นิทานจันทรา เสน่หาข้ามภพ

ใบหน้าหญิงสาวก่ำขึ้นเล็กน้อยเมื่อเขาอยู่ชิดใกล้จนลมหายใจกระทบใบหน้า แม้เธอจะมองเมินไม่สบตา แต่หัวใจกลับเต้นผิดจังหวะอย่างช่วยไม่ได้ ใช่ว่าพิมราจะเป็นสาวพรหมจรรย์ที่ไม่เคยใกล้ชิดชายหนุ่ม เธอเคยมีแฟนและใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันในช่วงสั้นๆ แม้เรื่องเซ็กซ์ซึ่งเธอเห็นเป็นศิลปะอันงดงามที่มนุษย์ทุกผู้ทุกนามล้วนมีพรสวรรค์และแสวงหาจะขาดหายไปตั้งแต่เลิกรากับแฟนหนุ่ม และเธอก็ไม่ใช่คนสำส่อนมักง่ายที่จะไขว่คว้าใครสักคนมาบำเรอความสุขยามถวิลหารสสัมผัสเหล่านั้น แต่กับภูวนยามอยู่แนบชิดกันถึงเพียงนี้กายหญิงสาวกลับร้อนวูบวาบ อารมณ์หวามไหวอย่างห้ามจะหักใจ

“ตกลงคุณงอนผมเรื่องอะไรแน่” เสียงกระซิบพร่ายามใกล้ชิดจนกายชายหวั่นไหว อดไม่ได้ที่จะใช้ข้อนิ้วไล้พวงแก้มเรื่อสีที่เมินหนี

“คุณผิดสัญญา” พิมราเอ่ยออกมาในที่สุดแม้จะพยายามบังคับไม่ให้เสียงแกว่งตามอารมณ์ มือที่เป็นอิสระดันชายหนุ่มออกห่างซึ่งภูวนก็ยินยอมแต่โดยดี

“ผิดสัญญาตรงไหน?” แม้จะยอมปล่อยเธอเป็นอิสระแต่สายตายังจ้องแทบไม่กะพริบ ยังแคลงใจในคำกล่าวหาของหญิงสาว

พิมราส่งค้อนให้เขาไปทีหนึ่งก่อนไขข้อข้องใจของชายหนุ่ม “คุณเคยบอกว่าจะไม่พาผู้หญิงคนไหนมานอน ถ้าฉันยังอยู่ที่นี่ แล้วเมื่อคืน…”

“ผมพาผู้หญิงมานอน!” เสียงเขาแทบจะเป็นตะโกนกับคำกล่าวหาของหญิงสาว ก่อนส่ายหน้าดิกร้องปฏิเสธลั่น

“ผมไม่เคยประพฤติแบบนั้นนะ คุณเอาอะไรมาพูด”

“ฉันได้ยินกับหูเองนะ คุณ…เอ่อ…นั่นแหละ เสียงลั่นไม่คิดเกรงใจบ้างหรือไง” พิมรากระดากเกินจะพูดว่าเขาครางเสียงกระเส่าอย่างรัญจวนใจเล็ดลอดออกมาจนเธอได้ยินชัดเจน

“หูฝาด หูฝาดแน่ๆ คุณพิม ผมไม่ได้พาใครมานอนจริงๆ ผมลูกผู้ชายพูดคำไหนคำนั้นอยู่แล้ว ถ้าผม..เอ่อ..อยากทำอย่างว่า ผมหาเอาข้างนอกได้ไม่เอามาให้คุณรำคาญหูเล่นหรอกน่า” สีหน้าท่าทีของเขาดูจริงจังพร้อมคว้าข้อมือหญิงสาวลากให้เดินตาม

“ไม่เชื่อไปดูที่ห้องผม”

พิมราขัดขืนด้วยการสะบัดมือหมายให้หลุดแต่ภูวนกลับบีบรัดแน่นขึ้น ไม่ยอมอ่อนให้แม้เธอจะร้องค้าน

“ไม่ไปนะ ถึงคุณพาผู้หญิงมาเธอก็คงไปแล้ว พาฉันไปดูตอนนี้จะพบใครเล่า”

“แสดงว่าคุณไม่เชื่อ ยิ่งต้องไปดู คุณก็เห็นผมเพิ่งออกมาจากห้องใครจะหนีไปไหนทัน มานี่เลย” เขายังฉุดและเข้าโอบไหล่บังคับกลายๆ ให้ตามเขามา เมื่อเธอขัดขืนหนักก็ก้มลงรวบร่างขึ้นบ่าเสียดื้อๆ

“บ้าจริง ปล่อยนะ นายภู-วน” พิมราดิ้นทั้งทุบทั้งสะบัดขา หวังให้พ้นจากบ่าเขา

ภู ว น หรือ สมยานามที่เพื่อนสนิทมักจะเรียกคือ ภู-วน รวมไปถึงพิมราเวลาไม่สบอารมณ์ก็จะเรียกเขาเช่นนี้เหมือนกัน ยังปฏิเสธขณะพาร่างบางบนบ่าที่เบาดุจร่างเด็กน้อยไปห้องนอนของเขาที่อยู่ติดกัน บอกน้ำเสียงเข้ม

