ลงโทษลูน่าครั้งที่ร้อย

เบลล่าเสียงตื่นเต้นดังมา “นี่แหละที่ฉันรู้จักของไอชา งั้นไปติดต่ออาจารย์กัน หลังจากนี้จะเปลี่ยนใจไม่ได้แล้วนะ ไม่งั้นจะถูกแบนจากวงการเปียโน”

ฉันอ่อนแรงจนแทบจะถือโทรศัพท์ไม่ไหว แต่ยังคงตอบเธออย่างหนักแน่น “ฉันแน่ใจแล้ว จะไม่เปลี่ยนใจ”

เบลล่าบอกว่าจะจองตั๋วเครื่องบินให้ทันที แต่ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เธอถามเบาๆ “แล้วอเล็กซ์ล่ะ? เธอไม่ใช่รักเขาจนหมดใจเหรอ เมื่อก่อนยังบอกว่าจะทิ้งความฝันการเป็นนักเปียโนเพื่อเป็นกำลังใจให้เขา”

เมื่อได้ยินชื่อของอเล็กซ์ หัวใจของฉันก็เจ็บปวดขึ้นมาอีกครั้ง

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังสะท้อนในหู ภาพใบหน้าของอเล็กซ์ที่เย็นชาตอบโต้คนที่เยาะเย้ยฉันปรากฏขึ้นในใจ

เขายอมใช้เวลาสี่ปีเพื่อทรมานฉันเพราะลิลิส

“ไม่รักแล้ว” เสียงของฉันแหบพร่าแต่สงบ “เขาไม่คู่ควร”

หลังจากวางสาย ฉันยืนเหม่ออยู่ข้างถนนสักพัก พยายามสงบสติอารมณ์ เดินกลับไปที่ "บ้าน"

เมื่อเปิดประตูวิลล่าอีกครั้ง ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม แต่ความรู้สึกของฉันเปลี่ยนไป

วิลล่าเป็นของอเล็กซ์ หลังจากตัดสินใจอยู่ด้วยกันไม่นาน เขาก็เสนอให้มาอยู่ด้วยกันอย่างไม่ใส่ใจ

ตอนนั้นฉันทั้งเขินและตื่นเต้น คิดว่านั่นเป็นการยอมรับความสัมพันธ์ของเราและจะทำให้เราเข้าใจกันมากขึ้น

ฉันเคยตกแต่งและจัดการวิลล่าอย่างพิถีพิถัน รักสถานที่นี้และหวังว่าจะมีลูกกับอเล็กซ์และรักกันตลอดชีวิต

แต่ตอนนี้ฉันเพิ่งรู้ว่านั่นเป็นเพียงจินตนาการของฉัน

การอยู่ด้วยกันเป็นเพียงเพื่อความสะดวกในการระบายความแค้นให้ลิลิส

ฉันไม่เข้าใจว่าอเล็กซ์ทำไมถึงทำเพื่อเธอได้ขนาดนี้ ยอมอยู่กับผู้หญิงที่ไม่รักถึงสี่ปี ห้องนั่งเล่น ห้องครัว ห้องนอน ทุกที่มีร่องรอยความรักของเรา เขายังสร้างความทรงจำพิเศษในวันครบรอบเดือนแรกที่อยู่ด้วยกัน

ทำทั้งหมดนี้เพียงเพื่อพิสูจน์ว่าลิลิสสำคัญต่อเขาแค่ไหน

หลังจากรู้ความจริง ฉันไม่ได้ถามถึงอเล็กซ์อีกเลยและไม่ไปเยี่ยมเขา

ฉันทำลายข้าวของที่มีความทรงจำของเราทั้งหมดที่บ้าน ถ้าทำลายไม่ได้ก็ทิ้งไป

ฉันหยิบอัลบั้มที่เก็บภาพความทรงจำกับอเล็กซ์ไว้

ทุกภาพมีคำบรรยาย “วันนี้ฉันทำสลัดทูน่า เขาบอกว่าชอบมาก

ดีใจจัง” “วันนี้เขาพาฉันไปดูละครเวที หวังว่าเราจะได้แต่งงานกันเหมือนคู่พระนาง

” “เขาบอกว่าพี่เลี้ยงทำแหวนของฉันหาย ฉันหาตั้งนานก็ไม่เจอ แต่ไม่เป็นไร ฉันซื้อแหวนคู่ใหม่ให้เขาแล้ว ”

