ทะลุมิติพร้อมมิติน้ำพุวิเศษ กลายเป็นเมียตัวร้ายของเสนาบดี

บทที่ 1

เริ่มต้นด้วยการหนีภัยแล้ง

"มู่มู่...แม่จะไม่ตายใช่ไหม?"

"ตายก็สมน้ำหน้า! ใครใช้ให้ทิ้งพ่อไว้ก่อน แล้วยังจะหลอกพวกเราไปขายอีก!"

"พวกเธอรีบมาช่วยค้นตัวเธอหน่อย"

"ใช่ๆๆ ทรัพย์สินทั้งหมดของบ้านเราอยู่กับตัวเธอ! ต้องไม่ให้เธอฟื้นแล้วหอบเอาไปนะ!"

ซ่งจิ่นในความมึนงง แรกเริ่มได้ยินเสียงจอแจแว่วเข้าหู ตามด้วยความรู้สึกว่ามีมือเล็กๆ เจ็ดแปดมือกำลังลูบคลำตัวเธออยู่ ทำให้เธอตกใจสะดุ้งทั้งตัว และตื่นขึ้นมาทันที

เมื่อลืมตา เธอเห็นเด็กๆ สี่คนที่เป็นฝาแฝดสองชายสองหญิงล้อมรอบตัวเธออยู่ พวกเขาผมเผ้ารุงรัง สกปรก สวมเสื้อผ้าขาดวิ่น และผอมซูบจนเหลือแต่กระดูก

ใช่แล้ว เป็นฝาแฝดสองชายสองหญิงที่หาได้ยาก

ชื่อเล่นของพวกเขาคือ: จิน มู่ สุ่ย และหั่ว

จินมู่สุ่ยหั่วตอนนี้กำลังทำตัวเหมือนขโมยรีบค้นตัวซ่งจิ่นอยู่อย่างขะมักเขม้น

ซ่งจิ่นยังไม่ทันได้ตั้งตัว เมื่อจินมู่สุ่ยหั่วเห็นเธอลืมตาขึ้นมาอย่างฉับพลัน มือทั้งสี่คู่ก็หยุดชะงักพร้อมกันด้วยความตกใจ

"จินจิน ตาข้ามีปัญหาหรือเปล่า"

"ข้าก็เหมือนกัน ทำไมข้าเห็นแม่กำลัง...กำลังจ้องมองข้าอยู่?"

"จินจิน สถานการณ์ไม่ดีแล้ว!"

"จินจิน!"

จินจินไม่ได้ยินเสียงเรียกแล้ว ในหัวเขาตอนนี้มีแต่เสียงดังอื้ออึง ลืมที่จะคิด

ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่ จินมู่สุ่ยหั่วต่างหวาดกลัวจนวิญญาณหลุดลอย พากันกลิ้งไปคว้าหัวแล้ววิ่งหนี พร้อมตะโกนไปด้วย

"วิ่งเร็ว!"

"อาาาาา..."

"พ่อจ๋า!"

"แม่ใจร้ายจะขายพวกเรา!"

ซ่งจิ่นลุกขึ้นนั่งด้วยสีหน้างุนงง มองดูจินมู่สุ่ยหั่วที่ตกใจจนวิญญาณแทบหลุด รีบหนีไปอย่างหัวซุกหัวซุน แล้วเธอหันมามองรอบๆ

เธอพบว่าที่นี่คือลำธารที่แห้งขอด ดินในลำธารแตกระแหงเป็นร่องกว้างเท่าฝ่ามือ สัตว์หลายตัวก็ตากแห้งกลายเป็นซากอยู่ในลำธาร

เนินเขาริมฝั่งก็รกร้าง ไม่เห็นพืชสีเขียวใดๆ เห็นแต่ฝูงอีกาบินวนเวียนอยู่เหนือศีรษะเป็นระยะ

แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ สำคัญคือนี่คือที่ไหน? เธอไม่ได้ตายแล้วหรือ?

ซ่งจิ่นจำได้ชัดเจนว่า เธอนำทีมช่วยเหลือผู้ประสบภัยแผ่นดินไหว แต่ในช่วงวิกฤตของการช่วยคน อุบัติเหตุก็เกิดขึ้น เธอและเพื่อนทหารถูกอุโมงค์ที่พังทลายฝังทั้งเป็น มีหินก้อนใหญ่ตกลงมาทับศีรษะของเธอ

เธอรู้ดีว่า สมองแตก และสูญเสียอุณหภูมิร่างกายไปกว่าสามชั่วโมง ถึงแม้เธอจะเป็นแพทย์ทหารที่มีความสามารถในการช่วยเหลือตัวเอง แต่ก็ยากที่จะรอดพ้นความตายได้

