ได้ยินเสียงฉันไหม

ปลายม่านที่สั่งตัดพิเศษสุดหรู แกว่งไปมาอย่างรุนแรง มือเล็ก ๆ ข้างหนึ่งยื่นออกมา ราวกับไม่รู้จะวางไว้ที่ใด ทว่ากับถูกมือเรียวใหญ่ข้างหนึ่ง ที่แลเห็นข้อต่อกระดูกอย่างชัดเจน กดทับไว้อย่างแนบแน่นบนหน้าต่าง

นี่เป็นครั้งที่สี่แล้ว

ดูเหมือนว่าผู้ชายคนนี้จะระบายความกลัดกลุ้ม จากการเดินทางไปเจรจาธุรกิจตลอดทั้งสัปดาห์ออกมาจนหมด

จนกระทั่งเมิ่งชิงหนิงขาสั่นร้องไห้อ้อนวอน ชายหนุ่มถึงได้รีบจัดการเธออย่างรวดเร็ว

หลังจากเสร็จสิ้น ความอุ่นยังคงหลงเหลืออยู่ ชายหนุ่มหัวใจเต้นอย่างแรง เสทือนถึงแผ่นหลัง ส่งผลให้หัวใจเจ็บแปลบ

จูบเบา ๆ พรมลงบนซอกคอที่แสนจะสยิ่วยังคงไม่จางหาย

นำพามาซึ่งอาการขนลุกซู่ซ่า

“ไหวไหม？”

น้ำเสียงแหบแห้งของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความเสน่หา

เธอหันข้างแล้วเกี่ยวคอของอีกฝ่ายไว้

แสงไฟภายนอกยามค่ำคืนส่องปะทะลงบนใบหน้าของชายหนุ่มอ่อน ๆ

แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยอารมณ์แห่งความใคร่ ดูเหมือนจำนนให้กับความรักอันลึกซึ้ง

ทว่าเธอรู้ดีว่าหัวใจของชายหนุ่ม

เย็นซะยิ่งกว่าลมของภูเขาน้ำแข็งซะอีก

“พรุ่งนี้ฉันจะไปนัดบอด”

“อืม”

ชายหนุ่มตอบรับออกมาเบา ๆ อย่างไม่แยแส

ริมฝีปากบางกดจูบกลีบปากบางของเธอ

มือใหญ่ของเขาเกี่ยวเอวเล็ก ๆ ของเธอไว้และเตรียมจะทำต่อ

เธอรู้สึกทุกข์ระทมจับใจ

เป็นอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด... เขาไม่ได้สนใจเลยสักนิด

ร่างกายที่ถูกปลุกเร้าสั่นสะท้านขึ้นมาเบา ๆ อีกครั้ง

เธอกัดริมฝีปากหอบหายใจ

“ถ้าเหมาะสม ฉันจะตอบตกลง”

การกระทำของชายหนุ่มหยุดลง

แววตาที่ลุ่มลึกเป็นประกายอย่างเย็นเยือก

“อยากแต่งงานเหรอ？”

“ผ่านสิ้นปีไป ฉันก็อายุยี่สิบเจ็ดแล้ว ไม่อยากเสียเวลาอีก”

เธอพึมพำขึ้นมาเบา ๆ ช้อนสายตาลงขนตาปิดบังแววตาของเธอไว้

ไม่ทันมองเห็นริมฝีปากบาง ๆ ของชายหนุ่มที่ยกยิ้มขึ้นอย่างได้รูป

เขาผละตัวออกไปอย่างไร้เยื่อใย หลังจากนั้นเพียงชั่วขณะไฟในห้องก็สว่างไสว

เธอตื่นตระหนกเล็กน้อยจับกระโปรงที่ขาดหวิ่งมาปิดหน้าอกไว้

ชายหนุ่มนั่งอยู่ริมขอบเตียงพลางจุดบุหรี่มวนนึง

กางเกงสแล็คสีดำอยู่ในสภาพสมบูรณ์ กระดุมบนเสื้อเชิ้ตสีดำถูกปลดออกสามเม็ด

ทำให้คนทั้งคนแลดูราวกับปีศาจแต่กลับเซ็กซี่เย้ายวน

สายตาของเธอมองทอดไปยังนิ้วเรียวที่คีบบุหรี่อยู่ของเขา แหวนหมั้นสุดหรูทำให้ห้องที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายความสัมพันธ์ที่ไม่ชัดเจนนั่นดูน่าขำอย่างหาที่สุดไม่ได้

