ติดตาม
ตอน
แชร์
หน้าปกนวนิยาย ภรรยาที่แสนดีได้ตายไปแล้ว

ภรรยาที่แสนดีได้ตายไปแล้ว

ความหวังในการมีลูกตลอดห้าปีดับวูบลง เมื่อนิดถูกเรณูเลขาของสามีทำร้ายอย่างทารุณจนแท้งในห้องประชุมต่อหน้าแกงมัสมั่นที่เธอตั้งใจนำมาให้ภู แม้สามีจะเข้ามาเห็นเหตุการณ์และจัดการแก้แค้นเลขาอย่างบ้าคลั่ง แต่นั่นก็ไม่อาจเยียวยาจิตใจที่แตกสลายของเธอได้ ความรักที่เคยมีให้ภูมอดไหม้กลายเป็นความเย็นชา นิดคนเก่าที่อ่อนหวานได้ตายไปพร้อมกับลูกในท้อง เหลือเพียงหญิงสาวที่เปี่ยมด้วยเพลิงแค้น ซึ่งพร้อมจะลากทุกคนที่ทำลายชีวิตเธอลงนรกไปพร้อมกัน
ตอน
แชร์

ตอน 2

คุณนิด POV

หัวใจฉันเต้นระรัวด้วยความหวังอันริบหรี่

ฉันพยายามรวบรวมแรงทั้งหมดที่มี เพื่อเงยหน้าขึ้นมองคนที่เพิ่งเข้ามาในห้อง

ประตูห้องประชุมถูกเปิดออกอย่างแรง เผยให้เห็นร่างสูงสง่าของพนักงานคนหนึ่งที่ดูเหมือนกำลังจะรายงานอะไรบางอย่าง

เรณูรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว เธอหันไปยิ้มให้พนักงานคนนั้นอย่างสุภาพ

"มีอะไรคะคุณสมศักดิ์" น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไปจากเมื่อครู่ราวเป็นคนละคน

คุณสมศักดิ์ดูเหมือนจะมองไม่เห็นฉันที่นอนอยู่บนพื้น เขายังคงยืนอยู่ตรงหน้าประตู

"ท่านประธานกำลังจะมาถึงแล้วครับคุณเรณู เขาบอกว่าจะขอประชุมด่วน" คุณสมศักดิ์รายงานด้วยน้ำเสียงรีบร้อน

เรณูหันกลับมามองฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิด เธอทำท่าเหมือนจะสั่งอะไรบางอย่าง

ชายร่างใหญ่คนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างๆ ฉันรีบก้มลงมา

"เธอฟังนะ ถ้าแกพูดอะไรไม่เข้าหู แกจะเจอดีกว่านี้แน่" เขาขู่เสียงกระซิบ

ฉันพยายามจะพูด แต่ริมฝีปากของฉันมันแห้งผากไปหมด เสียงที่เปล่งออกมาได้มีเพียงเสียงครางในลำคอเบาๆ

เรณูหันไปทางประตูอีกครั้ง เธอกลับมามีสีหน้าเรียบเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"คุณสมศักดิ์ ช่วยจัดเตรียมเอกสารที่ใช้ในการประชุมให้พร้อมด้วยนะคะ" เธอสั่งคุณสมศักดิ์ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

คุณสมศักดิ์พยักหน้า ก่อนจะเดินจากไปอย่างเร่งรีบ

เรณูเดินเข้ามาหาฉันที่ยังคงนอนอยู่บนพื้น น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนกลับมาเย็นชาทันที

"แกคงคิดว่าแกจะได้โอกาสใช่ไหมล่ะ ผู้หญิงอย่างแกไม่มีทางได้ใกล้ชิดท่านประธานหรอก"

ฉันพยายามรวบรวมแรงอีกครั้ง เพื่อพูดอะไรบางอย่าง

"พี่ภู... ฉันมาหาพี่ภู..." เสียงของฉันขาดหายไปเป็นห้วงๆ

เรณูหัวเราะเยาะ "ยังจะเรียกท่านประธานว่าพี่ภูอีกเหรอคะ คิดว่าตัวเองเป็นใครกันแน่"

ฉันเห็นโทรศัพท์มือถือของฉันตกอยู่ไม่ไกลจากตัว ฉันพยายามเอื้อมมือไปคว้ามัน

แต่ก่อนที่ฉันจะแตะถึง เรณูก็กระแทกเท้าลงบนมือของฉันอย่างแรง

"โอ๊ย!" ฉันร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด มือของฉันชาไปหมด

