ติดตาม
ตอน
แชร์
หน้าปกนวนิยาย ปรารถนาซาดิสม์

ปรารถนาซาดิสม์

ความรักที่เห็นแก่ตัวของมนุษย์ผู้ชาย ที่ชอบในเรื่องเซ็กส์ พอเจอกับผู้หญิงดี ๆ ที่เธอไม่อยากอยู่ในวังวนปรารถนาของเขา เธอจึงตัดเยื่อไม่เหลือใย แล้วอย่างไรต่อล่ะที่นี่ การประลองหัวใจระหว่าง เทมป์ หรือ นายตรินัย เจ้าของลานแข่งรถ รูปหล่อ ร่ำรวย คาสโนว่า กับ ดอกไม้ หรือ นางสาวอุมาริการ์ มิสมอเตอร์โชว์ โดยมีความรักเป็นเดิมพัน ตรินัยรู้สึกเสียหน้าอย่างแรง เพราะนางสาวอุมาริการ์ ที่ได้แต่หนีเขา ไม่ยอมรับสัมพันธ์ และทุกครั้งที่เจอกัน เขาก็กระทำกับเธอแบบไม่เป็นสุภาพบุรุษเอาเสียเลย แม่ดอกไม้อุมาริการ์ได้ขโมยหัวใจของนายเทมป์ไปด้วยนี่สิ ทำให้ชายหนุ่มคาสโนว่า ถึงกับกินไม่ได้ นอนไม่หลับ อุมาริการ์กับตรินัยจะโคจรมาเจอะเจอกันอีกหรือไม่ บางเรื่องราวที่เกิดขึ้นในชีวิตคนเรา บางครั้งอาจจะเป็นพรหมลิขิตก็ได้ ++++++ “คืนนี้ผมต้องจ่ายคุณเท่าไหร่ครับ” เขาเข้าเรื่อง ดอกไม้ถึงกับหน้าเหวอ ไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูดในครั้งแรก ก่อนที่ถึงบางอ้อ เธอมองหน้าผู้ชายตรงหน้าจ้องเขม็ง “เก็บเงินของคุณเอาไว้เผาเพื่อนคุณเถอะค่ะ” อุมาริการ์ปากร้ายออกมาทันที ไม่คิดว่าผู้ชายหน้าตาดีตรงหน้าจะเป็นคนแบบนี้ เธอรีบหมุนตัวลงจากเก้าอี้ ก่อนจะคว้าเป้ที่วางอยู่บนพื้นข้างล่างขึ้นบนไหล่ เขารีบคว้าข้อแขนเธอเอาไว้ในทันที และล็อกมือเอาไว้แน่น กระชากร่างเล็กบอบบางเข้าหาตัว “คุณ... ฮึ” เธอตกใจกับกิริยาก้าวร้าวและไม่ให้เกียรตินั้น "แหม... ทำเป็นไม่เคยไปได้นะ คุณดอกไม้” เขาพูดย้ำชื่อเธอ มองหน้าสวย ๆ ที่ตอนนี้ทำเชิดเข้าใส่ เทมป์รู้สึกเสียหน้าอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ปกติมีแต่ผู้หญิงที่วิ่งเข้ามาประเคนให้กับเขาถึงที่ “ปกติคุณทำงานก็เพื่อเงินอยู่แล้วนี่ครับ อยากได้เงินจนตัวสั่นไม่ใช่หรือ ถึงมาทำงานที่นุ่งน้อยห่มน้อยแบบนี้ ขายตัวมาก็หลายครั้งแล้วนิ หรือว่าไม่จริง เลิกงานก็ขายตัว ขึ้นเตียงกับผมคืนนี้สิ ผมให้คุณหมดนี่" เทมป์โยนเงินแบงก์พันสี่ห้าปึกลงตรงหน้าของหญิงสาว “เก็บเงินเอาไว้เลี้ยงหมาในปากของคุณก็ได้นะคะ หากมันมีเยอะเกินไป” เธอพูดพร้อมทั้งขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน เกิดมาก็เพิ่งเคยเจอผู้ชายที่หยาบคายสุด ๆ แบบนี้เป็นคนแรก อุมาริการ์จ้องหน้าเขาเขม็ง สองมือกำหมัดเอาไว้แน่น ก่อนจะซัดอีกมือที่ว่างจากพันธนาการของเขาลงไปที่ปากได้รูปที่ใส่ร้ายเธอออกมา
ตอน
แชร์

