เจ้าสาวมาเฟีย : เกิดใหม่อีกครั้งในความอัปยศ
ตอน 1
“เซ็นแล้วไปขอโทษโซเฟียเถอะ”
พี่สาวของฉัน ไดแอนน่า ถูกฆ่าอย่างโหดเหี้ยมโดยโซเฟีย วิสคอนติ หลังจากเธอเข้าไปในที่เกิดเหตุการซื้อขายของมาเฟียโดยไม่ได้ตั้งใจ
และสามีของฉัน วินเซนโซ รอสซี่ ไม่เพียงแต่ช่วยโซเฟียสร้างหลักฐานเท็จ กล่าวหาไดแอนน่าว่ามีอาการทางจิต แต่ยังบังคับให้ฉันเซ็นเอกสารขอโทษ
เพื่อรักษาสิ่งที่ไดแอนน่าทิ้งไว้ ฉันเซ็นชื่อด้วยความอับอาย
แต่ฉันสาบานว่าจะใช้ความยุติธรรมเป็นเครื่องบรรณาการให้พี่สาวของฉัน
…
น้ำฝนผสมกับกลิ่นคาวของน้ำทะเล ตีเข้ากับตู้คอนเทนเนอร์ที่ขึ้นสนิมที่ท่าเรือบรู๊คลิน นิวยอร์ก
ฉันซ่อนตัวอยู่หลังแหจับปลา กดเล็บลงในฝ่ามือพยายามหยุดการสั่นของร่างกาย
ไม่ไกลนัก ร่างของพี่สาวฉัน ไดแอนน่า นอนล้มอยู่ในแอ่งเลือดเหมือนตุ๊กตาผ้า
และคนที่ยืนอยู่ข้างเธอคือทายาทตระกูลวิสคอนติ
โซเฟีย วิสคอนติ
“ยุ่งจริง ๆ” โซเฟียเตะข้อมือของพี่สาวฉันด้วยปลายรองเท้าหนังสั่งทำพิเศษ
ข้อมือนั้นบิดเบี้ยวในมุมแปลกประหลาด
“เห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็นก็ต้องรับผลที่ตามมา ”
ชุดชาแนลที่โซเฟียใส่มีจุดเลือดสีแดงเข้มกระเซ็นอยู่ ทำให้ดูสะดุดตาอย่างยิ่ง
พี่สาวของฉันเป็นเจ้าของร้านดอกไม้ธรรมดา วันนี้แค่ไปส่งดอกไม้ให้ลูกค้าเก่าที่ท่าเรือ
แต่กลับไปเห็นการซื้อขายปืนที่ไม่รู้แหล่งที่มาโดยบังเอิญระหว่างโซเฟียกับลูกน้องของเธอ
เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของไดแอนน่าดึงดูดความสนใจของโซเฟีย แล้วปืนที่มีด้ามจับประดับด้วยมุกก็เล็งไปที่เธอ
“โซเฟีย!” ฉันทนไม่ไหวอีกต่อไป ออกมาจากหลังแหจับปลา “เธอฆ่าเธอ! เธอเป็นปีศาจ!”
โซเฟียหันมา ยิ้มเย็นชาด้วยความไม่พอใจ
“อ๋อ ดูสิว่าใครมา เป็นเมียเล็กของวินเซนโซ รอสซี่ อะไรนะ อยากแก้แค้นให้พี่สาวที่ต่ำต้อยของเธอ?”
เธอโบกมือให้บอดี้การ์ดสองคนที่สูงใหญ่เข้ามาขวางทางฉัน
“ปล่อยฉัน!” ฉันดิ้นรนสุดชีวิต น้ำตาเบลอภาพ
“ฉันจะโทรแจ้งตำรวจ! ฉันจะทำให้เธอชดใช้!”
