ลงโทษลูน่าครั้งที่ร้อย
ตอน 3
ฉันตั้งใจจะปฏิเสธ แต่เอลิกซ์กลับรีบอุ้มฉันขึ้นรถไปด้วยกัน รถแล่นไปตามถนนภูเขาที่ขรุขระ
ทำให้ฉันรู้สึกเมารถจากการเดินทางบนถนนขรุขระเล็กน้อย เมื่อมาถึงสถานที่ท่องเที่ยวในธรรมชาติ เอลิกซ์เห็นว่าฉันไม่สบาย จึงเปิดประตูรถให้
“เมารถหรือเปล่า?” เอลิกซ์ถามเบา ๆ
“ไม่เป็นไร” ฉันส่ายหัวแล้วลงจากรถเงียบ ๆ
เมื่อเดินไปถึงประตู ฉันก็เห็นคนที่ฉันไม่อยากเจอที่สุด ลิลิซ เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงยีนส์รัดรูป
ผมยาวมัดอยู่ข้างหลัง รอยยิ้มหวานล้อมรอบด้วยกลุ่มคนหนุ่มสาวทำให้เธอดูโดดเด่น
ลิลิซเป็นแม่บุญธรรมของเอลิกซ์ หลังจากพ่อของเขาเสียชีวิต เอลิกซ์ก็ต้องรับผิดชอบดูแลเธอ แต่ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา พวกเขาไม่เคยทำอะไรเกินไปต่อหน้าฉันเลย
ฉันไม่เคยคิดว่าเอลิกซ์นอกจากความรับผิดชอบแล้ว ยังมีความรู้สึกที่ลึกซึ้งต่อเธอ
เมื่อเอลิกซ์จับมือฉันเดินเข้าประตูสถานที่ท่องเที่ยวในธรรมชาติ ลิลิซก็ยิ้มมุมปากอย่างมีนัยยะ ซึ่งดูเหมือนว่าเธอรู้เรื่องแผนการแก้แค้นที่ทำซ้ำหลายครั้งนั้น
คิดถึงเรื่องนี้ หัวใจฉันเย็นชาไปหมด
เอลิกซ์เห็นลิลิซมองมาทางนี้ ใบหน้าแสดงความตื่นตระหนกเล็กน้อย แล้วปล่อยมือฉัน
“ฉันจะไปทักทายเพื่อนสักหน่อย เธอลองเดินดูรอบ ๆ นะ ฉันจะกลับมาเร็ว ๆ นี้” เขาพูดเบา ๆ
ฉันมองดูหลังเอลิกซ์ที่เดินจากไป ความรู้สึกขมขื่นแทรกซึมเข้ามาในใจ เมื่อเอลิกซ์เพิ่งเดินไป
ลิลิซก็แยกตัวออกจากฝูงชน เดินไปในทิศทางเดียวกัน
เมื่อมองเห็นพวกเขาหายไปที่มุม ฉันรู้สึกปวดหัวมากขึ้น หันหลังไปหาที่พักผ่อน
“พี่สาว เราจะพาเธอไปที่สวนกวาง เธอไม่ชอบสัตว์เล็ก ๆ หรอ ?” เพื่อนสนิทของเอลิกซ์ยิ้มแย้ม ลากฉันไปทางป่า
ฉันยกมือขึ้นเพื่อปฏิเสธ : “รอเอลิกซ์กลับมาก่อนดีกว่า ฉันเพิ่งเวียนหัว ไม่ค่อยสบาย”
“เขาจะตามมาเร็ว ๆ นี้ เธอลองไปสูดอากาศบริสุทธิ์ในป่าดูสิ จะได้ไม่รู้สึกแย่” พวกเขาพูดพร้อมลากฉันไปที่ป่า
“พี่สาว ดูสิ ตรงนั้นมีกวาง!” มีคนร้องว่ามีกวาง ฉันมองตามทิศที่เขาชี้
แต่กลับถูกผลักจากด้านหลังอย่างแรง
“อ๊า—” ฉันร้องด้วยความตกใจ ยังไม่ทันได้เห็นว่าใครผลัก ก็กลิ้งลงไปตามเนินเขา
กิ่งไม้และหญ้าป่าข่วนหน้าฉัน
ฉันพยายามจะหยุดแต่หยุดไม่ได้
หินกระแทกจนฉันเจ็บไปหมด จนกระทั่งกลิ้งลงไปถึงก้นหุบเขาถึงหยุดได้