ตอน 3

“คุณ...ฮึ” เธอตกใจกับกิริยาก้าวร้าวและไม่ให้เกียรตินั้น

"แหม... ทำเป็นไม่เคยไปได้นะ คุณดอกไม้” เขาพูดย้ำชื่อเธอ มองหน้าสวย ๆ ที่ตอนนี้ทำเชิดเข้าใส่ เทมป์รู้สึกเสียหน้าอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ปกติมีแต่ผู้หญิงที่วิ่งเข้ามาประเคนให้กับเขาถึงที่

“ปกติคุณทำงานก็เพื่อเงินอยู่แล้วนี่ครับ อยากได้เงินจนตัวสั่นไม่ใช่หรือ ถึงมาทำงานที่นุ่งน้อยห่มน้อยแบบนี้ ขายตัวมาก็หลายครั้งแล้วนิ หรือว่าไม่จริง เลิกงานก็ขายตัว ขึ้นเตียงกับผมคืนนี้สิ ผมให้คุณหมดนี่"

เทมป์โยนเงินแบงก์พันสี่ห้าปึกลงตรงหน้าของหญิงสาว

“เก็บเงินเอาไว้เลี้ยงหมาในปากของคุณก็ได้นะคะ หากมันมีเยอะเกินไป” เธอพูดพร้อมทั้งขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน เกิดมาก็เพิ่งเคยเจอผู้ชายที่หยาบคายสุด ๆ แบบนี้เป็นคนแรก

อุมาริการ์จ้องหน้าเขาเขม็ง สองมือกำหมัดเอาไว้แน่น ก่อนจะซัดอีกมือที่ว่างจากพันธนาการของเขาลงไปที่ปากได้รูปที่ใส่ร้ายเธอออกมา

“เอาหมาออกมาจากปากคุณซะบ้างนะ คนเลว... อุ๊บ” เธอพูดได้แค่นั้น ปากสวย ๆ ได้รูปก็ถูกปิดลงด้วยปากร้อนร้ายของตรินัย

ดอกไม้แข้งขาสั่น เป้ที่อยู่บนไหล่ตกลงไปบนพื้นเบื้องล่างทันที

เขาบดเบียดริมฝีปากลงมาอย่างชำนาญ แทรกปลายลิ้นอุ่นร้าย ๆ หยอกเอิน และดูดดึงปลายลิ้นของหญิงสาวอย่างย่ามใจ เธอหลับตาปี๋ ได้แต่กลั้นลมหายใจ ตกใจมากไม่คิดว่าเขาจะทำแบบนี้กับเธอ ‘หยาบคายสิ้นดี’

มือหนึ่งที่ว่างของตรินัยถูกเจ้าของยกขึ้นมากุมสองเต้าที่งามเด่นท้าสายตาของเขาอยู่ ชายหนุ่มแอบมองแล้วลอบกลืนน้ำลายลงไปตั้งหลายครั้ง

ปลายนิ้วที่สอดแทรกเข้าไปส่งสะกิดยอดชมพูเบา ๆ ก่อนจะรั้งสายของมันออกอย่างชำนาญมือ เพียงครู่เดียว เสื้อตัวจิ๋วนั้นก็ไม่อยู่บนเนื้อตัวของดอกไม้เสียแล้ว เธอมารู้สึกตัวอีกที่เมื่อหลังขาว ๆ เย็นวาบขึ้นมา เมื่อแผ่นหลังของเธอแตะอยู่กับเคาน์เตอร์หินอ่อนที่เย็นเฉียบด้วยลมเป่าของแอร์คอนดิชันตัวใหญ่นั้น

“อื้อ... อย่า...นะ... อะ... คุณจะทำอะไร” เธอพูดพลางแสดงอาการเหนื่อยหอบ ลืมตาโพลงมองไปยังใบหน้าที่คลุกลงมาตรงระหว่างร่องอก และยังใช้ฝ่ามือหนาหยาบมาคลำคลึงปลายถันอย่างสนุกมือ หญิงสาวพยายามบิดส่ายเพื่อเอาตัวรอด

“นมคุณสวยแบบนี้ ผมหยุดตัวเองไม่ได้” เขาพูดเสียงอัดอยู่กับเนื้อนวลตรงร่องอก ทำให้ดอกไม้ขนลุกเกรียว

