วิวาห์ร้ายทายาทมาเฟีย

“ทำไมมาช้านักวะ? ไหนฟูมฟายนักหนาว่าปลาคาร์ฟลูกรักของแกกำลังจะตาย แล้วนี่มาเอาป่านนี้?” ปารมี สัตวแพทย์หนุ่ม เจ้าของโรงพยาบาลสัตว์ถามขึ้น ปารมี คชาเลิศพิศาลคือเพื่อนสนิทของฐณส เขาเป็นสัตวแพทย์หนุ่มที่ได้รับความเชื่อถือและเปิดโรงพยาบาลสัตว์ของตนเอง ขณะเดียวกันความที่เขาชอบเลี้ยงปลาคาร์ฟและโชคดีที่มีที่ดินมรดกกว้างขวางจึงเปิดฟาร์มปลาสวยงามไปด้วยบริเวณด้านหลังของโรงพยาบาลสัตว์ที่เขาเป็นเจ้าของ แต่ว่าไปฟาร์มปลาสวยงามก็ทำเล็กๆไว้สนองนีทที่ปารมีหุ้นกันกับฐณสเป็นงานอดิเรกเท่านั้น

“ชินจังไม่ใช่ปลานะเว้ย! ชินจังเป็นลูกของฉัน” ฐณสแย้งหน้าตายน้ำเสียงเอาเรื่อง

ชินจัง... ไม่ใช่ปลา เขารักและผูกพันแทบจะเรียกว่าเป็นลูกก็ว่าได้

“เออน่ะ ไหนล่ะ” เพื่อนหนุ่มถามถึง

“...” ฐณสชี้มือไปที่อ่างออกซิเจนที่อยู่ท้ายรถก่อนที่จะพยักพเยิดและเชื้อชวนเพื่อนไปที่ท้ายรถเพื่อดูอาการชินจังที่แหวกว่ายอย่างเชื่องช้าและแผ่ผะงาบๆอย่างน่าละเหี่ย

“เฮ๊ย! ทำไมพะงาบอย่างงี้วะ?” เพื่อนหนุ่มเสียงดังราวกับรับไม่ได้กับอาการของชินจังปลาที่กำลังป่วย ความรู้สึกของเขาไม่ต่างกันกับนายแพทย์ผู้ยิ่งใหญ่ที่ลำลังจะรักษาคนป่วยอาการโคม่าที่เป็นหรือตายอยู่ห่างกันแค่เสี้ยว

“ก็เออสิ ป่วยยังไม่พอ ตอนที่ฉันกำลังขับรถออกมาหาแกแต่ระหว่างทางก็ดันมีนางฟ้าแต่หัวใจซาตาน ขับรถบ้าระห่ำมาจากไหนไม่รู้ ชนเข้าอย่างจัง ชินจังลูกชายฉันก็กระเด็นออกไปอยู่กลางถนนโน่น นาทีแรกที่ลงจากรถสวยอย่างนางฟ้า พอชีอ้าปากพูดเท่านั้นแหละ ดีกรีความสวยไม่เหลือเลยสักนิดเดียว” ฐณสบ่นหัวเสียแต่แววตาระบายไปด้วยรังสีแห่งความกังวล เขาไม่เคยเครียดและเป็นกังวลกับเรื่องอะไรได้มากเท่านี้

ปลาคาร์ฟน่ะ... เลี้ยงมันแต่อย่าชมมัน ยิ่งตัวไหนที่รักที่สุด ให้แค่ชำเลืองมันด้วยปลายสายตาเท่านั้น อย่าชมมันอย่าจ้องมันตรงๆ ไม่งั้นมันจะมีอันเป็นไป!

“หา??????? ตายห่...า” เพื่อนหนุ่มอุทานเสียงหลง

“อืม ถังน้ำที่ใส่มาท้ายรถมันคว่ำสิ รถหล่อนมาเร็วมาก แถมสมรรถนะมันเร็วและแรงอยู่

แล้ว รถฉันไม่เป็นไรก็บุญแล้วถือเป็นความโชคดีที่รถของแม่นั่นเสยแค่ปลายๆ แต่ตอนนี้ฉันห่วงอาการชินจังมาก”

“ใช่! น่าห่วงเพราะป่วย ลำพังก็ท่าจะรอดยากแล้วนะลูกแก นี่กระเด็นกระแทกพื้นอีก มันคงช้ำในด้วย”

“...” ไฮโซหนุ่มได้แต่ส่งสีหน้าเครียดเพราะห่วงอาการเจ้าปลาตัวน้อยแสนรักอย่างชินจัง

