เมื่อ ทายาทมาเฟีย ทำให้ หัวใจฉัน แตกสลาย

ศรันยา POV:

ฉันฝืนยิ้มออกมา กล้ามเนื้อบนใบหน้ารู้สึกแข็งทื่อและผิดธรรมชาติ "ยินดีด้วยนะคะ" ฉันพูด น้ำเสียงมั่นคงอย่างน่าประหลาดใจ มันคือเสียงของคนจากตระกูลมโนรมย์ ผู้ภักดีต่อครอบครัว แม้ว่าครอบครัวนั้นกำลังจะแตกสลายจากภายใน

ลูกน้องคนสนิทของธนดลสองสามคนเดินเข้ามา ใบหน้าของพวกเขาฉาบไปด้วยรอยยิ้มประจบสอพลอ "อ่า ศรันยา" หนึ่งในนั้นพูดพลางตบหลังธนดล "เราคงจะคิดถึงงานออกแบบน่ารักๆ ของเธอนะ แต่ดอนก็ต้องมีผู้หญิงเก่งๆ อยู่ข้างกายใช่มั้ยล่ะ"

พวกเขาทุกคนหัวเราะ ธนดลแค่ยืนอยู่ตรงนั้น ฝืนยิ้มอย่างอึดอัด เขาไม่ปกป้องฉันเลย ไม่พูดอะไรสักคำ ความเงียบนั้นดังกว่าคำดูถูกใดๆ ในความเงียบของเขา ฉันเข้าใจแล้ว เขาอดทนกับฉันก็เพื่อพี่ลภัส เพื่อความสัมพันธ์ระหว่างสองครอบครัว แต่ตอนนี้ เมื่อมีอิซาเบลล่าแล้ว เขาก็ไม่ต้องการสายสัมพันธ์นั้นอีกต่อไป เขาต้องการให้ฉันหายไป

ฉันปลีกตัวออกมา หาที่เงียบๆ ตรงริมหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นแสงไฟของเมือง ฉันแค่ต้องการหายใจ

อิซาเบลล่าตามมาเจอฉันในอีกไม่กี่นาทีต่อมา "ฉันเสียใจกับความเจ็บปวดของเธอนะ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนจอมปลอม "แต่เธอต้องเข้าใจนะ ธนดลเหนื่อยกับความรักที่ทุ่มเทของเธอ เขารู้สึกผิด เธอเป็นภาระของเขา"

คำพูดของเธอตั้งใจจะทำร้าย แต่ฉันกลับรู้สึกเฉยเมยอย่างประหลาด เหมือนกำลังดูละครเรื่องหนึ่ง และฉันก็ไม่ได้เป็นนักแสดงในเรื่องนั้นอีกต่อไป

ทันใดนั้น เสียงฮือฮาดังขึ้นในหมู่คน ฉันเงยหน้าขึ้นมอง โคมไฟระย้าโลหะขนาดใหญ่ที่หรูหราบนเพดาน สัญลักษณ์แห่งอำนาจของมหานที กำลังแกว่งไปมาอย่างรุนแรง ผู้คนเริ่มแตกตื่น วิ่งหนีกันอลหม่าน

สายตาของฉันมองไปที่ธนดล สัญชาตญาณ...สิ่งที่เรียกว่าการปกป้องของเขา...ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง เขาเคลื่อนไหวด้วยความเร็วแบบเดียวกับที่ฉันจำได้จากงานกาลาเมื่อหลายปีก่อน แต่ครั้งนี้ เขาไม่ได้พุ่งมาที่ฉัน

เขาคว้าตัวอิซาเบลล่า ดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขนและใช้ร่างกายของเขาเป็นเกราะกำบังขณะที่ลากเธอออกจากเขตอันตราย เขาไม่แม้แต่จะชายตามองมาทางฉัน ฉันกลายเป็นอากาศธาตุ เป็นแค่เฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่งที่ขวางทาง

โคมไฟระย้าพังถล่มลงมาพร้อมกับเสียงโลหะบิดเบี้ยวและแก้วแตกกระจาดที่ดังสนั่นหวั่นไหว ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วขา และความเจ็บปวดที่รุนแรงกว่าก็ระเบิดขึ้นที่กระดูกไหปลาร้า

แล้วทุกอย่างก็ดับวูบไป

ฉันตื่นขึ้นมาในห้องพักของโรงพยาบาล อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นยาฆ่าเชื้อ พี่ลภัสนั่งอยู่ข้างเตียง ใบหน้าของเขาซีดเผือด

"มันทิ้งรันไว้ตรงนั้น" เสียงของพี่ลภัสแหบพร่าด้วยความโกรธแค้นอย่างที่ฉันไม่เคยได้ยินจากเขามาก่อน "มันก็แค่...ทิ้งรันไว้ตรงนั้น มันทำผิดกฎทุกข้อ มันล้มเหลวในหน้าที่ผู้พิทักษ์"

ฉันมองเพดานสีขาว ความสงบอย่างประหลาดเข้ามาในใจ ธนดลเลือกแล้ว เขาเลือกอิซาเบลล่า เขาเลือกอำนาจ ความจริงข้อนี้ไม่ทำให้เจ็บปวดอีกต่อไป มันเป็นแค่ความจริง ความจริงที่ปลดปล่อยฉันให้เป็นอิสระ

การตัดสินใจของฉันไม่ใช่ทางเลือกอีกต่อไป มันคือความจำเป็น ฉันจะไปฟลอเรนซ์ นี่ไม่ใช่การหลบหนี แต่มันคือการเกิดใหม่