“อย่านะ... ไม่นะ” เธอร้องห้ามเสียงหลง พยายามจะทุบตีเขาแต่ก็ไร้ผล

เสียงเพลงและเสียงกรี๊ด เมื่อพิธีกรกล่าวต้อนรับศิลปินชื่อดังบนเวที ทับทิมกับดรูว์กรี๊ดและเต้นเหยง ๆ อยู่ด้านหน้าเวทีนั้น

“อย่านะ... ไม่นะ” เธอร้องห้ามเสียงหลง พยายามจะทุบตีเขาแต่ก็ไร้ผล

เขากดเธอจนชิดติดกับเคาน์เตอร์ ใบหน้าเข้มคลุกลงไปในร่องอกนั้นอย่างสนุก ฝ่ามือหนาขย้ำหน้าอกอวบใหญ่หยุ่น ๆ นั้นอย่างย่ามใจ ก่อนจะเลื่อนริมฝีปากอ้างับเม็ดเชอร์รีชมพูสีสวยเอาไว้เต็มปาก

“อ้า... ไอ้บ้า” เธอเผลอร้องก่อนจะก่นด่าเขาออกมาแทบทันที สองมือผลักไสใบหน้าคมให้ออกไปให้พ้นตัว แต่ร่างกายของเธอช่างไร้เรี่ยวแรง เธอสอดส่ายสายตาหาตัวช่วยอื่น พลันสายตาของดอกไม้ก็ไปปะทะกับโถแก้วใส่น้ำแข็งราคาแพงที่วางอยู่ใกล้ ๆ

ดอกไม้เอื้อมมือไปยังโถน้ำนั้นสุดแขนก่อนจะคว้ามันติดมือมาได้ เธอขบเม้มริมฝีปากแน่นกับความซ่านเสียวที่บังเกิดอย่างที่ไม่เคยได้รับมาก่อน เขาช่างหยาบคายและดูจาบจ้วงเกินไป กิริยามูมมามตรงหน้าทำให้อุมาริการ์รู้สึกสะอิดสะเอียน

“หยุดนะ” สิ้นเสียงเธอก็ฟาดโถน้ำแข็งลงไปบนระหว่างลำคอและหัวไหล่ของเขาอย่างแรง ร่างหนาใหญ่ผงะออกทันที เธอรีบวิ่งออกไปทางประตู แต่ดูเหมือนมันถูกล็อกด้วยรหัสอีกทีหนึ่ง

ตรินัยยกมือขึ้นลูบลำคอที่ได้รับบาดเจ็บ สะบัดศีรษะไล่ความเจ็บ ก่อนจะย่างสามขุมเข้าหาแม่สาวสวยจอมพยศที่ไม่ยอมลงให้กับเขา

“ไอ้บ้า” ปากเธอก็ด่าว่าเขา หญิงสาวใช้มือเกี่ยวสายเสื้อแสงที่หลุดลงไปให้กลับเข้าที่ พลันสายตาก็เจอกับประตูห้องหนึ่ง

เธอรีบเบี่ยงตัวก่อนจะวิ่งหลบไปยังห้องนั้น

“เกิดมาไม่เคยพบ ไอ้บ้ากาม” เธอยังด่าทอเขาไม่เลิก วิ่งอย่างเร็วไปยังประตูห้องที่เปิดอ้า พอเข้าไปกลับเจอกับเตียงเล็ก ๆ ขนาดสามฟุตครึ่งที่ปูผ้าสีแดงเข้ม ตัดด้วยหมอนประดับสีดำ เธอเอื้อมมือปิดประตูสไลด์ให้ปิดลงทันที

“ไม่มีกลอน บ้าจริง” เธอสบถออกมาแทบทันที ตรินัยใช้ฝ่ามือหนายื้อที่จับในฝั่งตรงข้ามเพื่อเปิดออก แม่สาวสวยอุมาริการ์ก็พยายามจะปิดมันลงให้ได้ แต่เธอก็สู้แรงของเขาไม่ได้ สุดท้ายตัวดอกไม้เองแทบเซตามแรงกระชากของร่างใหญ่

“โอ้ย” เธออุทานออกมาด้วยความเจ็บ เพราะข้อมือที่ถูกสะบัดด้วยแรงกระชากของเขา

“เธอชอบความรุนแรงเหรอ ทำไมไม่บอก” เขาจ้องสบใบหน้าสวยที่ตอนนี้แดงก่ำด้วยความโกรธ มองหน้าเขาตาแทบถลน