เรณูหยิบโทรศัพท์ของฉันขึ้นมา เธอจ้องมองหน้าจอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ

ภาพหน้าจอเป็นรูปฉันกับพี่ภูที่ถ่ายคู่กันตอนไปเที่ยวทะเล

ดวงตาของเรณูเบิกกว้างด้วยความตกใจและโกรธจัด เมื่อเห็นภาพนั้น

"แก! ผู้หญิงตอแหล! นี่แกมีรูปถ่ายคู่กับท่านประธานได้ยังไง!" เธอตะโกนเสียงแหลม

เรณูจ้องหน้าฉันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ เธอไม่รอให้ฉันตอบอะไร

เธอขว้างโทรศัพท์ของฉันลงกับพื้นอย่างแรงจนมันแตกเป็นเสี่ยงๆ

"แก! ผู้หญิงชั้นต่ำ! แกไม่มีสิทธิ์ที่จะมายุ่งกับท่านประธานของฉัน!" เธอตะโกนเสียงดังลั่น

หลังจากนั้น เธอก็ยกเท้าขึ้นเตะเข้าที่สีข้างของฉันอย่างแรง

ฉันจุกจนพูดไม่ออก ความรู้สึกเจ็บปวดแล่นแปลบไปทั่วร่าง

"พอแล้ว!" เสียงพนักงานหญิงคนหนึ่งที่ยืนดูอยู่ตะโกนขึ้นมาเบาๆ

แต่เรณูก็ไม่สนใจ เธอหันไปมองพนักงานคนนั้นด้วยสายตาที่ดุร้าย

"ใครไม่เกี่ยวก็หุบปากไปซะ หรืออยากจะโดนแบบมันบ้าง!"

พนักงานคนนั้นรีบหุบปากลงทันทีด้วยความกลัว

เรณูหันกลับมาหาฉันอีกครั้ง เธอจิกปลายเท้าลงบนหน้าท้องของฉัน

"แกมันก็แค่ผู้หญิงไร้ค่า! ผู้หญิงตอแหล! แกไม่คู่ควรกับท่านประธาน!"

ฉันรู้สึกเหมือนท้องของฉันถูกบิดเป็นเกลียว ความเจ็บปวดทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ

"ไม่นะ... ลูกของฉัน..." ฉันพึมพำกับตัวเอง

ฉันพยายามดิ้นรนอีกครั้งเพื่อหลบเท้าของเธอ

แต่เรณูก็ใช้เท้าอีกข้างกดลำตัวของฉันไว้แน่น ทำให้ฉันขยับตัวไปไหนไม่ได้เลย

"แกไม่ต้องมาทำเป็นสำออย! ผู้หญิงอย่างแกจะไปมีลูกกับใครได้!" เรณูพูดด้วยน้ำเสียงดูถูก

เธอหัวเราะเยาะอย่างบ้าคลั่ง

"ไหนดูสิว่าข้างในมันดียังไง" เธอพูดพลางหยิบกรรไกรคมกริบที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา

ฉันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ความกลัวแล่นพล่านไปทั่วทั้งร่าง

"ไม่นะ! อย่า!" ฉันพยายามตะโกน แต่เสียงของฉันมันช่างเบาหวิวเหลือเกิน

เรณูใช้กรรไกรกรีดลงบนเสื้อผ้าของฉันอย่างช้าๆ เธอยิ้มเยาะอย่างชั่วร้าย

เนื้อผ้าขาดวิ่น เผยให้เห็นผิวหนังที่บอบบางของฉัน

พนักงานคนอื่นๆ ต่างมองมาที่ฉันด้วยสายตาที่หลากหลาย มีทั้งความสงสาร ความกลัว และความเฉยเมย

บางคนพยายามจะหันหน้าหนี แต่ก็ถูกเรณูส่งสายตาจ้องมองอย่างเขม็ง

"ใครกล้าหันหน้าหนี ฉันจะไล่ออก!" เธอตะโกนเสียงกร้าว

เรณูมองมาที่ฉันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความพยาบาท

"แกกำลังตั้งท้องใช่ไหมล่ะ? อยากให้ใครเป็นพ่อของเด็กในท้องแกเหรอ?"

