เจ้าสาวมาเฟีย : เกิดใหม่อีกครั้งในความอัปยศ

ฤดูหนาวในนิวยอร์กมักจะหนาวเหน็บและอึมครึม ท้องฟ้าสีเทาหม่นกดทับตึกสูงในแมนฮัตตัน

วันนี้เป็นวันที่คดี "อุบัติเหตุ" การเสียชีวิตของพี่สาวของฉัน ไดอาน่า เปิดการพิจารณาคดี

แม้ว่าจะบอกว่าเป็นการเปิดคดี แต่จริง ๆ แล้วเป็นแค่พิธีการของการพิจารณาภายในของกลุ่มมาเฟียที่มีผู้ใหญ่จากแต่ละตระกูล

โดยมีคณะลูกขุนเป็นผู้เฒ่าที่มีอำนาจตัดสินของแต่ละครอบครัว ตัดสินใจว่า โซเฟีย จะต้องรับผิดชอบต่อการตายของพี่สาวฉันหรือไม่

ฉันสวมชุดดำสำหรับงานศพ นั่งอยู่ที่ที่นั่งของโจทก์ มือกำชายเสื้อแน่นจนข้อนิ้วขาวซีดจากการใช้แรงมาก

ฉันรู้สึกได้ถึงสายตาจำนวนมากที่จ้องมองมาที่ฉัน มีทั้งความเห็นอกเห็นใจ ความเฉยเมย และความสนุกสนานของคนที่มองเหตุการณ์นี้ ในวงการนี้ ผู้หญิงธรรมดาที่แต่งงานเข้าตระกูลผู้มีอิทธิพล เป็นเรื่องแปลกประหลาดอยู่แล้ว

ตอนนี้พี่สาวเสียชีวิตอย่างน่าสยดสยอง สามีของฉันยังอยู่ข้างฆาตกร ฉันกลายเป็นเรื่องขบขันในสายตาของทุกคน

ที่ที่นั่งของจำเลย โซเฟีย สวมชุดสูทสีขาวที่ตัดเย็บอย่างดี แต่งหน้าอย่างประณีต บนใบหน้ามีรอยยิ้มบาง ๆ ราวกับว่าเธอไม่ได้เป็นผู้ต้องสงสัยในคดีฆาตกรรม

แต่เป็นเพียงผู้หญิงที่มาร่วมงานชุมนุมยามบ่าย ข้าง ๆ เธอคือพยานที่ช่วยเธอทำพยานเท็จ

นั่นคือสามีของฉัน วินเซนโซ โรซี เมื่อเห็นวินเซนโซสวมชุดสูทสีดำที่คุ้นเคย ใส่แว่นตาขอบทอง และแสดงความสนใจในเอกสาร หัวใจของฉันรู้สึกเหมือนถูกบีบจนหายใจไม่ออก

ครั้งหนึ่ง เขาก็เคยสวมสูทเช่นนี้ ในมื้อค่ำใต้แสงเทียน เขามองฉันอย่างอ่อนโยนและบอกว่าจะปกป้องฉันตลอดไป

แต่ตอนนี้ เขากลับต้องพูดพยานเท็จเพื่อช่วยฆาตกรที่ฆ่าพี่สาวฉัน

"เงียบ" ผู้เฒ่าที่มีอำนาจตัดสินเคาะโต๊ะเพื่อให้ห้องพิจารณาคดีเงียบลง "โจทก์ เอเลนนา โรซี กล่าวหาจำเลย โซเฟีย วิสคอนติ ว่าเจตนาฆาตกรรมพี่สาวของเธอ ไดอาน่า เบลลุชชี ที่ท่าเรือบรูคลินเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม ฝ่ายจำเลย พร้อมหรือยัง ?" วินเซนโซยืนขึ้น ปรับเนคไทและกล่าวด้วยเสียงที่ชัดเจนและเยือกเย็น "พร้อมแล้วครับท่านผู้พิพากษา" สายตาของเขาส่งผ่านฉันไป

โดยไม่มีความรู้สึกใด ๆ ราวกับว่าฉันเป็นเพียงคนแปลกหน้า

"โจทก์ คุณสามารถเริ่มการกล่าวได้" ฉันสูดลมหายใจลึก ๆ ยืนขึ้น

พยายามให้เสียงของฉันไม่สั่น "ท่านผู้พิพากษา ผู้เฒ่าทุกท่าน พี่สาวของฉัน ไดอาน่า เบลลุชชี เป็นเจ้าของร้านดอกไม้ที่ดีและธรรมดา เธอไม่เคยทำร้ายใคร" "วันที่ 15 ธันวาคม เธอไปส่งดอกไม้ที่ท่าเรือ

แต่บังเอิญพบเห็นการค้าขายผิดกฎหมายของคุณโซเฟีย เพื่อปิดปากเธอ โซเฟียได้ฆ่าเธออย่างโหดเหี้ยม. .