“แจ้งตำรวจ?” โซเฟียเหมือนฟังเรื่องตลก
“ที่ท่าเรือนี้ คำพูดฉันถือเป็นคำสั่ง สำหรับราคาที่ต้องจ่าย…”
เธอเดินมาหาฉัน จับคางฉัน
“เธอควรดีใจที่เธอเป็นเมียของวินเซนโซ ไม่งั้นตอนนี้เธอก็คงเหมือนพี่สาวเธอแล้ว”
ในขณะนั้น เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบดังเข้ามาใกล้
รถสีดำจอดที่ริมท่าเรือ ประตูเปิดออก คนที่ลงมาคือสามีของฉัน
วินเซนโซ รอสซี่ ทายาทของตระกูลมาเฟียที่แข็งแกร่งที่สุดในนิวยอร์ก
“วินเซนโซ!” ฉันร้องเรียกชื่อเขาเหมือนเจอผู้ช่วยชีวิต “เธอฆ่าไดแอนน่า! โซเฟียฆ่าพี่สาวฉัน!”
วินเซนโซเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว สายตาของเขาผ่านร่างของไดแอนน่าแล้วหยุดชั่วขณะ แต่ก็ถูกปกคลุมด้วยอารมณ์ที่ฉันอ่านไม่ออกอย่างรวดเร็ว
เขาไม่มองฉัน แต่หันไปหาโซเฟีย เสียงของเขาต่ำ “เกิดอะไรขึ้น?”
โซเฟียเปลี่ยนเป็นท่าทางน่าสงสารทันที เดินไปข้างวินเซนโซ จับแขนของเขาเบา ๆ
“วินเซนโซ ในที่สุดคุณก็มา ผู้หญิงคนนี้วิ่งออกมาแล้วพยายามจะขโมยของของเรา ฉันแค่ป้องกันตัว”
น้ำเสียงของเธออ่อนโยนจนหยดน้ำได้ “ฉันกลัวเหลือเกิน”
“เธอโกหก!” ฉันกรีดร้อง “พี่สาวฉันเป็นแค่คนธรรมดา! เธอไม่ได้ทำอะไรเลย!”
วินเซนโซมองมาที่ฉัน สายตาของเขาเย็นชาและมีความห่างเหินที่ทำให้ฉันเสียใจ “ไอลีนา หุบปาก”
“คุณพูดอะไร?” ฉันไม่เชื่อหูตัวเอง “นั่นคือพี่สาวฉัน! เธอถูกฆ่า!”
“ฉันรู้” เสียงของวินเซนโซไม่มีความรู้สึกใด ๆ
“ แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะตามเรื่องนี้ ตระกูลวิสคอนติกับเรากำลังทำธุรกิจสำคัญ พี่สาวของเธอทำผิดจริง ๆ”
“ธุรกิจ?” ฉันแทบจะระเบิดด้วยความโกรธ
“ในสายตาคุณ ธุรกิจสำคัญกว่าชีวิตพี่สาวฉันเหรอ ?”
วินเซนโซขมวดคิ้ว เดินเข้ามาใกล้ จับแขนฉันด้วยแรงที่ทำให้ฉันเจ็บ
“อย่าดื้อรั้น ไอลีนา กลับไปกับฉัน”
“ฉันไม่กลับ!” ฉันดิ้นรนสุดแรง “ฉันต้องการความยุติธรรมให้ไดแอนน่า!”
โซเฟียแสร้งทำเป็นพูดอย่างใจดี “วินเซนโซ หรือจะปล่อยเธอไป ฉันรู้ว่าไอลีนาเสียใจที่เสียพี่สาว ให้เธอ…”
“หุบปาก” วินเซนโซตัดบทเธอ แล้วก้มมองฉัน สายตาเต็มไปด้วยคำเตือน
“ไอลีนา ฉันบอกอีกครั้ง กลับไปกับฉัน ไม่งั้นเธอจะรับผิดชอบผลที่ตามมาเอง”
ฉันมองชายที่คุ้นเคยแต่แปลกหน้า
เขาเคยเป็นคนที่ต่อสู้กับทั้งครอบครัวเพื่อฉัน
แต่ตอนนี้ ในสายตาเขา ฉันเห็นแค่ผลประโยชน์ของครอบครัวและการยอมโซเฟีย?
ฝนยังคงตกลงมา ล้างคราบเลือดที่ท่าเรือ และเหมือนล้างความหวังสุดท้ายในใจฉัน
ร่างของไดแอนน่าเริ่มเย็นลง และสามีของฉันเลือกที่จะยืนข้างฆาตกร
คุณอาจจะชอบ