“ไม่ปล่อย”

ห้องนอนขนาดกลางของชายหนุ่มเปิดกว้างออก พร้อมร่างที่อยู่บนบ่าถูกโยนลงบนที่นอนนุ่มซึ่งเก็บเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวลุกขึ้นนั่งกระฟัดกระเฟียด ส่งเสียงไม่พอใจฮึดฮัด แต่ไม่วายสอดส่ายสายตากวาดไปทั่วห้องมองหาเงาของผู้หญิงที่คาดว่าภูวนพามาหาความสำราญ ซึ่งไม่มีแม้แต่เงา

พิมราลุกขึ้นเดินลิ่วไปผลักบานประตูห้องน้ำ เยี่ยมหน้าเข้าไปมองพบเจอแต่ร่องรอยหยดน้ำชื้นแฉะแสดงให้เห็นว่าชายหนุ่มเพิ่งใช้ห้องน้ำชำระร่างกายเสร็จหมาดๆ เมื่อไม่เห็นใครหญิงสาวทำท่าจะเดินไปที่ประตูห้องเพื่อกลับออกไป แต่รู้ได้ว่าเสียทีชายหนุ่มเสียแล้วเมื่อเขาล็อกแล้วยืนกอดอกพิงบานประตูไว้

“ไงครับ เจอสาวที่ไหนบ้าง สวยไหมเอ่ย” น้ำเสียงยียวนส่งมาจากปากที่แย้มรอยยิ้มดวงตากรุ่มกริ่ม ก่อนเดินช้าๆ เข้าหาหญิงสาวที่ถอยกรูดเหมือนลูกแกะหนีสุนัขจิ้งจอก

“คุณจะทำอะไร” น้ำเสียงตระหนกแต่ไม่ได้หวาดกลัวมากนัก แม้ท่าทีของภูวนจะดูรุกรานแต่แววตากรุ้มกริ่มและรอยยิ้มยั่วนั่นดุจเป็นการเย้ามากกว่าจะเอาจริงเอาจัง

“ทำเหมือนที่หูคุณได้ยินไง” เสียงกลั้วพร้อมเดินเข้าชิดร่างบางที่ถอยหนีไปไหนไม่ได้ เพราะเธอถอยจนมาชิดขอบเตียงนอนของเขาแล้ว

มือใหญ่ของภูวนยกขึ้นรวบร่างแบบบางของพิมราไว้ในอ้อมแขนรัดแน่นจนมือไม้หญิงสาวกระดิกกระเดี้ยไม่ได้ ได้แต่เอ่ยขอความเห็นใจ

“อย่าทำบ้าๆ นะนายภู-วน”

“ทำบ้าที่ไหน เขาเรียกทำหวาน คุณก็เคยแล้วนี่นา” เขาจู่โจมด้วยจมูกโด่งเป็นสันแรงจนร่างในอ้อมแขนที่พยายามเบี่ยงหนีพัลวันล้มหงายหลังไปบนที่นอนกว้าง โดยที่ภูวนไม่ทันตั้งตัวจึงล้มทาบทับลงไปกับเธอด้วยทั้งคู่

“โอ๊ยย!” ทันทีที่แผ่นหลังหญิงสาวต้องเบาะนุ่มกลับสะดุ้งจนหลังแอ่น เพราะสิ่งที่สัมผัสไม่ได้นุ่มเหมือนที่คิด กลับแข็งและรับรู้ถึงเหลี่ยมมุมจนเจ้าตัวร้องด้วยความเจ็บปวด คนที่คิดจะล้อเล่นทำวาบหวิวถึงกับยันตัวออกห่างด้วยความตกใจไม่แพ้กัน ก่อนรั้งให้เธอลุกขึ้นถามอย่างร้อนรน

“เป็นอะไรคุณพิม”

“หลังฉันกระแทกอะไรก็ไม่รู้ เจ็บจัง” มือเรียวเอื้อมไปลูบแผ่นหลัง พร้อมทำหน้าเหยเก

ภูวนรีบรั้งร่างหญิงสาวมาแนบชิดอกแล้วถลกเสื้อขึ้นมองหาร่องรอยโดยไม่คิดจะขออนุญาตเจ้าตัวก่อน ดวงตาชายหนุ่มเบิกกว้างขึ้น เมื่อเห็นรอยแดงเป็นทางและลึกเป็นมุมถึงขนาดเลือดซิบที่ปรากฏบนแผ่นหลังนวลเนียน ก่อนมองหาต้นสายปลายเหตุบนเตียงนอน ด้วยการคลำไปยังจุดที่หลังของพิมรากระแทกก่อนเลิกผ้าปูที่นอนขึ้น

หนังสือปกแข็งเล่มหนาสีกระดำกระด่าง ตัวอักษรประกอบกันเป็นคำอ่านได้ว่า “นิทานจันทรา” วางเด่นอยู่ ณ จุดนั้น