สามปีก่อน เธอเพิ่งได้รับเลื่อนให้เป็นเลขา เธอเดินทางไปเจรจาธุรกิจกับฟู่หนานเซียว ในห้องพักของโรงแรม ชายหนุ่มกดเธอลงบนเตียง

เธอไม่ได้ปฏิเสธ หลังจากที่นัวเนียกันมาทั้งคืน ชายหนุ่มก็บีบคางเธอ พลางพูดขึ้นมาประโยคนึง “ลีลาไม่เลวหนิ” ก็เลยเป็นที่มาของการพัวพันกันมาตลอดสามปี

กลางวันเป็นเลขา กลางคืนเป็นคู่นอน

การแอบรักมาตั้งแต่วัยเรียน ทำให้เธอสมยอม

แต่เขากำลังจะแต่งงานแล้ว เธอไม่อยากให้ความรักลับ ๆ ที่ไม่มีใครรู้นั้นต้องจบลงที่ตัวเองกลายเป็นเมียน้อย

ในเมื่อไปต่อไม่ได้ เธอเลยอยากเป็นคนจากไปเอง

ละสายตากลับ เธอก็เดินไปหยิบกระเป๋าของตน

ทุกครั้งที่มา เธอมักจะเอาเสื้อผ้าสำรองมาด้วย

เธอไม่มีสิทธิ์ค้างคืนที่นี่ และก็ไม่มีสิทธิ์ยืนข้าง ๆ ผู้ชายคนนี้เช่นกัน

ข้อมือขาวนวลที่เหยียดออกไป โดนคบจับไว้ ใจของเธอนั้นแน่นขึ้นมา

“มาต่ออีกครั้ง”

ชายหนุ่มกล่าวจบ ครั้งนี้เขาทรมานซะจนเธอเกือบตาย

เมื่อเสร็จ ชายหนุ่มก็โน้มตัวลงเชยคางเธอขึ้นอีกครั้ง

“นัดบอดพรุ่งนี้ ยกเลิกซะ”

เธอไม่มีแรงแล้ว กำนิ้วเขาไว้อย่างอ่อนแรง

พลางพูดประโยคที่กล้าหาญที่สุดในรอบสามปีออกมา

“งั้นคุณไม่แต่งงานได้ไหม？”

ต่อให้ไม่มีสถานะอะไรก็ไม่ขอเป็นเมียน้อย

เธอยินดีที่จะอยู่ข้างเขาไปจนตาย

สีหน้าของฟู่หนานเซียวหยุดชะงักไปหนึ่งวินาที

จู่ ๆ เขาก็หัวเราะขึ้นมาเบา ๆ

มันแฝงไปด้วยเสน่ห์อันน่าหลงใหลที่ไม่อาจต้านทานได้

แววตาข้างในที่เยือกเย็น ทว่ากลับสามารถทำให้คนแข็งตายได้

“เธอล้ำเส้นแล้วนะ”

ประโยคนี้ทำลายความหวังทั้งหมดของเธอลงอย่างสิ้นเชิง

เธอรู้มานานแล้ว ผู้ชายคนนี้ไม่มีทางรักเธอ

เธอขมวดคิ้ว เลียนแบบท่าทางของเขา หัวเราะออกมาเบา ๆ

“คุณฟู่ คุณจะไม่อนุมัติการลาก็ได้นะคะ วันหยุดประจำปีของฉัน มีผลตามกฎหมาย”

นิ้วที่บีบคางเธออยู่กระชับขึ้นมา เธอเจ็บจนต้องขมวดคิ้ว

ทว่าไม่อยากอ่อนข้ออีกต่อไป

ดวงตาสี่ดวงจ้องประสานกัน สีหน้าของฟู่หนานเซียวนั้นดูไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

แต่เขากลับไม่ได้โกรธอะไร

สำหรับเขา กระต่ายตัวน้อยที่แสนเชื่อง เขาจะจับตอนไหนก็ได้

เขาขี้เกียจเลี้ยงพวกที่ชอบแว้งกัด

“กินยา เก็บของให้เรียบร้อย”

เขาปล่อยเธอไป ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ

ตอนที่ออกมาอีกครั้ง ห้องก็กลับสู่สภาพเดิมเรียบร้อยแล้ว

มีบัตรเอทีเอ็มที่เขามอบให้ผู้หญิงคนนั้น เมื่อสามปีที่แล้ว วางอยู่บนเตียง

สามปีที่ผ่านมานี้ อีกฝ่ายไม่ได้แตะต้องมันเลย