ฉันพยายามจะพูด แต่เสียงของฉันมันช่างเบาหวิวเหลือเกิน

เรณูหัวเราะเยาะ "ไหนดูสิว่าแกท้องจริงไหม!" เธอพูดพลางยกเท้าขึ้นหมายจะเตะเข้าที่ท้องของฉันอีกครั้ง

ทันใดนั้น เสียงประตูห้องประชุมที่อยู่ห่างออกไปก็ดังขึ้นอีกครั้ง

"เรณู! เอกสารที่ฉันสั่งไปอยู่ไหน! ฉันจะเข้าประชุมแล้ว!" เสียงอันทรงอำนาจของพี่ภูดังลอดเข้ามาในห้อง

ทุกคนในห้องชะงักงันด้วยความตกใจ

เรณูหน้าซีดเผือด เธอเงยหน้ามองประตูด้วยความตื่นตระหนก

พี่ภู! เขามาแล้ว!

ฉันพยายามจะส่งเสียง แต่ร่างกายของฉันมันอ่อนแรงเต็มที

ฉันรู้สึกถึงความปวดที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เลือดเริ่มไหลซึมออกมาจากหว่างขา

ความเจ็บปวดแสนสาหัสกำลังจะพรากสิ่งที่ฉันรักไปจากฉัน

ฉันต้องเรียกเขา! ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ฉันต้องเรียกพี่ภู!

"พี่... พี่ภู..." เสียงของฉันแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน

ฉันรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังมืดลง หัวใจของฉันเต้นช้าลงเรื่อยๆ

ฉันพยายามรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย

"พี่ภู... ช่วยด้วย..." เสียงของฉันขาดหายไปในความมืดมิด

ฉันไม่รู้ว่าพี่ภูจะได้ยินหรือไม่ แต่ฉันหวังว่าเขาจะได้ยิน ฉันฝากความหวังทั้งหมดไว้ที่เขา

เขาจะต้องรู้ เขาจะต้องมาช่วยฉัน!

