ติดตาม
ตอน
แชร์
หน้าปกนวนิยาย ภรรยาที่แสนดีได้ตายไปแล้ว

ภรรยาที่แสนดีได้ตายไปแล้ว

ความหวังในการมีลูกตลอดห้าปีดับวูบลง เมื่อนิดถูกเรณูเลขาของสามีทำร้ายอย่างทารุณจนแท้งในห้องประชุมต่อหน้าแกงมัสมั่นที่เธอตั้งใจนำมาให้ภู แม้สามีจะเข้ามาเห็นเหตุการณ์และจัดการแก้แค้นเลขาอย่างบ้าคลั่ง แต่นั่นก็ไม่อาจเยียวยาจิตใจที่แตกสลายของเธอได้ ความรักที่เคยมีให้ภูมอดไหม้กลายเป็นความเย็นชา นิดคนเก่าที่อ่อนหวานได้ตายไปพร้อมกับลูกในท้อง เหลือเพียงหญิงสาวที่เปี่ยมด้วยเพลิงแค้น ซึ่งพร้อมจะลากทุกคนที่ทำลายชีวิตเธอลงนรกไปพร้อมกัน
ตอน
แชร์

ตอน 3

คุณนิด POV

เสียงของฉันแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่มันกลับทำให้ทุกคนในห้องหยุดชะงักไปชั่วขณะหนึ่ง

เรณูหันกลับมามองฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธจัด เธอไม่สนใจเสียงของพี่ภูที่ดังขึ้นมาอีกครั้ง

"แกยังจะมีหน้ามาเรียกท่านประธานอีกเหรอ!" เรณูกระแทกส้นรองเท้าเข้าที่สีข้างของฉันอย่างแรงอีกครั้ง

ฉันรู้สึกเหมือนซี่โครงหัก ความเจ็บปวดแสนสาหัสทำให้ฉันสำลักเลือดออกมาเล็กน้อย

"พี่ภูริภัทรเป็นของฉันคนเดียว! แกไม่มีสิทธิ์!" เรณูตะโกนอย่างบ้าคลั่ง

ฉันพยายามจะบอกเธอว่าเราแต่งงานกันแล้ว แต่คำพูดมันจุกอยู่ที่ลำคอ ฉันไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาได้เลย

พนักงานคนอื่นๆ ที่ยืนดูอยู่เริ่มแสดงสีหน้าลังเล บางคนเริ่มมองหน้ากันไปมาด้วยความอึดอัด

แต่เรณูก็ไม่ปล่อยให้ใครได้คิดนาน เธอหันไปส่งสายตาดุร้ายให้พนักงานเหล่านั้น

"พวกแกมัวยืนบื้ออะไรอยู่! ไม่เห็นเหรอว่ามันกำลังจะตายอยู่แล้ว!"

เธอหันกลับมามองฉันอีกครั้ง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความอาฆาต

เรณูมองไปที่เสื้อผ้าที่ขาดวิ่นของฉัน แล้วก็เหลือบมองไปที่กระเป๋าสะพายที่ตกอยู่ข้างตัวฉัน

กระเป๋าของฉันเป็นกระเป๋าผ้าธรรมดาๆ ไม่มียี่ห้อ ไม่ได้ดูแพงหรือหรูหราอะไรเลย

"ดูสิยะ! เสื้อผ้าก็เก่าๆ กระเป๋าก็ห่วยๆ คิดว่าท่านประธานจะสนใจผู้หญิงแบบแกจริงเหรอ!" เธอพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

ฉันหายใจหอบถี่ รู้สึกเหมือนอากาศไม่พอ หัวใจของฉันเต้นรัวอย่างผิดจังหวะ

และความปวดที่ท้อง มันรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนฉันแทบจะทนไม่ไหวแล้ว

ฉันรู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังไหลออกมาจากร่างกายของฉัน

ความรู้สึกเย็นวาบแล่นไปทั่วทั้งร่าง

"เฮ้ย! เลือด!" เสียงพนักงานคนหนึ่งร้องอุทานขึ้นมาด้วยความตกใจ

ฉันพยายามจะก้มลงมอง แต่ร่างกายของฉันมันอ่อนแรงเกินไป

ความกลัวเข้าครอบงำจิตใจ ฉันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแล้ว

ลูกของฉัน... ลูกของฉันกำลังจะจากไป

ฉันรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ท้อง ความรู้สึกเย็นเฉียบที่หว่างขา และความพร่ามัวที่กำลังเข้ามาปกคลุมดวงตา

เรณูก้มลงมองเลือดที่ไหลซึมออกมาจากร่างของฉัน เธอยิ้มเยาะอย่างโหดเหี้ยม

"แกล้งตายเหรอ? ผู้หญิงอย่างแกนี่มันเก่งจริงๆ นะ" เธอพูดอย่างไม่แยแส

"ไหนบอกว่าท้องไง! เลือดนี่มันอะไรกัน! เลือดประจำเดือนแกเหรอ!" เธอพูดพลางหัวเราะเสียงดัง

