ติดตาม
ตอน
แชร์
หน้าปกนวนิยาย พ่อบุญทุ่ม

พ่อบุญทุ่ม

ผู้อำนวยการหนุ่มเจ้าเสน่ห์ผู้หวงแหนความโสดและใช้เงินซื้อทุกความต้องการ ต้องมาเผชิญหน้ากับหญิงสาวที่ปฏิเสธความร่ำรวยของเขาอย่างสิ้นเชิง แม้เขาจะทุ่มเงินมหาศาลเพียงใดก็ไม่อาจครอบครองหัวใจเธอได้เลย ความพยายามที่จะเอาชนะกลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความผูกพันที่เขาไม่ทันตั้งตัว จากเดิมที่หวังเพียงแค่ชัยชนะเหนือผู้หญิงคนหนึ่ง กลับกลายเป็นความรักที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจของเพลย์บอยผู้เย็นชาโดยที่เขาเองก็ไม่รู้ตัว
ตอน
แชร์

ตอน 3

- ร้านอาหาร -

ใบหน้าหล่อเคี้ยวข้าวตุ้ยๆ อย่างมีความสุขโดยที่มือหนายังจับประสานกับมือเรียวอยู่ตลอดเวลา แม้ในยามนี้ที่เขากำลังนั่งกินข้าวอยู่ที่โต๊ะก็ไม่ยอมปล่อยมือเธอเด็ดขาด ปล่อยไม่ได้หรอกยัยนี่แสบใช่เล่น

"ช่วยปล่อยมือเพลินได้ไหมคะ"

"ป้อนเร็วๆ หน่อยสิ"

"อยากกินเร็วก็กินเองสิ"

"นี่ฉันจ่ายให้เธอไปไม่ใช่น้อยๆ นะ"

"เพลินไม่ได้ขอให้ผอ.จ่ายนี่คะ"

ไทก้าหน้ามุ่ยพูดอะไรไปเธอก็เถียง เถียงเก่งนักจับจูบแม่ง

"นี่ อย่าเอาหน้าเข้ามาใกล้สิ"

ช้อนกินข้าวถูกตีที่หน้าผากหนาของผอ.หนุ่มทำเอาไทก้าที่กำลังคิดจะทำมิดีมิร้ายเธอถึงกับต้องหยุดชะงัก กว่าเขาจะได้เธอมาวันนี้เขาต้องลำบากขนาดไหนเธอจะรู้บ้างไหมเนี่ย

แม้ว่าตอนนี้เขาจะใช้ห้องวีไอพีของทางร้านอาหาร แต่นอกจากจับมือเธอ หมายถึงบังคับจับน่ะนะ เขาก็ไม่ได้ทำอะไรมากกว่านี้เลยทั้งๆ ที่คิดเอาไว้ว่าวันนี้เขาต้องได้ทำอะไรที่มันมากกว่านี้

"เพลิน จะมีโอกาสไหมที่เราจะ ..."

"ไม่มีค่ะ อิ่มรึยังคะเพลินจะกลับแล้ว"

ขัดเก่งงงงง บ้านเธอคงจะสะอาดน่าดูแหละขัดเก่งขนาดนี่ไทก้าถอยใบหน้าออกห่างก่อนจะรีบขยับหน้าเข้าใกล้เธออีกครั้งด้วยความรวดเร็วแต่พาเพลินกลับรู้ตัวได้ไวกว่าเธอจึงเลื่อนใบหน้าออกห่าง

"อย่าทำอะไรบ้าๆ นะ"

"อะไร ฉันไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย ป้อนต่อสิ"

ไทก้าเกือบหน้าเสียเมื่อพาเพลินรู้ไต๋ แต่เขาก็ยังตีมึนไม่ได้ทำเหมือนเธอรู้ไต๋เขา มือหนายังจับมือเธอเอาไว้แน่น เขารู้แหละว่าที่เธอมาด้วยเพราะเขาบังคับขู่เธอต่างหาก