ฉันร้องไห้ไปพร้อมกับฉีกอัลบั้ม โยนความทรงจำเหล่านั้นลงในกองไฟดูมันม้วนและไหม้

ต่อมาฉันบริจาคของขวัญที่เตรียมไว้ให้กับอเล็กซ์ตลอดสี่ปีให้กับองค์กรการกุศล ทั้งนาฬิกา เสื้อโค้ท เนคไท ของเล็กใหญ่หลายสิบชิ้นที่เป็นการแสดงความรักของฉัน

สุดท้ายคือทุ่งดอกทานตะวันที่ฉันปลูกให้เขาเอง อเล็กซ์ชอบดอกทานตะวัน บอกว่ามันสื่อถึงความรักที่ไม่หวังผลตอบแทนและการปกป้องอย่างเงียบๆ ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าเขาปกป้องลิลิส

ฉันถอนทานตะวันออกจากหัวใจทีละดอก ใบของมันบาดมือฉันเหมือนเตือนให้ต้องถอนความรักที่มีต่ออเล็กซ์ออกจากหัวใจ

สี่ปีที่ผ่านมาสะสมสิ่งต่างๆ ไว้มากมาย ใช้เวลาถึงสี่วันเต็มๆ กว่าจะทำความสะอาดได้หมด ฉันก็เริ่มออกจากความเศร้าและรู้สึกเบาขึ้นมาก

ประตูวิลล่าถูกเปิดออกอย่างกะทันหัน อเล็กซ์ปรากฏที่ประตู เขามองไปที่ห้องนั่งเล่นที่ว่างเปล่าอย่างสงสัย “เหมือนข้าวของหายไปเยอะเลยนะ?”

ฉันตอบเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย “จัดห้องใหม่ ข้าวของหลายอย่างไม่จำเป็นต้องเก็บไว้แล้ว ”

อเล็กซ์เดินมาข้างฉัน น้ำเสียงมีความตำหนิ “ฉันเกือบตายเพราะบาดแผลร้ายแรงจากหมาป่า เธอยังไม่ไปโรงพยาบาลอยู่กับฉันเลย?”

ฉันตอบเบาๆ “เธอยืนอยู่ตรงนี้ได้ดี คงไม่มีอะไรอันตรายแล้ว ”

อเล็กซ์ไม่คาดคิดว่าฉันจะพูดแบบนี้ อธิบายว่า “ได้ยินว่าเธอบริจาคเลือดไขกระดูกให้ฉัน ฉันกลัวว่าเธอจะมีปัญหาเลยออกจากโรงพยาบาลก่อน”

เขาวางมือบนหลังเอวของฉัน น้ำเสียงอ่อนโยนขึ้น “ยังเจ็บอยู่ไหม?”

ฉันหลบการสัมผัสของเขา ตอบอย่างสงบ “ไม่มีอะไร พันธุ์หมาป่าฟื้นฟูตัวเองได้ดี ”

เห็นฉันมีท่าทีต่างจากเดิม อเล็กซ์ขมวดคิ้ว “เธอเป็นอะไรไป? ฉันอยู่โรงพยาบาลแค่สี่วัน เธอกลายเป็นคนใหม่เลยเหรอ?”

ฉันยิ้มขึ้น “เธอคิดมากไป ฉันยังเป็นฉัน ”

อเล็กซ์เงียบไป

ฉันเคยรักเขามากจนไม่สนใจใครอื่น แม้แต่เขาไอ ฉันยังนอนไม่หลับเพราะกังวล

แต่ครั้งนี้เขาอยู่โรงพยาบาลสี่วัน ฉันไม่เคยถามถึงเขาเลย

อเล็กซ์มองตาฉันด้วยความสงสัยว่าทำไมฉันเปลี่ยนไป

หลังจากนั้นไม่นาน เขาถามฉันด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เธอเครียดมากไปหรือเปล่า? ไปเที่ยวที่พักผ่อนของเพื่อน ฉันพาเธอไปผ่อนคลายกันไหม?”