พ่ายสวาทเพื่อนสนิท

4 ปีก่อน ข้าวหอมในวัย 15 ปี ยืนเกาะขอบรั้วไม้หน้าบ้านหลังกะทัดรัดของตัวเอง มองรถคันยาวสีดำหลายคันที่วิ่งเข้ามาจอดภายในรั้วบ้านของคฤหาสน์หรูราวกับพระราชวังที่เพิ่งสร้างเสร็จใหม่ๆ ด้วยความตื่นเต้น

หล่อนยืนมองผู้คนชายหญิงที่แต่งตัวกันหรูหรา ท่าทางร่ำรวยมากก้าวลงมาจากรถทีละคน จนกระทั่งสะดุดตากับเด็กผู้ชายวัยรุ่นตัวสูงโย่งคนหนึ่งที่ก้าวตามผู้หญิงวัยกลางคนลงมาจากรถ

เด็กผู้ชายคนนี้หยุดยืนอยู่หน้าคฤหาสน์หรูสักพัก ก่อนจะมองเลยมาเห็นหล่อนเข้าพอดี หล่อนตกใจกำลังจะผลุบตัวหลบลงนั่ง แต่รอยยิ้มของเด็กผู้ชายคนนั้นที่มอบให้มา ทำให้หล่อนยืนนิ่ง ก่อนจะยิ้มตอบกลับไปเช่นกัน

แม้เด็กผู้ชายคนนั้นจะแค่ยิ้มให้แค่ครั้งเดียว แต่หล่อนก็มองเห็นมิตรภาพจากรอยยิ้มนั้นมากมาย หล่อนตื่นเต้นดีใจ และก็เฝ้ารอที่จะทำความรู้จักกับเด็กผู้ชายวัยไล่เลี่ยกันคนนี้อย่างใจจดใจจ่อ

และหลังจากนั้นสามวัน หล่อนก็มีโอกาสได้เห็นเด็กผู้ชายข้างบ้านอีกครั้ง ในฐานะของนักเรียนคนใหม่ของโรงเรียนนั่นเอง

คุณครูแนะนำให้ทุกคนรู้จักเขา นายปกป้อง เกียรติไพศาล หล่อนรู้สึกตื่นเต้นไม่น้อยที่เด็กผู้ชายข้างบ้านเข้ามาเรียนในชั้นเรียนเดียวกับตนเอง แถมยังห้องเดียวกันอีก

หล่อนส่งยิ้มให้เขา และเขาก็ยิ้มให้กับหล่อน ราวกับว่าเขาจำได้ว่าหล่อนคือใคร หัวใจของหล่อนพองฟูแปลกประหลาดกับรอยยิ้มที่ได้รับจากเขา และทันทีที่คุณครูประจำชั้นถามว่าใครจะเป็นบัดดี้ของปกป้อง หล่อนจึงรีบยกมือขึ้นรับอาสาโดยไม่รั้งรอ

ในที่สุดหล่อนก็ได้เป็นบัดดี้ของนักเรียนใหม่อย่างปกป้อง หล่อนช่วยแนะนำสิ่งต่างๆ ภายในโรงเรียนให้กับเขาอย่างกระตือรือร้น และก็คอยดูแลช่วยเหลือเขาในทุกๆ ครั้งที่มีโอกาส แม้ว่าปกป้องจะไม่ได้ร้องขอก็ตาม

หล่อนมีความสุขกับชีวิตในโรงเรียนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เพราะนอกจากที่หล่อนจะได้เจอปกป้องที่โรงเรียนแล้ว แต่ในตอนที่กลับบ้าน หล่อนก็ได้รับอานิสงส์ติดสอยห้อยตามเขากลับบ้านพร้อมกันด้วย

และตลอดสามปีในรั้วของโรงเรียนมัธยมประจำจังหวัด มิตรภาพของหล่อนกับปกป้องก็งอกงามจนตอนนี้เรียกได้ว่า หล่อนกับเขาคือเพื่อนที่สนิทกันมาก พูดง่ายๆ ก็คือแค่มองตามก็รู้ใจกันทุกอย่าง จนกระทั่งตอนนี้หล่อนกับปกป้องได้เข้ามาศึกษาต่อในมหาวิทยาลัยเดียวกัน และคณะเดียวกันด้วย

ข้าวหอมยืนยิ้มหวานอยู่ใต้ต้นจาจุรีหน้าคณะเรียน เฝ้ารอปกป้องที่วันนี้ตื่นสาย จึงไม่ได้เดินทางมาเรียนพร้อมอย่างที่เคยกระทำทุกวันมาตลอดหลายปี