“คุณมันบ้า อย่าเข้ามานะ” เธอพูดก่อนจะสอดส่ายสายตาหาอาวุธที่พอจะทำร้ายเขาได้ แต่ไม่มีเลย บนเตียงหนานั้นมีแต่หมอนเต็มไปหมดสี่ห้าใบ และไม่มีข้าวของอะไรเลย นอกจากกรอบรูปที่ติดอยู่ตามฝาผนัง เธอรีบปรี่ไปยังรูปที่ประดับไว้ทันทีแต่ช้ากว่าตรินัยเขาเข้ามาประชิดตัว ก่อนจะรั้งกระชากเอวบาง ๆ นั้นเข้าหาตัว ร่างเธอแทบปลิว เขาจับเธอด้วยสองมือ ก่อนจะโยนร่างบอบบาง หน้าอกโต สะโพกผายไปบนฟูกนอนหนานุ่มตรงหน้า ก่อนจะกระโจนทับร่างใหญ่ ๆ ของเขาลงไปทั้งตัว

ดูต่อเลย!
เนื้อเรื่องกำลังเข้มข้น! ไปที่แอปเพื่ออ่านต่อ
ปลดล็อกทุกตอน
เปิดเว็บไซต์ทางการ

คุณอาจจะชอบ

หน้าปกนวนิยาย รอยรักพญามาร
8.9
ลุคส์ อัลเบอร์ทีน นักธุรกิจผู้เย็นชา วางแผนจับตัวหลานสาวของคนทรยศเพื่อทวงคืนความลับที่ถูกขโมยไป ทว่า ปรางค์ปรียา กลับยอมเสี่ยงชีวิตสลับตัวเป็นตัวประกันแทนเพื่อนสนิท โดยหวังว่าเขาจะปล่อยเธอไปเมื่อรู้ความจริง แต่เธอกลับคาดการณ์ผิด เมื่อพญามารอย่างเขาเลือกใช้เธอเป็นที่ระบายความแค้นอย่างเร่าร้อน แม้ในวันที่เธอได้รับอิสรภาพ เขากลับฝากพันธนาการสายเลือดไว้ในครรภ์โดยไม่ตั้งใจ กลายเป็นโซ่ตรวนที่ผูกมัดเธอไว้กับเขาไปตลอดกาล
หน้าปกนวนิยาย ทัณฑ์แค้นบ่วงพิศวาส
8.7
เฮเดน นักธุรกิจหนุ่มผู้เต็มไปด้วยไฟแค้นจากการถูกเพื่อนรักทรยศ เขาจึงมุ่งเป้าทำลายมนัสวี น้องสาวของคนทรยศที่เคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันในอดีต มนัสวีต้องยอมรับข้อเสนออันแสนเจ็บปวดด้วยการเป็นเมียเก็บเพื่อชดใช้ความผิดแทนพี่ชาย เธอถูกกักขังในพันธะสัญญาที่บีบคั้นทั้งกายและใจ โดยมีความลับสำคัญคือหนูไอซ์ ลูกสาวตัวน้อยที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจและเป็นสายเลือดที่เกิดจากเขา ซึ่งเธอต้องปกปิดไว้ไม่ให้เขาได้รับรู้ท่ามกลางพายุแห่งการล้างแค้นนี้
หน้าปกนวนิยาย รักร้ายสามีอสูร (ซีรีส อสูรซ่อนรัก เล่ม4)
8.5
“ไอ้คนเลว! ปล่อยฉันออกไปเดี๋ยวนี้นะ!!” ด้านนุดีเมื่อเห็นหน้าวัลลภ เธอก็พ่นวาจาด่าหยาบคายใส่ทันที “จะลงนรกอยู่แล้วยังจะมาทำปากดีอีกนะ” วัลลภดันร่างบางให้หันหลังแล้วแก้เชือกที่มัดมือของเธอออก บังคับด้วยดวงตาถมึงทึงให้นุดีลุกขึ้น แต่กลับเป็นเขาเองที่อุ้มเธอออกจากรถ “โอ๊ยย!! ไอ้บ้า!! ฉันเจ็บนะ!!” เมื่อถูกปล่อยให้ยืน