเขา และเศษเสี้ยวของสายใยของเรายังคงทำให้ฉันรู้สึกถึงเสียงสะท้อนนั้นได้

“คีแลน ได้โปรดมารับฉันหน่อย ฉันกลัวความมืด คุณก็รู้”

เป็นลิเวีย แน่นอนว่าเป็นเธอ