คุณอาจจะชอบ

หน้าปกนวนิยาย เล่ห์รักลิขิตสวาท
9.3
อณัศยายังคงภักดีต่อสามีผู้ไร้หัวใจอย่างทศรัสมิ์ แม้เขาจะแต่งงานกับเธอเพียงเพื่อระบายความแค้นที่ฝังรากลึกในอดีต ในสายตาเขา เธอคือลูกสาวของหญิงที่ทำลายครอบครัวเขาจนพินาศและทำให้แม่เขาต้องหนีไปต่างประเทศด้วยความตรอมใจ เมื่อทศรัสมิ์กลับมาในฐานะทายาทหมื่นล้านหลังงานศพบิดา เขาจึงสบโอกาสล้างแค้นตามคำขอความช่วยเหลือจากแม่ของเธอ ทศรัสมิ์พร้อมจะใช้พันธะสมรสนี้เป็นเครื่องมือทำลายชีวิตสองแม่ลูกให้ย่อยยับเหมือนที่เขาเคยเผชิญมา
หน้าปกนวนิยาย รักร้ายสามีอสูร (ซีรีส อสูรซ่อนรัก เล่ม4)
8.5
“ไอ้คนเลว! ปล่อยฉันออกไปเดี๋ยวนี้นะ!!” ด้านนุดีเมื่อเห็นหน้าวัลลภ เธอก็พ่นวาจาด่าหยาบคายใส่ทันที “จะลงนรกอยู่แล้วยังจะมาทำปากดีอีกนะ” วัลลภดันร่างบางให้หันหลังแล้วแก้เชือกที่มัดมือของเธอออก บังคับด้วยดวงตาถมึงทึงให้นุดีลุกขึ้น แต่กลับเป็นเขาเองที่อุ้มเธอออกจากรถ “โอ๊ยย!! ไอ้บ้า!! ฉันเจ็บนะ!!” เมื่อถูกปล่อยให้ยืน นุดีที่ไม่ทันได้ทรงตัวดีก็เซถลาชนข้างรถล้มลงไปกองบนพื้นดินแข็งๆ “อย่ามาทำสำออย ลุกขึ้น!!” วัลลภไม่ได้สนใจว่าหญิงสาวจะเจ็บไหม เขาจับแขนเล็กกระชากอย่างแรงให้เธอยืนขึ้น “นายพาฉันมาทำอะไรในกลางป่าน่ากลัวแบบนี้” ดงป่าเขียวจนครึ้ม ต้นไม้สูงใหญ่ดำทมิฬหนาทึบ กิ่งก้านใบไหวไปตามลมผสมเสียงแปลกประหลาดร้องและวิ่งไล่กัดกันอยู่ในป่าหญ้าคาข้างทางทำให้นุดีกลัวจนหน้าซีด “นรกอเวจีไง อยากลงไปเล่นน้ำในกระทะทองแดงไหม” วัลลภก้มๆ เงยๆ อยู่หลังรถจึงไม่ได้ทันระวังภัยที่กำลังจะเกิดขึ้นกับตัวเอง นุดีเป็นอิสระจากสายตาของชายหนุ่ม เธอยิ้มหยันเมื่อเห็นไม้กำลังเหมาะมือ แล้วจับท่อนไม้ขึ้นมาฟาดใส่กลางหลังและหัวของชายหนุ่มอย่างเอาเป็นเอาตาย “แกไปคนเดียวเถอะ ไอ้คนถ่อย!! นี่แน่ะ!!” “โอ๊ยย!! ยัยบ้าเอ๊ย!! นี่เธอกล้าตีหัวฉันเหรอฮะ!!” วัลลภยกมือกุมหัว เขาเดือดเป็นน้ำร้อนเมื่อเห็นเลือดเปรอะมือทั้งสองข้าง “ฉันฆ่าแกแน่ ถ้าเข้ามาหาฉันแม้แต่ก้าวเดียว” นุดีกลัวเมื่อเห็นเลือดแดงฉานซึมออกมาจากศีรษะเขา ไหลเป็นทางผ่านหัวคิ้วเป็นปื้นหยดลงใส่เสื้อยืด เธอเสียงดัง ใช้ไม้ชี้หน้าขู่ชายหนุ่ม “เธอหรือฉันจะถูกฆ่ากันแน่!!” เลือดจากหัวไหลเป็นทางผ่านหน้าผากเข้าตา วัลลภจึงใช้หลังมือเช็ดออก เขาแสยะยิ้มร้ายกาจเมื่อเห็นชัดเจนว่า ตอนนี้หญิงสาววิ่งหัวซุกหัวซุนหนีเข้าป่า “กรี๊ดดด!!” นุดีวิ่งผ่านต้นไม้ใบหญ้าโดยที่ไม่ได้ดูหน้าดูหลังทำให้สะดุดขาตัวเองล้มกลิ้งไปกองบนพื้นดิน “ฉันว่าจะไม่รุนแรงกับเธอแล้วนะ!! นุดี แต่เธอรนหาเรื่องเอง” วัลลภกระโจนเข้าไปยืนดักหน้าหญิงสาวที่กำลังคลานหนี เขาคว้าแขนเล็กแล้วกระชากให้เธอลุกยืนเผชิญหน้ากัน “ถุย!! ไอ้ขยะ กะ...