นุดีที่ไม่ทันได้ทรงตัวดีก็เซถลาชนข้างรถล้มลงไปกองบนพื้นดินแข็งๆ “อย่ามาทำสำออย ลุกขึ้น!!” วัลลภไม่ได้สนใจว่าหญิงสาวจะเจ็บไหม เขาจับแขนเล็กกระชากอย่างแรงให้เธอยืนขึ้น “นายพาฉันมาทำอะไรในกลางป่าน่ากลัวแบบนี้” ดงป่าเขียวจนครึ้ม ต้นไม้สูงใหญ่ดำทมิฬหนาทึบ กิ่งก้านใบไหวไปตามลมผสมเสียงแปลกประหลาดร้องและวิ่งไล่กัดกันอยู่ในป่าหญ้าคาข้างทางทำให้นุดีกลัวจนหน้าซีด “นรกอเวจีไง อยากลงไปเล่นน้ำในกระทะทองแดงไหม” วัลลภก้มๆ เงยๆ อยู่หลังรถจึงไม่ได้ทันระวังภัยที่กำลังจะเกิดขึ้นกับตัวเอง นุดีเป็นอิสระจากสายตาของชายหนุ่ม เธอยิ้มหยันเมื่อเห็นไม้กำลังเหมาะมือ แล้วจับท่อนไม้ขึ้นมาฟาดใส่กลางหลังและหัวของชายหนุ่มอย่างเอาเป็นเอาตาย “แกไปคนเดียวเถอะ ไอ้คนถ่อย!! นี่แน่ะ!!” “โอ๊ยย!! ยัยบ้าเอ๊ย!! นี่เธอกล้าตีหัวฉันเหรอฮะ!!” วัลลภยกมือกุมหัว เขาเดือดเป็นน้ำร้อนเมื่อเห็นเลือดเปรอะมือทั้งสองข้าง “ฉันฆ่าแกแน่ ถ้าเข้ามาหาฉันแม้แต่ก้าวเดียว” นุดีกลัวเมื่อเห็นเลือดแดงฉานซึมออกมาจากศีรษะเขา ไหลเป็นทางผ่านหัวคิ้วเป็นปื้นหยดลงใส่เสื้อยืด เธอเสียงดัง ใช้ไม้ชี้หน้าขู่ชายหนุ่ม “เธอหรือฉันจะถูกฆ่ากันแน่!!” เลือดจากหัวไหลเป็นทางผ่านหน้าผากเข้าตา วัลลภจึงใช้หลังมือเช็ดออก เขาแสยะยิ้มร้ายกาจเมื่อเห็นชัดเจนว่า ตอนนี้หญิงสาววิ่งหัวซุกหัวซุนหนีเข้าป่า “กรี๊ดดด!!” นุดีวิ่งผ่านต้นไม้ใบหญ้าโดยที่ไม่ได้ดูหน้าดูหลังทำให้สะดุดขาตัวเองล้มกลิ้งไปกองบนพื้นดิน “ฉันว่าจะไม่รุนแรงกับเธอแล้วนะ!! นุดี แต่เธอรนหาเรื่องเอง” วัลลภกระโจนเข้าไปยืนดักหน้าหญิงสาวที่กำลังคลานหนี เขาคว้าแขนเล็กแล้วกระชากให้เธอลุกยืนเผชิญหน้ากัน “ถุย!! ไอ้ขยะ กะ...แกจะทำอะไรฉัน!!” นุดีก็ใช่จะยอม เมื่อได้ยืนอยู่ในอ้อมแขนกำยำ ใบหน้าของเธออยู่แค่ระดับราวนมของชายหนุ่ม หญิงสาวขัดขืน หยิกข่วนตามตัววัลลภ เขย่งปลายเท้าให้สูงจนดวงหน้าของเขาและเธออยู่ในระดับเดียวกันแล้วก็พ่นน้ำลายใส่หน้าหล่อ วัลลภกลายเป็นคนดุร้าย มือหนาหยาบกร้านเช็ดของเหลวออกจากแก้ม แล้วกางมือออกเหวี่ยงใส่ใบหน้างามซ้อนกันขวาซ้ายสุดแรงเกิด เผียะ!! เผียะ!! “กรี๊ดดด!!” ด้านนุดีไม่ทันตั้งตัว ถูกตบจนล้มกลิ้งไปนอนกองบนพื้นดินอีกครั้ง เธอเจ็บจนน้ำตาไหลจึงยกมือกุมแก้มที่แดงเป็นรอยนิ้วมือทั้งห้าแล้วค่อยๆ หันมองหน้าผู้ชายใจชั่ว ทำร้ายผู้หญิงไม่มีทางสู้ “ไอ้หน้าตัวเมีย!! แกตบฉันทำไม!!” “วันนี้แหละ ฉันจะทำให้เธอไม่มีศักดิ์ศรีของความเป็นคน” เสียงของปีศาจคำรามดังก้องป่า มือเพชฌฆาตคว้าข้อมือน้อยกระชากลากถูไปตามทางเล็กๆ ที่ข้างทางมีแต่ต้นหนามกับใบหญ้า “กรี๊ดดด!! ไอ้ผู้ชายป่าเถื่อน!! ทำไมแกต้องทำกับฉันแบบนี้!! ปล่อยฉันนะ!! ไอ้ชั่ว!! ฮืออ” นุดีถูกฉุดลากทั้งที่กึ่งนั่งกึ่งนอนไปตามทางเดินที่เต็มไปด้วยดินแข็งและหินก้อนเล็กๆ เสียงร้องโหยหวนของหญิงสาวดังก้องทั่วป่าทำให้คนงานชายสี่คนที่ได้รับคำสั่งจากเจ้านายให้มารอที่กลางป่าแห่งนี้มองหน้ากัน แล้วหันไปมองเงาดำทมิฬสูงใหญ่เดินลากอะไรบางอย่างตรงมาหาพวกมัน “นะ นาย!!” พวกมันทั้งสี่ยืนตาค้างเมื่อสิ่งที่ฟุบอยู่ตรงหน้ามันนั้นเป็นหญิงสาว ขนาดถูกวัลลภทำร้ายเช่นนี้ก็ยังดูออกว่าเธอสวยและเซ็กซี่มาก “พวกมึงมีโทรศัพท์ไหม?” วัลลภยืนมือเท้าสะเอวมองนุดีกำลังช่วยตัวเองดึงชายกระโปรงผ้าลูกไม้ที่ถลกขึ้นจนเห็นต้นขาขาวผ่องสองข้างลงปิดเนื้อเปลือยของตัวเอง “มะ มีครับ” ไอ้ลูกน้องสี่คนไม่ได้มองหน้าวัลลภเวลาพูด เพราะจุดสนใจของพวกมันคือผู้หญิงของเจ้านาย ซึ่งเวลานี้ เธอคลานหนีไปนั่งชันเข่าอยู่ข้างต้นไม้ใหญ่ “พวกมึงถ่ายคลิปผู้หญิงคนนี้ไว้ ทำแบบนี้สิวะ ไอ้ห่า” วัลลภแยกเขี้ยวใส่นุดี เขาแย่งโทรศัพท์ของลูกน้องมาถือไว้ด้วยมือเดียวแล้วย่อตัวนั่งคุกเข่าตรงหน้าเธอ มือข้างที่ว่างยื่นเข้าไปจับคางน้อยบีบจนปากของหญิงสาวห่อแล้วดันให้หันมาสู้กล้อง “คะ ครับ” พวกลูกน้องพากันทำหน้าหื่นเหมือนเจ้านายแล้วจ่อกล้องโทรศัพท์ทำตามคำสั่งของนาย “ไอ้ลภ!! แกบอกให้พวกสวะนี้หยุดถ่ายฉันเดี๋ยวนี้นะ!!” นุดีแย่งโทรศัพท์จากมือของวัลลภได้ก็เหวี่ยงเครื่องสื่อสารเฉียดหน้าของชายหนุ่มไปกระทบต้นไม้เสียงดัง เพล้งง!! “พวกมึงเตรียมเก็บภาพทุกช็อตไว้เลยนะ กูจะเล่นเป็นพระเอกคาวบอยควบม้าให้พวกมึงดู” แววตาดุจเสือร้ายหันขวับมองไอโฟนรุ่นใหม่กองเป็นเศษขยะอยู่ข้างต้นไม้ วัลลภกระตุกยิ้ม หันกลับมามองมือสองข้างที่กำกระชับคอเสื้อเปิดไหล่ของนุดี แล้วกระชากจนขาดเป็นสองส่วนเผยให้เห็นอกอิ่มขาวผ่องล้นออกมาจากบราไร้สาย “ว้ายย!! อย่าทำฉัน ฮืออ” นุดีรีบยกแขนข้างเดียวกอดตัวเองไว้ ส่วนอีกข้างทุบตี หยิกข่วนไปตามตัวของเขาอย่างบ้าคลั่ง “พวกมึงอย่าลืมถ่ายวิดีโอนะโว้ย!! กูจะแสดงหนังสดกับยัยนี่ในกระท่อม” สายตาของลูกน้องมองนุดีอย่างหื่นกระหายทำให้วัลลภรีบฉุดให้เธอเข้ามาซบหน้าอก แล้วอุ้มคนตัวน้อยขึ้นพาดบ่า “ไอ้คนเลว!! ฉันเกลียดแก!! ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ!!” นุดีอับอายจนอยากจะทำให้ชายหนุ่มเจ็บปวดมากที่สุด จึงทำร้ายเขาโดยการทุบๆ ที่หัวไหล่และจะกัดหลังเขาอีกครั้ง “ถ้าเธอกัดฉันอีก เธอได้มีผัวเป็นกรรมกรแบกหามหลายคนแน่!!” โครมม!! ก่อนที่วัลลภจะถีบประตูกระท่อมให้เปิดกว้างนั่นเขาได้คำรามเสียงเหี้ยมขู่เธอ
หน้าปกนวนิยาย ลืมใจสายใยรัก
8.7
หญิงสาวคนหนึ่งช่วยชีวิตชายแปลกหน้าบาดเจ็บสาหัสข้างทางท่ามกลางสายฝน แต่เมื่อเขาฟื้นขึ้นกลับจำอะไรไม่ได้ ทั้งสองจึงใช้ชีวิตร่วมกันจนเกิดเป็นความรัก ทว่าจู่ๆ เขาก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย หลายเดือนต่อมาเธอได้พบเขาอีกครั้งในฐานะประธานโรงแรมผู้ร่ำรวยซึ่งจำเธอไม่ได้เลยแม้แต่น้อย ในขณะที่เธอกำลังตั้งครรภ์ลูกของเขา ความแตกต่างของฐานะและสายตาที่เย็นชาทำให้เธอต้องตัดสินใจว่าจะจัดการกับความสัมพันธ์ที่ถูกลืมเลือนนี้อย่างไรในวันที่ชีวิตเปลี่ยนไปตลอดกาล
หน้าปกนวนิยาย รักที่ซ่อนแค้น
9.4
โชคชะตานำพาเฮเลน่ามาพบกับชาร์ลีผู้ทรงอิทธิพล แม้ฉากหน้าเธอจะดูเป็นสาวน้อยผู้อ่อนโยน แต่แท้จริงกลับซ่อนตัวตนที่แข็งแกร่งและอำนาจลึกลับไว้มากมาย ชาร์ลีคอยปกป้องเธออย่างดุดันจนไม่มีใครกล้าขัดใจ แม้แต่ตระกูลใหญ่ที่เคยพ่ายแพ้ต่อเธอก็ต้องยอมศิโรราบ เมื่อเฮเลน่าพยายามหนีไป ชาร์ลีจึงเริ่มออกตามล่าเธอไปทั่วทุกมุมโลกเพื่อพาเธอกลับมา โดยเขามุ่งมั่นที่จะเป็นแรงผลักดันสำคัญเพื่อให้เธอได้ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดในฐานะหงส์ผู้สง่างาม
หน้าปกนวนิยาย สามีพิการกลับกลายเป็นเจ้าพ่อที่ซ่อนตัวอยู่
8.9
เจน ไอไอ สาววัยยี่สิบที่เพิ่งพบว่าตนคือทายาทมหาเศรษฐี กลับถูกครอบครัวบีบให้แต่งงานแทนลูกสาวตัวปลอมเพื่อดูแลคุณยายที่ป่วย เจ้าบ่าวคือซือเชียนฮาน ชายพิการอารมณ์ร้ายที่บ้านกำลังจะล้มละลาย ทว่าหลังแต่งงานเธอกลับพบว่าเขาคือเจ้าพ่อผู้ทรงอิทธิพลที่คลั่งรักเธออย่างที่สุด เมื่อถึงกำหนดหย่าตามสัญญาที่ตกลงกันไว้ สองปีผ่านไปเขากลับไม่ยอมปล่อยมือ จนเธอต้องยอมใจอ่อนให้กับความรักอันแสนอ่อนโยนของสามีที่ซ่อนเขี้ยวเล็บคนนี้และเลือกที่จะอยู่เคียงข้างเขาตลอดไป