. " ฉันบรรยายถึงสิ่งที่ฉันเห็นอย่างละเอียด รวมถึงวิธีที่โซเฟียยิงปืนและปฏิบัติต่อศพของพี่สาวฉันอย่างเย็นชา

การกล่าวของฉันทำให้เกิดเสียงกระซิบในห้องพิจารณาคดี

โซเฟียมีสีหน้าที่ไม่ดีนัก แต่ก็กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว

ถึงคราววินเซนโซกล่าว เขาเดินไปกลางห้องพิจารณาคดี ทักทายผู้เฒ่าทุกท่านก่อนจะเริ่มกล่าว "ท่านผู้พิพากษา ผู้เฒ่าทุกท่าน

ขณะนั้นผมอยู่ที่สถานที่เกิดเหตุ ผมสามารถยืนยันได้ว่าคุณโซเฟีย วิสคอนติเป็นผู้บริสุทธิ์" "ตามที่คุณวิสคอนติกล่าว

วันนั้นคุณไดอาน่า เบลลุชชีวิ่งออกมาและพยายามแย่งชิงสินค้าของพวกเขา คุณวิสคอนติยิงปืนเพื่อป้องกันตัว" "โกหก!" ฉันอดทนไม่ไหวและขัดจังหวะเขา "นั่นไม่ใช่การป้องกันตัว นั่นคือการฆาตกรรม!" วินเซนโซมองมาที่ฉันด้วยสายตาที่มีคำเตือน "โจทก์ โปรดเงียบ นอกจากนี้," เขาหยุดชั่วขณะ และหยิบรายงานจากเอกสาร "เรามีหลักฐานว่า คุณไดอาน่า เบลลุชชีมีประวัติป่วยทางจิต การกระทำของเธออาจไม่ได้เกิดจากความตั้งใจ" "คุณพูดเท็จ!" ฉันโกรธจนตัวสั่น "พี่สาวของฉันไม่เคยมีประวัติป่วยทางจิต! คุณกำลังใส่ร้ายเธอ!"

"พอแล้ว เอเลนนา" เสียงของวินเซนโซเย็นลง "ในศาล โปรดเคารพความจริง" เขาหันไปหาผู้เฒ่า "ผู้เฒ่าทุกท่าน ผมขอเรียกพยานคนอื่น ๆ ในคดีนี้"

จากนั้น วินเซนโซเรียกพยานจากตระกูลวิสคอนติ พวกเขาต่างยืนยันว่าไดอาน่าเป็นฝ่ายเริ่มโจมตีก่อน และโซเฟียถูกบังคับให้ป้องกันตัว ตลอดกระบวนการ วินเซนโซแสดงความเป็นมืออาชีพและเยือกเย็น ราวกับว่าโซเฟียเป็นผู้บริสุทธิ์อย่างแท้จริง ฉันมองเขา รู้สึกแปลกหน้าและใจเย็นลง

คนนี้เคยดูแลฉันตลอดคืนเมื่อฉันป่วย เคยต่อสู้กับตระกูลเพื่อฉัน แต่ตอนนี้กลับเพื่อหญิงอื่น เขาย่ำยีพี่สาวฉันอย่างง่ายดายและทรยศฉัน

หลังการป้องกันสิ้นสุดลง ผู้เฒ่าเริ่มปรึกษากันเพื่อพิจารณาคำตัดสิน เวลารอคอยดูเหมือนยาวนานเหมือนศตวรรษ ฉันมองออกไปนอกหน้าต่างเห็นท้องฟ้ามืดครึ้ม หัวใจเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

ฉันรู้ว่าในวงการนี้ อำนาจและผลประโยชน์ยิ่งใหญ่กว่าสิ่งใด ๆ ความยุติธรรมที่เรียกกันนั้น เป็นเพียงเกมของผู้มีอำนาจ

ในที่สุด ผู้พิพากษาประกาศคำตัดสิน: "หลังจากการปรึกษาหารือ เราเห็นว่าการกระทำของคุณโซเฟีย วิสคอนติเป็นการป้องกันตัว ไม่มีความผิด" ห้องพิจารณาคดีเต็มไปด้วยเสียงฮือฮา โซเฟียยิ้มอย่างภูมิใจ เธอมองมาที่ฉัน สายตาเต็มไปด้วยความท้าทายและความยินดีแห่งชัยชนะ

ฉันนั่งลงบนเก้าอี้ รู้สึกเหมือนพลังทั้งหมดในร่างกายถูกดูดออกไป ไม่มีความผิดหรือ? เลือดของพี่สาวฉันเสียเปล่างั้นหรือ

? ฆาตกรคนนั้นสามารถเดินออกจากศาลนี้อย่างเปิดเผยได้

? วินเซนโซเดินมาหาฉัน ถอดแว่นออกและนวดคิ้ว "เอเลนนา ทุกอย่างจบลงแล้ว ยอมรับความจริงเถอะ" "จบแล้ว?" ฉันเงยหน้าขึ้น

น้ำตาเลือนลางในสายตา "สำหรับพวกคุณมันจบแล้ว

แต่สำหรับฉัน มันเพิ่งเริ่มต้น" "วินเซนโซ จำไว้นะ ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอหรือคุณลอยนวลไปได้" สายตาของวินเซนโซมืดลง

เขาก้มลงกระซิบข้างหูฉัน "เอเลนนา อย่าทำอะไรโง่ ๆ เพื่อประโยชน์ของตัวเอง และเพื่อวิญญาณของไดอาน่า ลืมเรื่องนี้เถอะ" น้ำเสียงของเขามีความขอร้องที่ยากจะสังเกต

แต่ส่วนใหญ่เป็นคำสั่ง ฉันมองเขา รู้สึกขบขันอย่างที่สุด ลืม? ฉันจะลืมได้อย่างไร? คนที่ตายที่ท่าเรือเย็นชานั้นคือพี่สาวของฉัน เป็นญาติคนเดียวของฉัน ฉันไม่พูดอะไรอีก ลุกขึ้นเดินออกจากศาลอย่างโซเซ ลมหนาวภายนอกพัดแรง ตีเข้าที่ใบหน้าเหมือนมีดบาด แต่เมื่อเทียบกับความเจ็บปวดในใจ มันไม่เท่าไหร่

ความรู้สึกถูกหักหลังมันขมขื่นอย่างที่สุด

และระหว่างฉันกับวินเซนโซ ก็เหลือเพียงความมืดและความเย็นชาเท่านั้น