คุณชายมหาเศรษฐีระดับท็อป

หลิน ฟานลุกขึ้นจากเตียงอย่างกะทันหัน ความทรงจำเก่าๆ ปรากฏขึ้นในหัว เขาจากตระกูลไปตอนอายุเจ็ดขวบเพื่อเริ่มต้นการฝึกฝน

ในช่วงสิบกว่าปีที่ผ่านมา หลิน ฟานถูกห้ามใช้ทรัพยากรของตระกูล รวมถึงทักษะที่เรียนรู้จากตระกูล

ปัจจุบันสิบกว่าปีผ่านไป ตระกูลในที่สุดก็ยกเลิกข้อห้าม

เสียงของลุงฟูดังขึ้นอีกครั้งจากปลายสายโทรศัพท์ "คุณชาย มีบริษัทเล็กๆ ถูกโอนมาเป็นชื่อของคุณแล้ว

เงินค่าใช้จ่ายในชีวิตของคุณสิบกว่าปีนี้ก็ถูกเก็บไว้ที่ซิตี้แบงก์

ตอนนี้คุณต้องไปที่ธนาคารเพื่อรับมัน รหัสห้องนิรภัยส่วนตัวของคุณคือ 001"

"ครับ" หลิน ฟานพูดจบก็วางสาย เขาถือโทรศัพท์และยิ้มอย่างขมขื่น "แค่ค่าใช้จ่ายในชีวิตยังต้องเก็บในห้องนิรภัยอีกเหรอ? จะมีเงินสักเท่าไหร่กัน? ยุ่งยากจริงๆ!" หลิน ฟานล้างหน้าก่อนจะออกเดินทางไปยังซิตี้แบงก์ เขาเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์ "สวัสดีครับ ผมต้องการรับห้องนิรภัยส่วนตัว"

หวังซิน พนักงานสาวที่เคาน์เตอร์เงยหน้ามองหลิน ฟานแล้วอึ้งไปครู่หนึ่ง

จากนั้นก็หัวเราะเยาะ "แค่ไอ้จนอย่างคุณยังมารับห้องนิรภัยส่วนตัวอีกเหรอ? ทำไมไม่บอกว่าจะรับซิตี้แบงก์ไปเลยล่ะ!"

หลิน ฟานไม่คาดคิดว่าพนักงานคนนี้คือพี่สาวของวังรู หวังซินไม่เคยเห็นหลิน ฟานอยู่ในสายตา คิดว่าเขาไม่เหมาะสมกับน้องสาวของเธอเลย

และคอยยุยงให้วังรูเลิกกับเขา การทรยศของวังรู หวังซินมีส่วนสำคัญในการทำให้เกิดขึ้น

ถึงตอนนี้ หลิน ฟานย่อมไม่แสดงท่าทีเป็นมิตรกับเธอ เขาพูดอย่างไม่พอใจว่า "ผมบอกแล้วว่ามารับห้องนิรภัยส่วนตัว"

หวังซินพูดอย่างโกรธเคือง "ไอ้จน มาสร้างภาพที่นี่ ฉันคิดว่าคุณเบื่อชีวิตแล้ว!" เธอร้องเรียก "รปภ.

!" "เกิดอะไรขึ้น!" เสียงที่ไพเราะดังขึ้นจากด้านหลังของหลิน ฟาน

ถังเฟยเอ๋อร์เดินเข้ามาหาในชุดสูทสีดำพร้อมรองเท้าส้นสูง

หน้าอกที่สูงสง่าดูเหมือนจะหลุดออกจากเสื้อผ้าที่รัดตัวอยู่

หวังซินยิ้มประจบประแจงและพูดกับถังเฟยเอ๋อร์ว่า "ผู้จัดการถัง คนนี้หลิน ฟาน ฉันรู้จัก เขาเป็นแค่ไอ้ขี้แพ้ ไม่มีเงินสักสิบบาท ยังบอกว่าจะรับห้องนิรภัยส่วนตัว

ฉันคิดว่าเขามีเจตนาไม่ดีเลยเรียกรปภ. "

ถังเฟยเอ๋อร์มองหลิน ฟานด้วยสีหน้าที่ไม่เปลี่ยนแปลง

แต่ในใจกลับรู้สึกดูถูกหลิน ฟานอย่างมาก

ห้องนิรภัยส่วนตัวของซิตี้แบงก์จะเกี่ยวข้องกับคนจนอย่างนี้ได้ยังไง !