แกจะทำอะไรฉัน!!” นุดีก็ใช่จะยอม เมื่อได้ยืนอยู่ในอ้อมแขนกำยำ ใบหน้าของเธออยู่แค่ระดับราวนมของชายหนุ่ม หญิงสาวขัดขืน หยิกข่วนตามตัววัลลภ เขย่งปลายเท้าให้สูงจนดวงหน้าของเขาและเธออยู่ในระดับเดียวกันแล้วก็พ่นน้ำลายใส่หน้าหล่อ วัลลภกลายเป็นคนดุร้าย มือหนาหยาบกร้านเช็ดของเหลวออกจากแก้ม แล้วกางมือออกเหวี่ยงใส่ใบหน้างามซ้อนกันขวาซ้ายสุดแรงเกิด เผียะ!! เผียะ!! “กรี๊ดดด!!” ด้านนุดีไม่ทันตั้งตัว ถูกตบจนล้มกลิ้งไปนอนกองบนพื้นดินอีกครั้ง เธอเจ็บจนน้ำตาไหลจึงยกมือกุมแก้มที่แดงเป็นรอยนิ้วมือทั้งห้าแล้วค่อยๆ หันมองหน้าผู้ชายใจชั่ว ทำร้ายผู้หญิงไม่มีทางสู้ “ไอ้หน้าตัวเมีย!! แกตบฉันทำไม!!” “วันนี้แหละ ฉันจะทำให้เธอไม่มีศักดิ์ศรีของความเป็นคน” เสียงของปีศาจคำรามดังก้องป่า มือเพชฌฆาตคว้าข้อมือน้อยกระชากลากถูไปตามทางเล็กๆ ที่ข้างทางมีแต่ต้นหนามกับใบหญ้า “กรี๊ดดด!! ไอ้ผู้ชายป่าเถื่อน!! ทำไมแกต้องทำกับฉันแบบนี้!! ปล่อยฉันนะ!! ไอ้ชั่ว!! ฮืออ” นุดีถูกฉุดลากทั้งที่กึ่งนั่งกึ่งนอนไปตามทางเดินที่เต็มไปด้วยดินแข็งและหินก้อนเล็กๆ เสียงร้องโหยหวนของหญิงสาวดังก้องทั่วป่าทำให้คนงานชายสี่คนที่ได้รับคำสั่งจากเจ้านายให้มารอที่กลางป่าแห่งนี้มองหน้ากัน แล้วหันไปมองเงาดำทมิฬสูงใหญ่เดินลากอะไรบางอย่างตรงมาหาพวกมัน “นะ นาย!!” พวกมันทั้งสี่ยืนตาค้างเมื่อสิ่งที่ฟุบอยู่ตรงหน้ามันนั้นเป็นหญิงสาว ขนาดถูกวัลลภทำร้ายเช่นนี้ก็ยังดูออกว่าเธอสวยและเซ็กซี่มาก “พวกมึงมีโทรศัพท์ไหม?” วัลลภยืนมือเท้าสะเอวมองนุดีกำลังช่วยตัวเองดึงชายกระโปรงผ้าลูกไม้ที่ถลกขึ้นจนเห็นต้นขาขาวผ่องสองข้างลงปิดเนื้อเปลือยของตัวเอง “มะ มีครับ” ไอ้ลูกน้องสี่คนไม่ได้มองหน้าวัลลภเวลาพูด เพราะจุดสนใจของพวกมันคือผู้หญิงของเจ้านาย ซึ่งเวลานี้ เธอคลานหนีไปนั่งชันเข่าอยู่ข้างต้นไม้ใหญ่ “พวกมึงถ่ายคลิปผู้หญิงคนนี้ไว้ ทำแบบนี้สิวะ ไอ้ห่า” วัลลภแยกเขี้ยวใส่นุดี เขาแย่งโทรศัพท์ของลูกน้องมาถือไว้ด้วยมือเดียวแล้วย่อตัวนั่งคุกเข่าตรงหน้าเธอ มือข้างที่ว่างยื่นเข้าไปจับคางน้อยบีบจนปากของหญิงสาวห่อแล้วดันให้หันมาสู้กล้อง “คะ ครับ” พวกลูกน้องพากันทำหน้าหื่นเหมือนเจ้านายแล้วจ่อกล้องโทรศัพท์ทำตามคำสั่งของนาย “ไอ้ลภ!! แกบอกให้พวกสวะนี้หยุดถ่ายฉันเดี๋ยวนี้นะ!!” นุดีแย่งโทรศัพท์จากมือของวัลลภได้ก็เหวี่ยงเครื่องสื่อสารเฉียดหน้าของชายหนุ่มไปกระทบต้นไม้เสียงดัง เพล้งง!! “พวกมึงเตรียมเก็บภาพทุกช็อตไว้เลยนะ กูจะเล่นเป็นพระเอกคาวบอยควบม้าให้พวกมึงดู” แววตาดุจเสือร้ายหันขวับมองไอโฟนรุ่นใหม่กองเป็นเศษขยะอยู่ข้างต้นไม้ วัลลภกระตุกยิ้ม หันกลับมามองมือสองข้างที่กำกระชับคอเสื้อเปิดไหล่ของนุดี แล้วกระชากจนขาดเป็นสองส่วนเผยให้เห็นอกอิ่มขาวผ่องล้นออกมาจากบราไร้สาย “ว้ายย!! อย่าทำฉัน ฮืออ” นุดีรีบยกแขนข้างเดียวกอดตัวเองไว้ ส่วนอีกข้างทุบตี หยิกข่วนไปตามตัวของเขาอย่างบ้าคลั่ง “พวกมึงอย่าลืมถ่ายวิดีโอนะโว้ย!! กูจะแสดงหนังสดกับยัยนี่ในกระท่อม” สายตาของลูกน้องมองนุดีอย่างหื่นกระหายทำให้วัลลภรีบฉุดให้เธอเข้ามาซบหน้าอก แล้วอุ้มคนตัวน้อยขึ้นพาดบ่า “ไอ้คนเลว!! ฉันเกลียดแก!! ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ!!” นุดีอับอายจนอยากจะทำให้ชายหนุ่มเจ็บปวดมากที่สุด จึงทำร้ายเขาโดยการทุบๆ ที่หัวไหล่และจะกัดหลังเขาอีกครั้ง “ถ้าเธอกัดฉันอีก เธอได้มีผัวเป็นกรรมกรแบกหามหลายคนแน่!!” โครมม!! ก่อนที่วัลลภจะถีบประตูกระท่อมให้เปิดกว้างนั่นเขาได้คำรามเสียงเหี้ยมขู่เธอ
