ข้าโหด ทว่าข้าคือสุดที่รักของท่านอ๋อง

“อากาศแห้งแล้ง วัตถุติดไฟง่าย ระวังเพลิงไหม้ด้วย”

เสียงตีเกราะเคาะไม้เอ่ยเตือนตรงถนนดังเข้ามาในห้อง หอเจียวฟ่างที่กำลังคึกคักแต่เดิมได้เงียบสงัดลงไปแล้ว

ลู่จินหวยเงยศีรษะขึ้นมองไปที่เสิ่นสุยยินที่กำลังนอนหลับอย่างสงบอยู่ข้าง ๆ เขา สายตาเขาดูอ่อนโยนเป็นอย่างยิ่ง

เขาไม่ใช่ผู้ที่หลงใหลในความอ่อนโยนเพียงชั่วขณะ แล้วก็ไม่ใช่ผู้ชอบเที่ยวเด็ดดอมสตรี สำหรับเสิ่นสุยยินเขาวางแผนมานานแล้ว

คราวนี้พอเสิ่นจวินคั่วถูกเนรเทศ สาเหตุที่เขามาไถ่ตัวที่หอเจียวฟ่าง ประการแรกเพื่อตอบแทนพระคุณของเสิ่นหลิวเยว่ ส่วนประการที่สอง..... ก็เพราะเสิ่นสุยยิน

เขาจำได้ว่าครั้งแรกที่ได้พบกับเสิ่นสุยยินก็คือในงานเลี้ยงของพระราชวัง ในตอนนั้นมีสตรีสูงศักดิ์ท่านหนึ่งจงใจหาเรื่องเสิ่นสุยยิน ด้วยความที่เสิ่นสุยยินเป็นคนขี้กลัว นางจึงไม่กล้าโต้แย้งอันใดเพื่อตัวเอง

เดิมทีเขาคิดว่าเรื่องนี้ก็คงจบไปเช่นนั้น แต่แล้วกลับไม่คาดคิดเลยว่าเสิ่นสุยยินจะแอบกระทำการบางอย่างบนถนนทางที่สตรีผู้สูงศักดิ์ผู้นั้นจะผ่าน ทำให้สตรีสูงศักดิ์ผู้นั้นต้องอับอายขายหน้าต่อหน้าสาธารณชนทั้งหมด

ซึ่งเขาที่อยู่ในที่ลับเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมด

ขณะที่มองไปที่เสิ่นสุยยินที่ยังคงแสดงอาการขลาดกลัวอยู่ในฝูงชน เขาก็เข้าใจโดยพลันว่า นี่เป็นเพียงแค่การแสดงของเสิ่นสุยยินเท่านั้น

เขาเกิดมามีเชื้อพระวงศ์ที่ดูมีเกียรติสูงส่งในสายตาของผู้อื่น แต่มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ว่า ตัวตนนี้ไม่เพียงแค่มีเกียรติยศเท่านั้น แต่ยังเป็นเครื่องพันธนาการอีกด้วย

สิ่งที่เขาได้พบเห็นมาตั้งแต่เด็กก็คือการต่อสู้ซึ้ง ๆ หน้าและลับหลัง ทั้งเพื่อตำแหน่ง เพื่อความโปรดปราน หรือแม้แต่เพื่อเสื้อผ้าเครื่องประดับสักชิ้นก็สามารถทำให้ผู้คนทำได้ทุกวิถีทาง

เพราะเหตุนี้เขาจึงคิดว่า การแสดงก็ไม่ใช่เรื่องที่เลวร้ายอันใด ในทางตรงกันข้าม มีเพียงผู้ที่รู้วิธีแสดงเท่านั้นที่จะมีชีวิตที่ยืนยาว

เขาก็เลยรู้สึกสนใจเสิ่นสุยยินมากยิ่งขึ้น

ซึ่งความสนใจนี้เองที่ทำให้เขาประทับใจเสิ่นสุยยินมากขึ้น และยิ่งนับวันก็ยิ่งสนใจนางมากขึ้นเรื่อย ๆ

แม้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนี้จะเกินความคาดหมายของเขา แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจเลย มีเพียงสิ่งเดียวที่ทำให้เขาเสียใจก็คือ ครั้งแรกของเสิ่นสุยยินไม่ควรต้องตกเป็นของเขาที่นี่

ลู่จินหวยปล่อยมือและกอดเสิ่นสุยยินไว้ในอ้อมแขน จากนั้นก็หลับลึก

อีกทางด้านหนึ่ง

เสิ่นหลิวเยว่กำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง หวีไม้ในมือถูกนางหักออกเป็นสองท่อนจนมุมหนึ่งของหวีที่หักนั้นแทงเข้าไปในฝ่ามือลึก แต่นางกลับดูเหมือนจะไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด ยังคงกำมันไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

หลังจากที่ลู่จินหวยตามเสิ่นสุยยินเข้าไปในห้อง เขาก็ไม่ได้ออกมาอีก ชายหญิงอยู่ด้วยกันตามลำพังสองต่อสองในห้องเดียวกัน นางไม่ต้องเดาก็รู้ได้ว่าจะเกิดอันใดขึ้นบ้าง

