แค้นนี้ของนายมาเฟีย
ตอน 2
หลังจากวันนั้นที่ฉันไปส่งผู้ชายคนนั้นที่โรงพยาบาลแล้วฉันก็ไม่ได้กลับไปเยี่ยมผู้ชายคนนั้นอีกเลย อาการตอนนั้นเขาแย่มาก เลือดคลั่งในสมอง เขาไปโดนอะไรมานะทำไมถึงเป็นหนักขนาดนั้น
ปังง !
" ว้ายย ! แทนแกตบโต๊ะทำไมฉันตกใจหมดเลย ? "
" แล้วมึงคิดอะไรอยู่กูเรียกตั้งนานไม่ได้ยิน "
" เปล่าไม่ได้คิดอะไรหรอก แล้วหวานล่ะไม่มาด้วยกัน หรอ ? "
" กูกับมันไม่ได้อยู่บ้านเดียวกัน จะมาด้วยกันได้ยังไงวะ ! อีเด็กน้อยเอ้ย! "
" แกตอบฉันดี ๆ ก็ได้ไม่เห็นต้องประชดกันเลย " ฉันเบะปากคว่ำทันทีที่แทนมันไม่ยอมตอบฉันดี ๆ
" มึงไม่ต้องทำหน้าร้องไห้เลยนะ อีเด็กน้อยทำตัวเป็นเด็กขี้แงไปได้ "
" แล้วทำไมต้องประชดลินด้วยล่ะ "
" เออ กูขอโทษครับหนูมิลิน " แทนพูดอย่างขอไปทีก่อนจะรั้งหัวมิลินเข้ามาซบไหล่พร้อมกับลูบผมปลอบขวัญ
" ไอ้แทนแกทำอะไรหนูมิลินของฉันหะ! ? " หวานเดินเข้ามาโวยวายใส่แทน
" มึงจะโวยวายทำไมอีหวาน "
" ไม่ต้องทะเลาะกันแล้วหวานแทน " เมื่อฉันเห็นเพื่อนทั้งสองของฉันกำลังจะทะเลาะกัน ฉันจึงพูดห้ามปราบเพื่อนทั้งสองทันที
" มันทำอะไรแกมิลิน ? "
" กูก็แค่ตอบประชดมันเฉย ๆ "
" ฉันไม่ได้ถามแกไอ้แทนอย่าเสือก ! "
" อีหวาน!! "
" ชั่งเถอะนะเราขึ้นห้องเรียนกันดีกว่า " ฉันเอ่ยชวนเพื่อนทั้งสองของฉันที่ยืนทะเลาะกันอยู่ให้ไปเข้าเรียนเมื่อถึงเวลาเรียนแล้วแต่ยังไม่วายที่ แทนกับหวานจะยังยื่นไม้ยื่นมือไปตีกันอยู่ แถมยังทำปากขมุบขมิบใส่กันตลอดจนเข้าห้องเรียน ถึงแทนกับหวานจะชอบทะเลาะกันแต่ก็ไม่มีอะไรหรอกเพราะเราสามคนเป็นเพื่อนที่สนิทกันที่สุดตั้งแต่เรียนมาตลอดสามปี
" วันนี้ไปช็อปปิ้งกันไหม ? " หลังจากเรียนเสร็จหวานจึงเอ่ยชวนขณะเดินออกมาจากตึกนิเทศศาสตร์
" ก็ดีนะ ลินอยากได้เสื้อผ้าใหม่อยู่พอดี "
" แกล่ะไปไหมไอ้แทน ? "
" มีหรอกูจะไม่ไปกูขี้เกียจกลับบ้านพอดี "
" แกกลัวป๊าแกใช้ให้ไปทำงานน่ะสิไม่ว่า "
" รู้แล้วจะพูดทำไมอีเตี้ย ! "
" ตบปากสักทีดีไหมไอ้หมาบ้า!! " หวานเหวใส่เพื่อนรักอย่างโมโหพร้อมกับยกฝ่ามือเล็กขึ้นหวังจะตบปากเพื่อนจริง ๆ
" พอได้แล้วทั้งสองคนเราไปช็อปปิ้งกันดีกว่า " เมื่อเห็นว่า แทน กับ หวานเริ่มทะเลอะกันอีกครั้งฉันก็รีบห้ามปราบทั้งสองขึ้นพร้อมกับคล้องแขนของแทนกับหวานเดินไปที่รถทันที
ห้าง yp
" ลินหิวแล้วเราไปกินข้าวกันไหม ? " หลังจากที่เราสามคนช็อปปิ้งกันเสร็จเรียบร้อยฉันก็เริ่มหิวขึ้นมาเลยชวน แทนกับหวาน
" เออกูก็หิว "
" หวานก็หิวเหมือนกัน "