'ป้อนฉันหน่อยสิ'

'คุณก็ไม่ได้พิการนี่คะ'

'ได้เลยเพลิน ถ้าไม่ป้อนฉัน ฉันจะลากเธอออกไปจูบที่หน้าร้านให้คนเขารู้ไปเลยว่าดาราดังอย่างเธอจูบกับผู้ชายในที่สาธารณะ'

พาเพลินตักข้าวแล้วป้อนเข้าไปในปากหนา เธอแอบเห็นมุมปากหนายกยิ้มพึงพอใจก่อนที่มันจะกลับมาเรียบเฉยเหมือนเดิม

"เป็นถึงผู้อำนวยการมหา'ลัยทำตัวแบบนี้มันจะไม่ดีเอานะคะ"

"ทำตัวแบบนี้ มันคือแบบไหน" ไทก้าถามกลับขณะยกแก้วน้ำเปล่าขึ้นดื่ม

"ก็ทำตัวบ้ากามแบบนี้ไงคะ"

พาเพลินยกมือข้างที่ถูกเขาจับเอาไว้ไม่ยอมปล่อยชูขึ้นทำให้ไทก้ารีบกลืนน้ำลงคอทันที แสบนักเรื่องด่าเขาเนี่ย

"ฉันก็ผู้ชายคนนึง มีเลือดมีเนื้อ มีอารมณ์ มีเอ็น"

"แล้วยังไงคะ"

"เป็นผอ.แล้วเงี่ย ... เอ้ย หมายถึงจะอยากปลดปล่อยบ้างไม่ได้เหรอ"

"หยาบคาย เพลินกลับได้รึยังคะ ดึกมากแล้วนะ"

ไทก้าก้มหน้ามองจานข้าวที่มันหมดเกลี้ยงตับเลย เขาไม่มีข้ออ้างอะไรจะรั้งให้เธออยู่ต่อแล้วละ เห็นทีคราวนี้คงต้องให้เธอกลับไปจริงๆ

"เดี๋ยวฉันไปส่ง"

"ไม่ต้องค่ะ"

"ทำไม"

"ฉันไม่ไว้ใจคุณ"

พาเพลินพูดจบก็สะบัดมือออกจากมือหนา ไทก้ารีบคว้ามือเธอเอาไว้แล้วรั้งร่างเธอเข้าหาเขาด้วยความรวดเร็ว ก่อนที่มือจะเปลี่ยนตำแหน่งเป็นจับใบหน้าหมายจะแนบริมฝีปากลงไปประทับกับกลีบปากอวบอิ่มของเธอ

ปึก!

"อุ๊ก! พะ ... เพลิน!!"

ไทก้าตัวงอทรุดกายลงกับพื้นเมื่อในตอนที่เขาจะจูบเธอกลับถูกเธอยกเข่าขึ้นกระแทกกล่องดวงใจของเขาจนจุก

"อุ้ย!! ขอโทษค่ะ ไม่ได้ตั้งใจ"

พาเพลินบิดยิ้มเธอขยิบตาให้ไทก้าทีหนึ่งแล้วถือกระเป๋าเดินออกมาทันทีโดยไม่สนใจความเจ็บปวดของเขาเลยสักนิด

ไทก้ายังนั่งทรุดอยู่ที่พื้นเพราะเขายังลุกไม่ได้ ตาก็มองเธอเดินออกห่างไปเรื่อยๆ เขาเสียเงินจำนวนหกหลักเพื่อดูหนังกับเธอหนึ่งชั่งโมง แล้วกินข้าวกับเธอหนึ่งชั่วโมง โดยที่ไม่ได้ทำอะไรเธอเลย

"ฝากไว้ก่อนเถอะยัยแม่มด!"