"คุณ ตามฉันมานี่" ถังเฟยเอ๋อร์เรียกให้หลิน ฟานตามไปทางห้องนิรภัย

หากไม่ใช่เพราะระเบียบของธนาคารที่ต้องต้อนรับลูกค้าทุกคนอย่างจริงจัง

ถังเฟยเอ๋อร์คงให้คนไล่หลิน ฟานออกไปนานแล้ว

หวังซินเห็นผู้จัดการถังเข้ามาดูแลก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก มองหลิน ฟานที่เดินจากไปด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย "เดี๋ยวรอดูเถอะว่าจะเป็นยังไง!"

ถังเฟยเอ๋อร์พาหลิน ฟานมาถึงประตูห้องนิรภัยส่วนตัวแล้วถามเบาๆ ว่า "รหัส?"

หลิน ฟานตอบ "001"

ถังเฟยเอ๋อร์อึ้งไป นั่นไม่ใช่รหัสของห้องนิรภัยระดับพิเศษสุดหรือ? ถึงแม้จะเต็มไปด้วยความสงสัย

แต่ถังเฟยเอ๋อร์ก็ยังพูดด้วยความสุภาพว่า "กรุณาแสกนลายนิ้วมือของคุณ"

หลิน ฟานทำตามคำแนะนำของถังเฟยเอ๋อร์ วางมือบนเครื่องสแกนลายนิ้วมือ "ขอโทษค่ะ การยืนยันตัวตนผิดพลาด กรุณาลองใหม่อีกครั้ง"

ถังเฟยเอ๋อร์เห็นดังนั้นก็ยิ่งดูถูกหลิน ฟาน

แต่เธอก็ยังยิ้มให้หลิน ฟาน "กรุณาลองใหม่อีกครั้งค่ะ"

หลิน ฟานคิดครู่หนึ่งก่อนจะเปลี่ยนมืออีกข้างวางลงบนเครื่อง ถังเฟยเอ๋อร์กะว่าหลิน

ฟานจะยืนยันตัวตนผิดพลาดอีกครั้ง แล้วจะหาข้ออ้างไล่เขาออกไป

การเสียเวลาให้กับไอ้จนแบบนี้ทำให้เธอหงุดหงิด

ทันใดนั้น เครื่องสแกนลายนิ้วมือก็ส่งเสียง "การยืนยันตัวตนสำเร็จ สามารถผ่านได้"

เสียงเครื่องนี้ทำให้ถังเฟยเอ๋อร์ตกใจมาก "เป็นไปได้ยังไง!" เขาสามารถยืนยันตัวตนกับล็อคความปลอดภัยระดับพิเศษสุดได้

? เขาเป็นใครกันแน่?

ไม่มีเวลาคิดมาก ถังเฟยเอ๋อร์รีบจัดชุดและแสดงรอยยิ้มที่จริงใจที่สุด

เธอเข้าใจดีว่าการมีห้องนิรภัยระดับพิเศษสุดในซิตี้แบงก์นั้น

หมายความว่าเขาเป็นบุคคลที่เธอไม่ควรมีปัญหาด้วย

เมื่อประตูห้องนิรภัยเปิดออกช้าๆ หลิน

ฟานรู้สึกขาอ่อนจนแทบทรุดลงกับพื้น "คุณครับ คุณเป็นอะไรหรือเปล่า…"