หน้าปกนวนิยาย กรงรักร้อนสามีเฉพาะกิจ
7.8
ปอป่านถูกเรียกตัวกลับไทยเพียงเพื่อจะพบว่าอาเฟื่องรัตน์ได้จัดงานหมั้นสายฟ้าแลบให้เธอกับธราเทพ พี่ชายที่แสนดีในวัยเด็ก ท่ามกลางความสับสนและน้อยใจ ปอป่านไม่เคยรู้เลยว่าอาของเธอกำลังป่วยหนักด้วยเนื้องอกในสมองและต้องการฝากฝังชีวิตหลานสาวไว้กับคนที่ไว้ใจได้ที่สุดก่อนจะจากไป ธราเทพผู้หลงรักเธอมาตลอดจึงต้องรับบทสามีเฉพาะกิจเพื่อปกป้องเธอจากชัยนันท์ อาหนุ่มผู้โลภมากที่หวังฮุบสมบัติมหาศาล เขาจะใช้ความรักและความจริงใจพังทลายกำแพงหัวใจของเธอลงได้หรือไม่ในเกมชิงอำนาจครั้งนี้ได้หรือไม่
หน้าปกนวนิยาย กุหลาบร้ายพ่ายรัก
9.5
เมื่อสาวสวยวัย 30 สุดมั่นต้องมาปะทะกับ CEO หนุ่มรุ่นน้องวัย 27 ที่เธอสุดแสนจะเกลียดขี้หน้า เพราะเขามักจะคอยจับผิดและสั่งงานนอกเหนือหน้าที่อยู่เสมอ ความขัดแย้งพุ่งพล่านถึงขีดสุดเมื่อยัสซันถูกเธอถีบหน้าจนแทบล้มคว่ำ ความโกรธแค้นทำให้เขาตัดสินใจรวบตัวเธอที่กำลังดิ้นรนขัดขืนกลับไปยังเตียงกว้างเพื่อชำระความผิดที่เธอได้ก่อไว้ด้วยบทลงโทษอันเร่าร้อนตามแบบฉบับของเขาเอง งานนี้สาวปากร้ายที่เคยถือดีจะรอดพ้นเงื้อมมือของท่านประธานหนุ่มขี้แกล้งไปได้อย่างไร
หน้าปกนวนิยาย รักอันบ้าระห่ำของเขา ชีวิตที่พังทลายของเธอ
8.6
ตลอดสิบสองปีที่ผ่านมา ชีวิตของกอหญ้าถูกผูกมัดไว้กับธาวิน อัศวโภคิน ทายาทมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพล เธอถูกขายให้ครอบครัวเขาตั้งแต่อายุสิบหกเพื่อหาเงินรักษาแม่ จากเพื่อนเล่นสู่เลขาและกลายเป็นคนรักในที่สุด ทว่าความสัมพันธ์กลับพังทลายเมื่อเคนซี่ รักแรกของเขากลับมา ธาวินตัดสินใจแต่งงานกับหญิงคนนั้นพร้อมยื่นเงินก้อนโตเพื่อเขี่ยเธอทิ้งอย่างเลือดเย็น เงินเพียงไม่กี่ร้อยล้านกลับถูกนำมาใช้แลกกับเวลาทั้งชีวิตที่เธอสูญเสียไปให้เขาเพียงผู้เดียว
หน้าปกนวนิยาย วิวาขัดดอก
8.8
เพื่อชดใช้หนี้สินมหาศาลที่ผู้เป็นพ่อก่อเอาไว้ เธอจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมรับว่าตนเองคือผู้หญิงในคลิปอื้อฉาวที่อยู่บนเตียงกับเจ้านายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล การก้าวเข้าสู่พิธีวิวาห์ที่ดูหรูหราสมบูรณ์แบบในสายตาคนภายนอก แท้จริงแล้วเป็นเพียงการแต่งงานเพื่อขัดดอกและใช้หนี้คืนเพียงเท่านั้น ท่ามกลางความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากข้อตกลงทางธุรกิจและพันธะหนี้สินที่ผูกมัดเธอเอาไว้กับบอสหนุ่มอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ในฐานะภรรยาที่ไร้ซึ่งสิทธิ์เสียงใดๆ