ด้านพาเพลิน

พาเพลินวางกระเป๋าลงที่โต๊ะกินข้าวเธอเพิ่งมาถึงบ้านได้ไม่นาน เธอรีบจัดการกับตัวเองด้วยการไปอาบน้ำชำระร่างกายทันทีก่อนที่จะออกมาแล้วต่อสายหาแป้งร่ำ

ตืด~ ตืด~ ตืด~

เธอไม่รับสาย พาเพลินพยายามต่อสายหาแป้งร่ำหลายต่อหลายครั้งแต่เธอก็ไม่รับสายราวกลับจะรู้ว่าเธอจะต้องโทรไปโวยแป้งร่ำแน่ๆ

"ทำกันได้ลงคอนะพี่แป้ง เพลินแค่อยากเป็นนักแสดงอยากขายความสามารถไม่ใช่ขายตัว"

พาเพลินโยนโทรศัพท์ไว้บนเตียงเธอเอนตัวลงนอนแล้วหลับตาเพื่อขจัดความเมื่อยล้า แต่สมองของเธอดันนึกถึงคนบ้าที่ยอมจ่ายหลักแสนแค่ได้ดูหนังกับเธอกินข้าวกับเธอ

"เห้อ รวยอย่างเดียวไม่ได้นะเนี่ยลุง ต้องโง่ด้วย"

ก็สมควรจะได้เรียกลุงอยู่แหละก็แหม อายุอานามก็ไม่ใช่น้อยๆ แม้จะดูดี ดูหนุ่มกว่าคนในวัยเดียวกันเพราะเขาก็คงจะดูแลตัวเองอย่างดีจนบางทีก็คิดว่าเขาอายุเท่าเธอหรือมากกว่าเธอไม่กี่ปีด้วยซ้ำ

ด้านไทก้า

หลังจากที่ตัวงอขดเป็นกุ้งอยู่ที่พื้นร้านอาหาร มองดูอาหารจานที่อยากลิ้มลองเดินจากไปเขาก็ไม่ได้ทำอะไรอีกเลยนอกจากรอให้อาการจุกที่ถูกกระทุ้งค่อยยังชั่ว

ไทก้าเดินออกมาจากร้านอาการแล้วขับรถกลับบ้านทันทีและเมื่อเขามาถึงบ้านก็ตรงดิ่งขึ้นห้องนอนไปจัดการกับตัวเองจนเรียบร้อย

เขาทิ้งตัวลงบนเตียงนอนเข้าสื่อโซเชียลมิเดียแล้วก็เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองกลายเป็นแฟนคลับของพาเพลินมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ประวัติการค้นหาในโทรศัพท์ของเขามันมีแต่เรื่องของพาเพลิน และร้านอาบอบนวดที่ใหม่ๆ

"อยากกินโว้ยยยย เล่นตัวชะมัดเดี๋ยวพ่อก็ล่อคนอื่นแม่ง"

เขาโยนโทรศัพท์ขึ้นเหนือหัวก่อนที่จะได้ยินเสียงคลิปรายการหนึ่งในหน้าแรกของสื่อโซเชียลที่กำลังสัมภาษณ์พาเพลินอยู่

'ชุดชั้นในคอเลคชั่นใหม่นี้ ทำไมน้องเพลินถึงรับเป็นพรีเซ็นเตอร์คะ'

'ค่ะ เพราะเพลินใช้อยู่จริงค่ะ เลยอยากแบ่งปันสิ่งดีๆ กับสุขภาพให้กับสาวๆ ที่ดูแลตัวเองอย่างเพลิน'

'แต่ภาพแต่ละภาพที่ถ่ายออกมานี่สุดยอดมากเลยนะคะ จากลุคที่เซ็กซี่อยู่แล้ว นี่อาจจะกลายเป็นเซ็กซี่ตัวแม่เลยก็ได้นะ'

'ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ'