เราสามคนเดินเข้ามาในร้านอาหารเกาหลีร้านดังในห้าง yp พร้อมกับลงมือสั่งอาหารต่าง ๆ
" ยิ้มน้อย ยิ้มใหญ่อะไรอีเตี้ย ? "
" เสือกอีกแล้วไอ้แทน แกดูนี่ลิน " หวานเงยหน้า จิกตาตอบแทนอย่างรำคาญ แล้วจึงหันมายื่นโทรศัพท์มาให้มิลินดู
" หล่อไหม ? "
" ก็หล่อนะแต่เขาดูเย็นชาเนอะดูหน้ากลัวยังไงก็ไม่รู้ " หวานยื่นโทรศัพท์มาให้ฉันดูเป็นผู้ชายสูง ขาว หน้าตาหล่อมาก ๆแต่แววตาของเขาดูน่ากลัวยังไงไม่รู้
" อย่างเนี่ยแหละแก สเปคเลยพ่อของลูกชัด ๆ "
" อีเตี้ยเขาจะเอามึงหรือเปล่าก็ไม่รู้ หยุดฝันกลางวันซะ "
" ไอ้แทน! " หวานหันไปเหวใส่แทนพร้อมกับถลึงตาให้อย่างไม่สบอารมณ์ แต่แทนกับเล่นหูเล่นตาอย่างไม่สะสกสะท้าน
" กูขอเตือน พวกมึงอย่าไปยุ่งเกี่ยวกับมันเด็ดขาด "
" เขาน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรอแทน " ฉันถามขึ้นอย่างสงสัย เขาก็ดูเหมือนคนธรรมดาทั่วไปถึงแววตาจะดูหน้ากลัวแต่เขาก็หล่อเอามาก ๆ เลย
" เออนั้นดิทำไม ? "
" มันเป็นมาเฟียหนะสิ ถึงจะเปิดผับถูกกฎหมายแต่มันก็แค่เอาไว้บังหน้าเท่านั้นแหละเบื้องหลังมันทำธุระกิจผิดกฎหมายไม่เท่านั้นนะมันยังเป็นผู้มีอิทธิพลมาก ๆ ด้วยแถมยังโหดเหี้ยมอีกแค่กูพูดก็เสียวสันหลังแล้วว่ะ "
" คุณเทวิน เนี่ยนะไอ้แทนทำธุระกิจผิดกฎหมายแกรู้ได้ไง ? " หวานเอ่ยถามแทนอย่างไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน
" ก็กู ไปสนามแข่งรถกับพวกไอ้ไม้หนะสิ มันเล่าให้กูฟัง กูยังเห็นไอ้เทวินไปที่นั้นบ่อย ๆ กับแก้งเพื่อนมาเฟียของมัน "
" ฉันเชื่อแกนะแทน เขาน่ากลัวเนอะ " เมื่อฉันได้ยินในสิ่งที่แทนเล่าถึงผู้ชายคนนั้น เขาดูหน้ากลัวจริง ๆ ถึงหน้าตาของเขาจะดูหล่อแค่ไหนแต่ขึ้นชื่อว่าเป็นมาเฟียก็หน้ากลัวอยู่ดี
" แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะดูเท่ห์ดี หล่อด้วยกูชอบ ฮ่า ๆๆ "
" ตามใจมึงอี้เตี้ย ถึงยังไงมันก็ไม่ปรายตามองมึงหรอก ฮ่า ๆๆๆ "
" อีแทนอีกแล้วนะ !! "
" สองคนนี้ทะเลาะกันเป็นเด็ก ๆ ไปได้ แอบชอบกันหรือเปล่าเนี่ย ฮ่า ๆๆ " พอฉันเอ่ยแซวเพื่อนทั้งสองของฉันเสร็จฉันก็หัวเราะอย่างชอบใจ
" ไม่มีทางลิน "
" กูก็ด้วย " ทั้งคู่หันหน้าไปทางอื่นโดยไม่มองหน้ากันแม้แต่น้อย
" เอาล่ะๆ อาหารมาแล้วเรากินข้าวกันเถอะ " หลังจากที่กินข้าวกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว เราต่างก็แยกย้ายกันกลับคอนโดของตัวเอง โดยแทนขอตัวกลับไปก่อนเพราะมีนัดต่อกับเพื่อน ส่วนฉันกับหวานก็มาด้วยกัน ฉันขับรถไปส่งหวานที่คอนโดก่อนจากนั้นก็รีบกลับคอนโดทันที
คุณอาจจะชอบ
