นางแกร่งหวนคืน

เซียวโหรวรู้สึกเจ็บระบมไปทั่วทั้งตัว โดยเฉพาะที่ศีรษะ นางรู้สึกเหมือนถูกเหล็กร้อนๆ มานาบไว้ไม่มีผิด ความเจ็บปวดจากการบวมและแสบร้อนทำให้นางดิ้นทุรนทุรายลุกขึ้นมานั่งพร้อมกับกรีดร้องเสียงแหลม

“เอ๊ะ？ ทำไมนังสารเลวนี่ถึงได้ฟื้นขึ้นมาอีกได้เล่า？ เมื่อกี้นี้นางสิ้นลมไปแล้วมิใช่หรือ？ สรุปแล้วพวกเจ้าทำอันใดกันแน่？ เหตุใดถึงยังมิรีบจัดการนังสารเลวนี่ให้ตายไปอีกเล่า！”

หลังได้รับคำสั่งด้วยเสียงที่แสบแก้วหูนี้ เชือกเส้นหนึ่งก็มาคล้องอยู่ที่คอของเซียวโหรวทันที

ในชั่วพริบตาเดียว เซียวโหรวก็รู้สึกเหมือนคอของนางกำลังจะถูกคนหัก

ความรู้สึกหายใจไม่ออกอย่างรุนแรงทำให้นางพยายามดิ้นรนอย่างทุรนทุราย มือทั้งสองข้างโบกสะบัดไปมา แล้วนางก็คว้าปิ่นปักผมบนศีรษะได้โดยไม่ตั้งใจ นางจึงดึงปิ่นปักผมออกมาแทบจะโดยสัญชาตญาณ แล้วก็แทงเข้าไปที่ตัวของคนที่อยู่ด้านหลังนางอย่างแรง！

“โอ๊ย……！”

เสียงร้องโหยหวนราวกับเสียงหมูถูกเชือดดังลั่นออกมาจากในห้อง

พอเซียวโหรวรู้สึกว่าแรงกดที่คอของนางลดลงไปมากแล้ว นางก็รีบหันหลังเพื่อสร้างระยะห่างระหว่างตัวนางกับคนที่อยู่ด้านหลัง ในขณะเดียวกันนางก็เบิกตาโตกว้างเพื่อมองดูทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในห้อง

แล้วนางก็เห็นว่าตรงหน้ามีบ่าวหญิงสูงวัยรูปร่างอ้วนท้วมดูกำยำกำลังยืนกันอยู่สามถึงสี่คน หนึ่งในนั้นกำลังกุมแขนตัวเองที่มีเลือดไหลไม่หยุดเอาไว้ด้วยความเจ็บปวด สายตากำลังมองมาที่นางอย่างถมึงทึงโหดเหี้ยม

เซียวโหรวรู้สึกงุนงงไปหมด ไม่เข้าใจว่าภาพตรงหน้าเป็นความฝันหรือความจริงกันแน่

เห็นๆ อยู่ว่านางกระโดดลงจากหน้าผาในคืนที่หิมะกำลังตก ไม่มีโอกาสที่จะรอดชีวิตเลยแม้แต่น้อย

แต่ถ้านางตายไปแล้ว แล้วเหตุใดความเจ็บปวดตามร่างกายของนางถึงได้สมจริงเช่นนี้เล่า？ แล้วสิ่งที่นางเห็น เหตุใดถึงได้ชัดเจนถึงเพียงนี้？

ในขณะที่เซียวโหรวกำลังสับสนงุนงงอยู่นี่เอง จู่ๆ ความทรงจำมากมายที่ไม่ใช่ของนางก็ผุดขึ้นมาในหัว！

จวนกงชินโหว ตระกูลพ่อค้า การแต่งงานเพื่อสร้างพันธมิตร การทรมาน การนอกใจ การประหารชีวิต……

เซียวโหรวเอามือกุมศีรษะที่เหมือนกำลังจะระเบิดของตัวเองเอาไว้ น้ำตาเม็ดใหญ่จากความเจ็บปวดที่คลอเบ้าอยู่ไหลอาบแก้มลงมาอย่างควบคุมไม่ได้ ในขณะเดียวกัน นางก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดนางถึงมาอยู่ในที่แห่งนี้ได้

นางได้กลับมาเกิดใหม่แล้ว！

หนึ่งเดือนต่อมาหลังจากได้กลับมาเกิดใหม่ ในร่างของฮูหยินรองแห่งจวนกงชินโหวที่เมืองหลวง

ฮูหยินรองท่านนี้มีชื่อแซ่เดียวกันกับนาง นั่นก็คือเซียวโหรว

เพียงแต่ว่าเซียวโหรวคนนี้ไม่ใช่เซียวโหรวจากตระกูลเซียวที่เป็นอัครมหาเสนาบดี แต่เป็นเซียวโหรวที่เกิดจากตระกูลพ่อค้า

เซียวโหรวที่เกิดในตระกูลพ่อค้าคนนี้มีจิตใจดีและบอบบาง ด้วยฐานะทางบ้านที่มั่งคั่งประกอบกับรูปโฉมที่งดงาม นางจึงเป็นที่ถูกตาต้องใจของจวนกงชินโหวผู้ทรงอำนาจ ทำให้นางได้ตบแต่งเข้าจวนมาอย่างสมเกียรติผ่านพิธีแต่งงานตามธรรมเนียมทุกอย่าง ได้กลายเป็นฮูหยินเอกของบุตรชายคนรองที่เกิดจากฮูหยินเอกของบ้านใหญ่