ภาพหน้าจอตอนนี้กลายเป็นคลิปโฆษณาชุดชั้นในที่พาเพลินเพิ่งรับเป็นพรีเซ็นเตอร์หมาดๆ ซึ่งตอนนี้กลับกลายเป็นคลิปที่น่าสนใจอย่างมากในโซเชียลเพราะนอกจากจะมีท่าโพสที่แปลกใหม่แล้วดูมๆ ของพาเพลินยังเป็นภาพที่สะดุดตาของคนที่ได้ดูคลิปนั้นอีกด้วย รวมทั้งเขาด้วย

'บ้าเอ้ย! ก็แค่อยากกินเขาปะวะ ทำไมกูต้องหวงด้วยวะ"

ดูต่อเลย!
เนื้อเรื่องกำลังเข้มข้น! ไปที่แอปเพื่ออ่านต่อ
ปลดล็อกทุกตอน
ค้นหา “96HPL” บน moboreader เพื่ออ่านหนังสือฉับเต็ม
คัดลอกรหัสและค้นหาในแอป Moboreader เพื่ออ่านต่อ
96HPL
คัดลอก
เปิดเว็บไซต์ทางการ

คุณอาจจะชอบ

หน้าปกนวนิยาย หลังจากถูกแย่งงานแต่งงาน ฉันกลายเป็นน้องเขยคนเก่าของแฟน
9.2
ในวันสำคัญที่สุดของชีวิต ฉันถูกเพื่อนเก่าที่เคยรังแกแย่งงานแต่งงานไปต่อหน้าต่อตา ทว่าสามีที่ควรปกป้องกลับทิ้งฉันไปหาเธออย่างไม่ใยดี เมื่อฉันลุกขึ้นสู้เพื่อความยุติธรรม เขากลับข่มขู่และฟ้องร้องฉันจนกลายเป็นที่หัวเราะเยาะในสังคม เขาเย้ยหยันว่าฉันไม่มีวันชนะเพราะเขามีพี่เขยที่ทรงอิทธิพลคอยหนุนหลัง แต่ในวินาทีที่มืดแปดด้าน ชายผู้เป็นตำนานคนนั้นกลับโอบกอดฉันไว้พร้อมข้อเสนอที่คาดไม่ถึงว่าจะส่งพวกเขาทั้งคู่เข้าคุกเพื่อแลกกับหัวใจของฉัน
หน้าปกนวนิยาย ความรักจากเรา
8.8
เมื่อความขัดสนเรื่องเงินบีบบังคับ ปาณีจึงจำยอมแต่งงานกับชายที่ไม่ได้รักเพื่อแลกกับความมั่นคง การใช้ชีวิตคู่ครั้งนี้เต็มไปด้วยความยากลำบากอย่างแสนสาหัส เนื่องจากสามีของเธออายุมากกว่าถึงสิบสองปี ทั้งยังมีสภาพร่างกายที่พิการและเสื่อมถอย ช่องว่างระหว่างวัยที่ห่างไกลกันมากประกอบกับความบกพร่องทางกายภาพของเขา กลายเป็นบททดสอบอันหนักอึ้งที่หญิงสาวต้องแบกรับ เธอจำเป็นต้องเรียนรู้ที่จะยอมรับความจริงและปรับตัวให้เข้ากับบทบาทภรรยา ภายใต้เงื่อนไขชีวิตที่เต็มไปด้วยข้อจำกัดและความแตกต่างอย่างสุดขั้ว เพื่อก้าวผ่านอุปสรรคและโชคชะตาที่ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบในความสัมพันธ์นี้
หน้าปกนวนิยาย เดิมพันแห่งโชคชะตา
8.8