ขณะที่ความสงสัยเพิ่งเริ่มก่อตัว ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเธอก็ไหลบ่าเข้ามาในสมองอย่างรุนแรงพอดี

ไม่นานซ่งจิ่นก็เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

ที่แท้เธอได้ข้ามมิติมา

เธอมาเป็นคนที่ชื่อเดียวกัน ในหมู่บ้านเซียวแห่งเมืองเถียนซี เขตอู่เซียง มณฑลจี่อาน ประเทศต้าโฮ่ว คือซ่งจิ่นภรรยาเอกของบัณฑิตซิ่วไฉเซียวเหยี่ยนจือ และเป็นแม่เลี้ยงของจินมู่สุ่ยหั่ว

หนึ่งเดือนก่อน ภาคตะวันตกเฉียงเหนือที่แห้งแล้งมาสองปีแล้วก็ยิ่งเลวร้ายลง เมื่อเกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ในยามดึกอย่างกะทันหัน ทำให้หนึ่งในสี่ของประเทศต้าโฮ่วถูกทำลายลง

ทุกที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพังและเศษซาก ประชาชนบาดเจ็บล้มตายนับไม่ถ้วน

มณฑลจี่อาน อยู่ในใจกลางของพื้นที่แผ่นดินไหวทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือพอดี

ร่างเดิมโชคดีที่รอดตายเพราะถูกเซียวเหยี่ยนจือผลักออกไปจึงไม่ถูกฝังทั้งเป็น

แต่เซียวเหยี่ยนจือกลับถูกบ้านที่ถล่มทับขาทั้งสองข้างจนเป็นอัมพาต เพราะร่างเดิมทำให้เขาเสียเวลา

เพื่อเอาชีวิตรอด ร่างเดิมจำใจต้องใช้รถเข็นพาเซียวเหยี่ยนจือ พร้อมลูกทั้งสี่คน ตามผู้รอดชีวิตจากหมู่บ้านเซียว ภายใต้การนำของผู้ใหญ่บ้าน ทั้งหมู่บ้านอพยพหนีภัยไปทางตะวันออก

อาจเป็นจริงตามคำกล่าวที่ว่าร่วมทุกข์ร่วมสุขจึงจะเห็นใจจริง

สองปีก่อน เซียวเหยี่ยนจือถูกร่างเดิมวางแผนจนต้องแต่งงานด้วย ร่างเดิมพยายามไล่ตามเซียวเหยี่ยนจืออย่างสุดชีวิต ก็เพราะหมายตาหน้าตาและตำแหน่งบัณฑิตของเขา

เธอคิดว่าแต่งงานกับเซียวเหยี่ยนจือสำเร็จแล้ว ไม่นานก็จะได้เป็นภรรยาขุนนาง

แต่ใครจะรู้ว่าในชั่วข้ามคืน เซียวเหยี่ยนจือจะขาพิการ ต้นไม้ใหญ่ที่อุตส่าห์ปีนป่ายไปกอดไว้ก็ล้มลงเสียอย่างนั้น

หลังจากหมอตัดสินว่าเซียวเหยี่ยนจือจะเป็นอัมพาตไปตลอดชีวิต ตลอดทางที่หนีภัย ร่างเดิมพยายามหาทางทุกวิถีทางที่จะกำจัดภาระ

สุดท้าย เธอก็คิดวิธีได้ คือขโมยทะเบียนบ้าน ทิ้งสามีพิการ และขายลูกทั้งสี่คนให้พ่อค้ามนุษย์เพื่อแลกกับเสบียงหนีภัย

ร่างเดิมคิดว่าแผนจะสำเร็จ แต่ไม่คาดว่าลูกทั้งสี่คนจะฉลาดกว่าที่คิด

พวกเขาเดาแผนของเธอได้ จินมู่สุ่ยหั่วแกล้งทำเป็นเดินตามก่อน แต่พอถึงที่ไม่มีคน พวกเขาก็แยกวิ่งหนีไปสี่ทิศทันที

ร่างเดิมวิ่งตาม 'มู่' คนหนึ่งในจินมู่สุ่ยหั่ว แต่พลาดท่าลื่นกลิ้งลงเนินเขา หน้าผากไปกระแทกกับหินแหลมใหญ่ก้อนหนึ่งพอดี

ร่างเดิมศีรษะแตกเลือดไหล ตาเหลือกขาหงายท้องตายคาที่

จากนั้น ซ่งจิ่นก็ได้มาอยู่ในร่างนี้

"ซี้..."