“แก... ทำใจไว้บ้างนะโว้ย” เพื่อนหนุ่มปลอบฐณส เขารู้ดีว่าในสังคมของคนเลี้ยงปลาคาร์ฟ ร้อยทั้งร้อยรักและผูกพันพวกมันกันทั้งนั้น เพราะมันเป็นปลาที่ฉลาด มีเอกลักษณ์และเสน่ห์เฉพาะตัว แถมยังเป็นปลาชนิดเดียวที่ผู้เลี้ยงบางคนสามารถนำมาร่วมศาสตร์เรื่องฮวงจุ้ยได้อีกด้วย เชื่อว่าการจัดฮวงจุ้ยที่อยู่อาศัยให้โชคดีและนำความร่มเย็นมาให้จะต้องเลี้ยงปลาคาร์ฟไว้ในบ้าน และควรจะมีปลาตัวใดตัวหนึ่งมีสีดำแต่งแต้มบนตัวของมันบ้างเพื่อให้สีดำบนตัวปลารับเคราะห์แทนเรา

‘คาร์ฟ’ จึงไม่ใช่แค่สัตว์เลี้ยงธรรมดา

มันเป็นปลาที่มีพลังชีวิตที่น่าค้นหา

“...” ชายหนุ่มทั้งสองได้แต่นิ่งเงียบและมองปลาที่นิ่งไร้การเคลื่อนไหว ราวๆกับพวกเขาทั้งสองจะหมดลมหายใจไปพร้อมๆกับมัน

ชินจัง เป็นชื่อของปลาคาร์ฟสายพันธุ์ ตันโจ ฐณสรักและโปรดปรานเจ้าปลาตัวนี้มาก มันไม่ใช่แค่ปลาคาร์ฟ แต่ความน่ารักและแสนรู้ของมัน เกินปลาธรรมดา

หลังจากวันก่อน ฝนตกที่บ้านเรียกว่าฝนแรกของปี เจ้าชินจังก็มีท่าทางอาการเปลี่ยนไปผิดจากวิสัยของปลาคาร์ฟที่มีนิสัยร่าเริงและแหวกว่ายน้ำตลอดเวลา แต่หลังจากนั้นมันก็เริ่มซึมแล้วหนำซ้ำผิวของมันก็มีรอยแดงเป็นจ้ำๆ

ยิ่งนานวันรอยแดงก็มีมากขึ้นจนน่าใจหาย ฐณสเห็นว่าท่าจะไม่ไหวก็นึกถึงปารมีผู้ที่ชำนาญการเรื่องเลี้ยงปลา โดยเฉพาะปลาชนิดนี้ ถึงแม้ว่าฐณสจะโปรดปรานการเลี้ยงปลาคาร์ฟมากแค่ไหนแต่บางครั้งก็เห็นจะสู้ปารมีไม่ได้ สัตวแพทย์คนนั้นทั้งหลงทั้งรักปลา ทุ่มเทเอาใจใส่เลี้ยงจนชำนาญแทบจะพูดจาภาษาปลาคาร์ฟเสียให้ได้ ยิ่งสมัยเลี้ยงปลาคาร์ฟใหม่ๆ ปารมีนี่ก็ไม่ยอมหลับไม่ยอมนอน ตกดึกก็ย่องลงมาบ่อปลาคาร์ฟแล้วก็พูดคุยกันไปลูบหลังปลาไประหว่างให้อาหาร แล้วแบบนี้จะไม่ให้เขามีชำนาญได้อย่างไร เรียกว่าเลี้ยงด้วยหัวใจรักกันเลยทีเดียว

ฐณสเขามีเพื่อนสนิทอย่างปารมี ตั้งแต่เรียนเมืองนอกมาด้วยกัน ปารมีรักการเลี้ยงปลามากและดูเหมือนว่าจะเข้าอกเข้าใจปลาและชำนาญการมากกว่าฐณสเสียอีก นี่จึงเป็นเหตุผลที่เขาต้องนำชินจังมาฝากเลี้ยงและให้เขาช่วยรักษาและติดตามอาการ แต่โชคร้ายที่ก่อนมาถึงที่นี่ เจออุบัติเหตุเสียก่อน ทำให้เคราะห์ซ้ำกรรมซัด เจ้าชินจังมันต้องกระเด็นออกมาบนถนนแบบนั้น ดูท่าแล้ว อาการช้ำในจะพรากชีวิตมันไปง่ายกว่าอาการป่วยที่มันมีทุนเดิมอยู่แล้วเสียอีก

‘เฮ้อ... ลูกพ่อ แล้วแกจะรอดไหมเนี่ยชินจังเอ้ย มาปะทะมัจจุราชในคราบนางฟ้าอย่างยัยขี้โวยวายนี่’