มือเล็กยกขึ้นขยับแว่นตาหนาเตอะที่สวมใส่อยู่เล็กน้อย ขณะเพ่งมองร่างสูงใหญ่ของผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังวิ่งกระหืดกระหอบตรงเข้ามาหา เพราะไม่มั่นใจว่าใช่ปกป้องหรือเปล่า แต่พอเขาเข้ามาใกล้จึงรู้ดีว่าใช่

“ขอโทษทีนะหอม เมื่อคืนเราคุยกับเพื่อนที่อังกฤษจนนอนดึกน่ะ”

คนที่ตัวโตกว่ามากพูดขึ้นด้วยเสียงกระหืดกระหอบ คงเหนื่อยเพราะวิ่งมานั่นเอง

ข้าวหอมยิ้มอ่อนโยนให้กับปกป้องเหมือนเช่นทุกครั้ง เพื่อนที่หล่อนแอบคิดเกินเพื่อนมาตั้งนานแล้ว

“ไม่เป็นไรหรอกป้อง นายไม่ได้ตื่นสายทุกวันสักหน่อย”

“แต่ฉันก็ทำให้เธอยืนรอตั้งนาน” ปกป้องพูดขึ้นอย่างละอายใจ “คราวหน้าถ้าฉันมาสาย เธอขึ้นไปห้องเรียนเลยนะ ไม่ต้องรอหรอก”

“ก็บอกแล้วไงว่าไม่เป็นไร ฉันยินดีรอเพื่อนอยู่แล้ว”

“แต่ฉันเกรงใจเธอ”

“ไม่เห็นต้องเกรงใจเลย เราเป็นเพื่อนสนิทกันอย่างลืมสิ”

แม้คำว่าเพื่อนสนิทจะทำให้หล่อนรู้สึกแปลบๆ ในอก แต่ก็ทำได้แค่ระบายยิ้มออกไป

“โอเค ฉันจะพยายามไม่ตื่นสายอีก”

“จ้ะ ไม่เป็นไรหรอก”

หล่อนยังคงยิ้มให้ปกป้องอย่างอ่อนโยนเหมือนเดิม ขณะชวนเขาเดินขึ้นห้องเรียน

“เรารีบไปเรียนกันเถอะ เหลือเวลาอีกสามนาทีเองจะสายแล้ว”

“โอเค งั้นเราไปกันเถอะ”

ปกป้องเดินเร็วๆ นำหน้าไป ในขณะหล่อนที่ขาสั้นกว่าต้องรีบซอยเท้าให้ถี่ขึ้น เพื่อที่จะให้เดินทันคนตัวโต แต่สุดท้ายแล้วความรีบร้อนก็ทำให้หล่อนไม่ทันมองคนที่เดินสวนมา ทำให้ชนเข้าเต็มๆ

“ไม่มีตาหรือไงนังหน้าปลวก!”

หล่อนถูกผู้หญิงหน้าตาสะสวยคนที่หล่อนเดินชนด่ากราดอย่างโมโห

“ขอ... ขอโทษค่ะ ฉันไม่ทันมอง”

“ฉันไม่ได้ตัวเท่ามดนะที่นังแว่นหนาแบบเธอจะมองไมเห็น เธอต้องจงใจแน่ๆ”

“เปล่านะคะ ฉันไม่ได้จงใจ ฉัน...”

“เธอไม่ได้ตั้งใจหรอก พวกเรารีบจะไปเข้าคลาสเรียนกัน”

เสียงของคนที่หล่อนคิดว่าเขาเดินจากไปแล้วดังขึ้นด้านหลัง หล่อนหันไปมองเพื่อนรักที่พูดจาปกป้องหล่อนอย่างซาบซึ้งในน้ำใจ

“และที่สำคัญเพื่อนของฉันไม่ได้หน้าปลวก แค่เธอไม่ชอบที่จะแต่งหน้าเหมือนงิ้วแบบนักศึกษาสาวๆ ที่นี่เท่านั้นเอง”

คนตัวโตยังคงปกป้องหล่อนต่อเนื่อง แถมยังขยับขึ้นมาหยุดข้างๆ และกุมมือของหล่อนเอาไว้อีกต่างหาก ไออุ่นจากอุ้งมือใหญ่ส่งความอบอุ่นเข้ามาในหัวใจสาวทันที

หล่อนช้อนตามองปกป้อง มองด้วยความรัก ความเทิดทูน ตลอดเวลาที่คบหากันมาในฐานะเพื่อนสนิท หล่อนเคยช่วยเหลือเขาจากการจมน้ำแค่ครั้งเดียวเท่านั้น แต่นอกจากนั้นก็มีแต่ปกป้องคนเดียวนั่นแหละที่คอยยื่นมือมาช่วยเหลือหล่อน รวมไปถึงครอบครัวของหล่อน ดังนั้นต่อให้ต้องสละชีวิตเพื่อตอบแทนบุญคุณของเขา หล่อนก็ยินดีที่จะสละ