ชูเหอถูกบังคับให้แต่งงานกับนักเลงแทนลูกสาวแท้ๆ ของครอบครัวบุญธรรม ท่ามกลางเสียงดูถูกว่าชีวิตเธอต้องพังพินาศ ทว่าหลังแต่งงานเธอกลับพบแต่ความโชคดีและได้รับชัยชนะเหนือทุกคนที่เคยรังแก จนกระทั่งความจริงเปิดเผยว่า กู้เฉิน สามีของเธอไม่ใช่คนธรรมดาแต่เป็นมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพล เมื่อความลับถูกเปิดโปงจนเธอขอหย่า เขากลับกอดเธอไว้แน่นพร้อมประกาศมอบทรัพย์สินทั้งหมดให้เพื่อรั้งเธอไว้ไม่ให้จากไปไหน ชีวิตการแต่งงานครั้งนี้จึงกลายเป็นเดิมพันที่เปลี่ยนโลกของเธอไปตลอดกาล
หน้าปกนวนิยาย แฝดจอมจุ้น วุ่นรักป๊าม๊า
8.5
ความจำเป็นทำให้เธอต้องสละความบริสุทธิ์แลกเงินห้าล้านเพื่อรักษาแม่ แต่สุดท้ายมารดาก็จากไป ทิ้งไว้เพียงเด็กแฝดในท้องที่เกิดจากชายซึ่งเธออยากลบเลือน ห้าปีผ่านไป เธอหวนคืนถิ่นเก่าเพื่อรำลึกถึงผู้เป็นแม่ ทว่าความลับกลับแตกสลายเมื่อสองแฝดตัวแสบสืบรู้ว่าบิดายังมีชีวิตอยู่ ปฏิบัติการกามเทพตัวจิ๋วเพื่อเชื่อมรอยร้าวของครอบครัวจึงเปิดฉากขึ้น เธอต้องเผชิญสถานการณ์สุดอลวน เมื่อต้องรับมือกับแผนจับคู่ของลูกรักและชายหนุ่มผู้เคยก่อบาดแผลในใจซึ่งเดินหน้าตามง้ออย่างไม่ลดละ
หน้าปกนวนิยาย ทัณฑ์ปรารถนา
9.5
เมื่อสาวน้อยผู้ต่ำต้อยถูกเศรษฐีพิการรับอุปการะชีวิตเธอก็เปลี่ยนไปตลอดกาล ธานต์เมธาลูกชายเพียงคนเดียวกลับตราหน้าว่าเธอเป็นคนหิวเงินที่หวังปอกลอกพ่อของเขา เขาใช้ทุกวิถีทางเพื่อกำจัดเธอจนเกือบทำลายสิ่งที่เธอหวงแหนที่สุด ทว่าโชคชะตาพลิกผันให้เธอกลายเป็นทายาทมหาเศรษฐีคนใหม่ ศศิรญาจึงกลับมาพร้อมรูปโฉมและการศึกษาเพื่อแก้แค้นเขาอย่างสาสม แม้จะถูกหยามเหยียดด้วยวาจาร้ายกาจเพียงใด เธอก็พร้อมจะเผชิญหน้าและโต้กลับชายใจร้ายคนนี้ให้ถึงที่สุด
หน้าปกนวนิยาย ได้ยินเสียงฉันไหม
9.4
เมิ่งชิงหนิงเคยเป็นเลขาและคู่นอนที่แสนเชื่องของฟู่หนานเซียวมานานสามปี แต่เมื่อเขาวางแผนแต่งงานกับหญิงอื่น เธอจึงตัดสินใจจบความรักที่ไร้ค่านี้ ทว่าโชคชะตากลับกลั่นแกล้งด้วยการตั้งครรภ์และความโลภของครอบครัวที่ผลักดันเธอสู่ความทุกข์ทรมานแสนสาหัส ห้าปีต่อมาเธอกลับมาในฐานะคนใหม่ที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ขณะที่ท่านประธานหนุ่มผู้เคยเย่อหยิ่งกลับจมอยู่กับความบ้าคลั่งและพยายามอ้อนวอนขอให้เธอกลับมาเป็นของเขาอีกครั้งเพื่อชดเชยอดีตที่เคยผิดพลาดไป