ผู้หญิงนี่เป็นไรกันไม่รู้ ใจร้อนใจร้ายขี้วีนแถมไม่รู้สึกรู้สากับชีวิตสัตว์เลี้ยงตัวน้อยๆอย่างชินจังบ้างเลย

นี่ยังไม่นับเรื่องพูดจาที่ขัดกันกับหน้าตาเสียเหลือเกินแถมยังดูถูกคนอื่นอย่างไม่น่าให้อภัย ท่าทางจะเป็นลูกสาวเศรษฐีที่ไหนสักแห่งถึงได้มองไม่เห็นหัวคนอื่น ไม่เอาใจเขามาใส่ใจเรา ผู้หญิงแบบนี้ก็มีในโลกด้วยเหรอเนี่ย?

ชักอยากเห็นหน้าแฟนของยัยนั่นซะแล้ว... อยากรู้นักว่าเวลาอยู่ต่อหน้าผู้ชายของหล่อน เธอเกรี้ยวกราดอารมณ์ร้ายได้อย่างนี้มั๊ย?

“ถ้าชินจังฉันเป็นไรไป... ยัยนั่น! ฉันต้องตามหายัยนั่นมาชดใช้ให้ได้” ไฮโซหนุ่มหล่อดีกรีเจ้าพ่อสื่อธุรกิจสิ่งพิมพ์ของนิตยสารแฟชั่นชื่อดังเอ่ยออกมาอย่างคาดโทษ!

“ชดใช้อะไรแกวะ?” ปารมียังสงสัย

“ชดใช้กรรมน่ะสิ! ชินจัง ฉันรักของฉัน” ฐณสตอบน้ำเสียงเย็นชา

“เอาน่า... เขาว่า ปลาคาร์ฟมันอาจรับเคราะห์แทนเราก็ได้ ใครจะรู้” ปารมีพยายามใช้จิตวิทยาปลอบเพื่อน เพราะความเชื่อของคนจีนเชื่ออย่างหนึ่งว่าปลาคาร์ฟนี้มีพลังพิเศษและบางครั้งมันก็รับเคราะห์แทนเจ้าของได้ ทำให้คนที่เลี้ยงนั้นผ่านเคราะห์หามยามร้ายไปได้

“ยัยนั่นสิ นำเคราะห์มาฟาดให้แท้ๆ” ยังไงเขาก็ยังฝังใจว่าถ้าเจ้าชินจังเป็นอะไรไป ยัยระห่ำนั่นล่ะจะต้องรับเคราะห์เลย มีที่ไหนปลามันอยู่ของมันแท้ๆ

“เอาเถอะๆ ฉันจะรักษาดูแลปลาของแกให้ดีที่สุด” ปารมีรับปากกับเพื่อนถึงแม้ว่าดูจากอาการแล้ว เจ้าชินจังก็อาการหนักเอาการอยู่

“ชินจังไม่ใช่ปลา” ฐณสคำรามเสียงเข้ม

“เอาเว้ย! ลูกชายแก ไม่ใช่ปลาก็ไม่ใช่ปลา เว้ยไอ้บ้า!!” ปารมีอดไม่ได้ ขอเหนี่ยวเพื่อนสักครั้ง

“อืม ดีแล้ว งั้นเดี๋ยวฉันเข้าบริษัทละ” ฐณสลากลับ

‘ผู้หญิงอะไร ร้ายกาจ มาพร้อมกับภัยพิบัติแท้ๆเลย!’

“ยังไงไว้ฉันส่งข่าว” ปารมีบอกเพื่อให้เพื่อนอย่างฐณสสบายใจ คิดว่าถ้าเขาต้องรับผิดชอบดูแลอะไรให้ใคร เขาเองควรจะบอกกล่าวให้เขารู้

“หวังว่าน่าจะเป็นข่าวดีนะ” ฐณสกดดันเพื่อน เพราะคิดว่าถึงปลาจะอาการหนักมาแค่ไหน แต่ถ้ามาถึงมือปารมีแล้ว เขาก็มีความเชื่อไปแล้วครึ่งหนึ่งว่าปลาตัวนั้นมันต้องหายดี

“โอเคๆ”

หลังจากส่งชินจังถึงมือปารมีแล้วฐณสก็หายห่วงไปแค่เปลาะหนึ่งเท่านั้น แต่ก็ยังดีที่ปารมีเองรับปากว่าจะดูแลชินจังให้อย่างเต็มที่ จากนั้นเจ้าของนิตยสารแฟชั่นก็มุ่งตรงเข้าไปตรวจงาน