เดิมทีนางคิดว่าตัวเองได้แต่งงานเข้ามาอยู่ในครอบครัวที่ร่ำรวย ได้พบสามีที่ดี แต่แล้วนางกลับไม่คาดคิดเลยว่านางจะกลายเป็นลูกแกะที่เข้าไปในถ้ำเสือเสียได้

แม่สามีทั้งเจ้าเล่ห์ทั้งโลภมาก ส่วนสามีของนางก็ไร้หัวใจและเลือดเย็น ทุกคนในจวนโหวไม่มีใครปฏิบัติต่อนางอย่างมีมนุษยธรรมเลย

เพื่อที่จะยึดสินเดิมของนาง แม่สามีจึงวางแผนการชั่วร้าย โดยกล่าวหาว่านางไปอ่อยชายอื่น บีบบังคับให้นางเอาหัวกระแทกกำแพงเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนเอง

บางทีอาจเป็นเพราะสวรรค์มีตาที่ทำให้เซียวโหรวจากตระกูลพ่อค้าเสียชีวิตไป ทำให้เซียวโหรวจากตระกูลเซียวที่เป็นตระกูลนักปราชญ์ได้ทะลุมิติมาเข้าร่างของนางเวลานี้พอดี แล้วก็ได้กลับมามีชีวิตอีกครั้งแทนที่ของนาง

น้ำตาที่ไหลอาบใบหน้าของนางอยู่ในขณะนี้ คือความเจ็บปวดและความแค้นก่อนตายของเซียวโหรวจากตระกูลพ่อค้า ในขณะเดียวกัน เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดของเซียวโหรวจากตระกูลพ่อค้าก่อนสิ้นใจก็ยังคงดังก้องอยู่ในหัวของนางไม่จางหายไป！

ข้าต้องการแก้แค้น！ ข้าต้องการแก้แค้น！

แม่นมไป๋ประคองแม่นมหลี่ที่ถูกแทงเอาไว้ แล้วก็พูดขึ้นมาด้วยสายตาอาฆาตแค้นว่า “อีชั่ว ตอนแรกข้าก็อยากจะทำให้เจ้าตายเร็วๆ อยู่หรอก ไม่คิดเลยว่าเจ้ายังจะกล้าทำร้ายผู้อื่นเช่นนี้อีก？ ดี！ ในเมื่อเจ้าอยากรนหาที่ตายดีนัก เช่นนั้นข้าก็จะทำให้เจ้าสมปรารถนาเอง”

หลังพูดจบ แม่นมไป๋ก็กระชากตั่งที่อยู่ข้างๆ ขึ้นมาอย่างแรง เตรียมจะฟาดลงมาบนหัวของเซียวโหรว

ทันใดนั้นเอง เซียวโหรวที่กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นก็ลุกขึ้นยืนอย่างกระทันหัน แล้วก็วิ่งปรี่ไปหาแม่นมไป๋อย่างรวดเร็ว และใช้ปิ่นปักผมจ่อไปที่เส้นเลือดของแม่นมไป๋

“อย่าขยับ ถ้าใครกล้าขยับ ข้าได้ฆ่านางแน่！”

แม่นมไป๋และทุกคนต่างก็ตื่นตกใจกับเรี่ยวแรงและความเร็วที่เพิ่มขึ้นมาอย่างฉับพลันของเซียวโหรวอย่างยิ่ง

โดยเฉพาะแม่นมไป๋ ตอนที่นางสังเกตเห็นว่าปิ่นปักผมที่จ่ออยู่ตรงคอของนางแหลมคมเพียงใด นางก็ทั้งโกรธทั้งโมโหจนตะโกนใส่เซียวโหรวว่า “อีชั่ว！ เจ้ากล้าขู่ข้างั้นหรือ！ ？”

เซียวโหรวที่ฝืนทนความเจ็บปวดอยู่ ได้ตะโกนใส่แม่นมไป๋ที่อยู่ในอ้อมแขนของนางโดยไม่กล้าขยับเขยื้อนใดๆ ว่า “แล้วเหตุใดข้าถึงต้องมิกล้าด้วยเล่า？ พวกเจ้าก็แค่พวกบ่าวสถุลที่บังอาจล่วงเกินผู้เป็นนาย กล้าดีอย่างไรมาคิดทำร้ายเจ้านายเช่นนี้ ต่อให้ต้องไปถึงที่ว่าการจิงจ้าว พวกเจ้าก็มีแต่จะถูกตราหน้าและเนรเทศออกไปเท่านั้น！”

แม่นมไป๋หัวเราะเยาะเย้ยออกมาและพูดขึ้นว่า “ฮูหยินรองเป็นผู้สูงศักดิ์ที่ความจำยอดแย่เสียจริง เจ้าลืมไปแล้วหรือว่า เจ้าลอบคบชู้สมสู่กับชายภายนอกจนถูกฮูหยินจับได้คาหนังคาเขา การมีชู้มีโทษถึงขั้นถูกจับไปถ่วงน้ำในกรงหมู เจ้าจะกล้าให้เรื่องนี้กลายเป็นเรื่องใหญ่จนไปถึงทางการจริงๆ น่ะหรือ？”

“มีอะไรให้ต้องกลัวด้วยเล่า？”

ปิ่นปักผมแทงเข้าที่คอของแม่นมไป๋มากยิ่งขึ้น เมื่อได้ยินเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของหญิงชรา เซียวโหรวก็พูดขึ้นมาอย่างเย็นชาว่า “ข้าต้องการพบโหวฮูหยิน！”

“มิเช่นนั้น…… ข้าก็ไม่รังเกียจที่จะพายายแก่นี่ไปลงนรกด้วยกันหรอก！”