ฉันรู้สึกว่าทัศนวิสัยพร่ามัวและค่อย ๆ หมดสติ
เมื่อฉันลืมตาขึ้นอีกครั้ง ฉันกลับมาอยู่ที่วิลล่า นอนอยู่บนเตียงในห้องนอน ฉันรู้สึกมึนงงและเจ็บปวดไปทั้งตัว เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและแผลถลอก
ฉันพยายามลุกขึ้น เอลิกซ์เห็นฉันตื่นขึ้นก็เข้ามาประคอง ยื่นน้ำและยาบางอย่างมาให้
“เธอพลาดตกไปตามเนินเขา นี่คือยาแก้ปวด กินแล้วจะไม่เจ็บ” ฉันรับยามาโดยไม่คิดอะไร
เพราะร่างกายเจ็บมาก ฉันนอนลงอีกครั้ง หลับไปอย่างมึนงง แต่ถูกปลุกด้วยอาการคลื่นไส้และปวดท้องอีกครั้ง
ฉันลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก พบว่าเอลิกซ์ไม่อยู่แล้ว
ฉันรวบรวมกำลังเดินเข้าห้องน้ำ อาเจียนและท้องเสีย ไม่เพียงเท่านั้น ดวงตายังเจ็บและมองเห็นไม่ชัด ฉันต้องไปโรงพยาบาล
ฉันโทรเรียกรถพยาบาล
เมื่อหมอเห็นฉันก็รีบตะโกนอย่างกังวล
หลังจากการรักษาฉุกเฉินสามชั่วโมง
ร่างกายฉันก็เริ่มดีขึ้น ฉันนอนอยู่บนเตียง ดูพยาบาลทายาที่แผลของฉัน “โชคดีที่เธอมาทันเวลา ไม่งั้นลูกคงไม่รอด”
ถ้าไม่มาครั้งนี้ ฉันคงไม่รู้ว่าตัวเองตั้งท้องลูกของเอลิกซ์ ฉันนอนพิงเตียงอย่างอ่อนแรง มองดูรายงานในมืออย่างเหม่อลอย “ฉันกินยาแก้ปวดและพักผ่อน ไม่ได้กินอะไรเลย ทำไมถึงท้องเสีย
?” พยาบาลถามกลับ “ยาแก้ปวด?”
ฉันหยิบขวดยาเล็ก ๆ ขึ้นมาให้เธอดู “เพื่อนฉันให้กิน ก็คืออันนี้”
พยาบาลรับขวดไป บี้เม็ดหนึ่งดูอย่างละเอียด “ขวดเขียนว่าเป็นยาแก้ปวด แต่ข้างในเป็นยาถ่าย!”
“โชคดีที่เธอมาทันเวลา ไม่อย่างนั้นเธออาจจะช็อกได้” เมื่อมองใบหน้าจริงจังของพยาบาล ฉันรู้สึกท้อแท้ ยิ้มอย่างยากลำบาก “อาจเป็นเพื่อนฉันทำผิดพลาดโดยไม่ได้ตั้งใจ”
ในขณะนั้น มีข้อความเข้ามาอย่างกะทันหัน ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู
เมื่อเห็นเนื้อหาในข้อความ มือฉันสั่นเทาจนแทบจับโทรศัพท์ไม่อยู่
มันเป็นกลุ่มของเพื่อนเอลิกซ์ที่กำลังพูดคุยกัน
【ฮ่าฮ่า การชำระแค้นครั้งที่ 98 สำเร็จสมบูรณ์】
【แผนนี้สมบูรณ์แบบจริง ๆ! เราผลักเธอลงเนินเขาก่อน แล้วเอลิกซ์ก็ให้เธอกินยาถ่าย ตอนนี้คงอยู่ครึ่งชีวิตแล้ว
】 【เสียดายที่ครั้งนี้ไม่ได้ทำให้เธอตาบอด ไม่งั้นเธอจะไม่ได้แข่งขันเปียโนกับลิลิซ】
ไม่นานก็มีคนรู้ว่าผิดปกติ: 【เฮ้ย ส่งผิดกลุ่ม! เอสก็อยู่ในกลุ่มนี้】
คุณอาจจะชอบ