ซ่งจิ่นยกมือลูบหน้าผาก และสัมผัสได้ถึงเลือดสด

ไม่เพียงเท่านั้น เธอยังรู้สึกวิงเวียน คลื่นไส้ ตาพร่า

นี่ชัดเจนว่าเป็นอาการกระทบกระเทือนสมอง

ซ่งจิ่นฝืนทนความวิงเวียนลุกขึ้นจากพื้น หยิบห่อผ้าเปล่าที่ตกอยู่ข้างตัวสะพายไหล่ ขาทั้งสองข้างเดินไปทางที่ลูกทั้งสี่คนหนีไปโดยไม่รู้ตัว

เมื่อเธอใช้แรงทั้งตัวปีนข้ามเนินเขา ก้มหน้ามองลงไปเห็นกองไฟมากมาย และผู้อพยพนับหมื่นที่กำลังพักอยู่รอบกองไฟ เธอถึงกับสูดลมหายใจเฮือก

"บ้าเอ๊ย..."

ซ่งจิ่นรู้สึกเหมือนชีวิตแย่กว่าหมาอย่างกะทันหัน เธอเป็นคนโสดที่ไม่เคยมีแฟนมาก่อน แต่ดันได้สามีพิการและลูกสี่คนมาฟรีๆ ไม่พอ ยังเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยการเป็นผู้อพยพไร้ที่อยู่ต้องพาครอบครัวหนีภัยอีก นี่คงเป็นคนที่โชคร้ายที่สุดในประวัติศาสตร์การข้ามมิติเลย!

แต่การได้มีชีวิตใหม่อีกครั้งก็ถือว่าเป็นกำไรสำหรับเธอ

เรียบเรียงความรู้สึกแล้ว ซ่งจิ่นค่อยๆ เดินก้าวไม่เท่ากันไปยังกลุ่มผู้อพยพจากหมู่บ้านเซียว

มณฑลจี่อานในฐานะศูนย์กลางแผ่นดินไหว ครั้งนี้มีผู้บาดเจ็บล้มตายเกือบครึ่งหนึ่ง แทบทุกบ้านมีคนตายบ้าง พิการบ้าง

ซ่งจิ่นเดินผ่านผู้อพยพ แม้จะเป็นแพทย์ทหารที่เคยเห็นสถานที่เกิดภัยพิบัติมามากมาย แต่ตอนนี้ก็อดสลดใจไม่ได้

ผู้อพยพช่างน่าสงสารเหลือเกิน!

มองไปทางไหนก็เห็นแต่ความทุกข์ยาก ไม่ว่าจะเป็นชายหญิง คนแก่เด็ก หรือผู้หญิงและคนพิการ ล้วนอยู่ในสภาพเสื้อผ้าขาดวิ่น ผู้อพยพหลายคนมีบาดแผลที่ยังไม่ได้รับการรักษา บางคนถึงกับติดเชื้อที่แผล มีไข้สูง ริมฝีปากแห้งแตก และหมดสติ

แม้แต่ล่อ วัว และลาที่ลากรถก็ล้มลงกับพื้น น้ำลายฟูมปาก

ถ้าเป็นในโลกเดิมของซ่งจิ่น เมื่อเห็นสถานการณ์แบบนี้ เธอจะต้องเข้าร่วมการช่วยเหลือผู้ประสบภัยทันที

แต่ตอนนี้ เธอเป็นหนึ่งในผู้อพยพนับหมื่น เหมือนพระดินที่ต้องข้ามแม่น้ำ ยังช่วยตัวเองไม่ได้

ค่ายพักของหมู่บ้านเซียวอยู่ใต้ต้นไทรใหญ่ที่ตายแล้ว

ซ่งจิ่นยังห่างจากต้นไทรใหญ่อีกสิบกว่าเมตร ก็เห็นคนหลายคนล้อมรอบกองไฟที่สามีของเธออยู่ จากนั้นก็ได้ยินเสียงตะโกนของชายคนหนึ่งดังมาจากกลุ่มคน

"หญิงใจร้าย! หญิงใจร้าย! หญิงใจร้าย!"

สามคำติดกัน เต็มไปด้วยความเกลียดชังและความเคียดแค้น

ซ่งจิ่นขมวดคิ้ว ลังเลว่าจะเข้าไปใกล้ดีหรือไม่

เธอมีลางสังหรณ์ว่า หญิงใจร้ายที่ชายคนนั้นด่าอยู่คือเธอเอง

และความจริง เธอก็เดาไม่ผิด

ชายที่ตะโกนคือสามีจอมปลอมของเธอ เซียวเหยี่ยนจือ ที่ขาหักเดินไม่ได้และมีไข้สูงจนหมดสติไปสองวัน เพิ่งฟื้นขึ้นมา