ทั้ง ๆ ที่ลู่จินหวยมาที่นี่เพื่อนาง แต่สุดท้ายเสิ่นสุยยินกลับชิงไปก่อนเสียอย่างนั้น

นางอดไม่ได้ที่จะนึกถึงพฤติกรรมแปลก ๆ ของเสิ่นสุยยินก่อนจะเริ่มการประมูล นางคิดว่าท่านพ่อใช้น้องชายแท้ ๆ ของเสิ่นสุยยินมาข่มขู่ เสิ่นสุยยินจึงไม่กล้าที่จะไม่รับลูกค้าแทนนาง

แต่แล้วใครจะไปคิดเล่าว่าเสิ่นสุยยินจะไปหาแม่เล้า แล้วก็ใช้ความบริสุทธิ์ของตนเองเป็นตัวสร้างจุดขาย ทำให้เรื่องสองพี่น้องตระกูลเสิ่นรับแขกแพร่สะพัดไปจนคนรู้กันทั่ว ทำให้นางมิสามารถที่จะไม่มาปรากฏตัวได้

เรื่องนี้ก่อให้เกิดความวุ่นวายเป็นอย่างมาก ท่านแม่ก็รู้เรื่องนี้แล้วเช่นกัน อีกทั้งยังส่งคนให้มาส่งจดหมายบอกให้นางยอมลดตัวไปเอาอกเอาใจลู่จินหวย เพื่อที่นางจะได้เป็นพระชายาอ๋องหนานโดยเร็ววัน จะได้ช่วยท่านพ่อกลับมาเมืองจิงเสียทีและจะได้กอบกู้ความรุ่งเรืองของตระกูลเสิ่นกลับมาอีกครั้ง

แต่นางเป็นถึงบุตรีฮูหยินเอก เหตุใดนางถึงต้องทำตัวต้อยต่ำด้วยเล่า？！

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เสิ่นหลิวเยว่ก็ทนไม่ไหวและเขวี้ยงหวีไม้ในมือลงพื้นอย่างแรง

เสียงหวีไม้ร่วงลงพื้นดังฟังชัดเป็นพิเศษในต่ำคืนที่เงียบสงบ

“นังสารเลว！”

สักวันหนึ่ง นางจะต้องฆ่านังสารเลวเสิ่นสุยยินให้จงได้！

วันรุ่งขึ้น

ทันทีที่เสิ่นสุยยินลืมตาขึ้นมาก็เห็นลู่จินหวยที่กำลังนอนหลับอยู่ข้าง ๆ นาง ทำให้นางชะงักไปเป็นเวลานาน

จนกระทั่งได้ยินเสียงดังมาจากภายนอกหอเจียวฟ่าง ความคิดของเสิ่นสุยยินถึงได้ค่อย ๆ กลับคืนมา

นางจำได้อย่างชัดเจนว่าเมื่อคืนนี้เกิดอันใดขึ้นบ้าง ไม่ว่าจะเป็นการจูบและอุณหภูมิในร่างกายของลู่จินหวยนางก็ยังจดจำได้ขึ้นใจเช่นกัน

ไม่คาดคิดเลยว่า นางจะพลีกายถวายตัวให้เขาได้อย่างง่ายดายเช่นนี้ หากแม่ของนางที่คอยพร่ำสอนให้นางยึดมั่นในหลักปฏิบัติและคุณธรรมที่สตรีพึงกระทำอย่างเคร่งครัดมาโดยตลอดรู้เข้าจะต้องโกรธเคืองมากเป็นแน่ที่นางด้อยค่าตนเองเช่นนี้

แต่ถ้านางไม่ทำเช่นนี้ นางก็คงได้อยู่แค่ในหอเจียวฟ่างไปตลอด แล้วนางจะช่วยน้องชายออกมาจากเงื้อมมือของท่านพ่อได้อย่างไร แล้วจะแก้แค้นให้แม่ที่ตายไปเพื่อแม่เลี้ยงที่มีศักดิ์เป็นเมียเอกได้อย่างไร？

เมื่อคิดถึงคำขู่ของพ่อก่อนถูกเนรเทศไป ที่หางตาของเสิ่นสุยยินก็มีน้ำตาไหลอาบแก้มลงมา

ในใจของเสิ่นจวินคั่วมีเพียงแม่เลี้ยงที่มีศักดิ์เป็นเมียเอกกับเสิ่นหลิวเยว่มาตลอด

ส่วนแม่ของนางกับน้องชาย แล้วก็นาง เป็นเพียงหมากที่เขาจะทิ้งเมื่อใดก็ได้

เมื่อลู่จินหวยลืมตาขึ้น เขาก็เห็นน้ำตาที่ไหลออกมาจากหางตาของเสิ่นสุยยินเข้าพอดี

ความรู้สึกแปลก ๆ พลันเกิดขึ้นในใจของเขา ทำให้เขาอยากที่จะยื่นมือไปเช็ดน้ำตาให้นางโดยสัญชาตญาณ แต่ทันทีที่เขาเคลื่อนไหว เสิ่นสุยยินก็สังเกตเห็นว่าเขาตื่นแล้ว

ทำให้นางชะงักไปชั่วขณะ จากนั้นก็กลับสู่ภาวะปกติโดยพลัน