พนักงานคนอื่นๆ ต่างเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าพูดอะไรเลย

ฉันพยายามจะเอื้อมมือออกไปหาใครสักคน

"ช่วย... ช่วยลูกของฉันด้วย..." เสียงของฉันแผ่วเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน

แต่ไม่มีใครยอมยื่นมือเข้ามาช่วยฉันเลย ทุกคนยืนมองด้วยความกลัวและเฉยเมย

เรณูยืนมองฉันอยู่สักพัก เธอดูเหมือนจะสนุกกับภาพที่เห็นตรงหน้า

หลังจากนั้น เธอก็หยิบโทรศัพท์มือถือของเธอขึ้นมา แล้วกดโทรออก

ฉันคิดว่าเธอจะโทรเรียกพยาบาล หรือเรียกรถพยาบาลมาช่วยฉัน

แต่ไม่เลย น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไปเป็นอ่อนหวานและนุ่มนวลอย่างประหลาด

"ท่านประธานคะ เรณูขอโทษนะคะที่รบกวน พอดีมีผู้หญิงคนหนึ่งมาอาละวาดที่บริษัทค่ะ เรณูจัดการเรียบร้อยแล้วค่ะ"

เธอเงยหน้าขึ้นมองฉันด้วยรอยยิ้มเย็นชา

"อะไรนะคะ? ท่านประธานจะให้เรณูไปหาเหรอคะ? ได้ค่ะ เรณูจะรีบไปเดี๋ยวนี้เลยค่ะ"

เรณูวางสาย เธอหันกลับมามองฉันที่นอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น

"ท่านประธานไม่สนใจผู้หญิงอย่างแกหรอก!" เธอพูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย

ฉันรู้สึกเหมือนหัวใจของฉันถูกบีบอัดจนแหลกละเอียด

พี่ภู... เขากำลังจะทิ้งฉันไปเหรอ?

เรณูเดินเข้ามาใกล้ฉันมากขึ้น เธอเหยียบลงบนท้องของฉันอย่างแรง

ฉันรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่รุนแรงราวกับมีมีดมากรีดแทง

"จำไว้นะ! ถ้าแกไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง แกก็จะเจอแบบนี้แหละ!" เธอพูดด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้น

เรณูหยิบปากกาที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา เธอยิ้มเยาะอย่างชั่วร้าย

ฉันรู้สึกถึงความกลัวที่เข้าครอบงำจิตใจ เธอจะทำอะไรฉัน?

ก่อนที่เรณูจะทันได้ทำอะไร เสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นอีกครั้ง

เธอมองหน้าจอด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะกดรับสาย

"ท่านประธานคะ มีอะไรหรือเปล่าคะ?" เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้เป็นปกติที่สุด

ฉันได้ยินเสียงพี่ภูพูดลอดออกมาจากโทรศัพท์ "เอกสารที่ฉันสั่งไปอยู่ไหน! ฉันจะเข้าประชุมแล้ว!"

เรณูหน้าซีดเผือด "อ๋อ... เอกสารเหรอคะ พอดีมันมีปัญหาเล็กน้อยค่ะ เรณูกำลังจะเอาไปให้ท่านประธานเดี๋ยวนี้เลยค่ะ"

ฉันได้ยินเสียงพี่ภูถอนหายใจอย่างหงุดหงิด "ฉันรออยู่ที่ห้องประชุมเดี๋ยวนี้เลยนะ"

เรณูวางสาย เธอหันกลับมามองฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาต

พี่ภู... เขากำลังจะมาแล้ว!

ฉันต้องอดทนไว้! ฉันต้องรอดไปให้ได้!

ฉันพยายามรวบรวมแรงอีกครั้ง เพื่อส่งสัญญาณให้พี่ภูรู้ว่าฉันอยู่ที่นี่

ฉันมองไปที่พื้นพรมสีเทาเข้ม ที่มีคราบแกงมัสมั่นและเลือดของฉันเกรอะกรัง

กลิ่นแกงมัสมั่นที่เคยหอมหวาน ตอนนี้กลับกลายเป็นกลิ่นที่น่าสะอิดสะเอียน

ฉันพยายามจะขยับตัว แต่ร่างกายของฉันมันแทบจะไม่ตอบสนองแล้ว

ฉันได้แต่ภาวนาให้พี่ภูเข้ามาช่วยฉันให้ทันก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป

เขาต้องรู้ว่าฉันอยู่ที่นี่! เขาจะต้องรู้!

ดูต่อเลย!
เนื้อเรื่องกำลังเข้มข้น! ไปที่แอปเพื่ออ่านต่อ
ปลดล็อกทุกตอน
เปิดเว็บไซต์ทางการ

คุณอาจจะชอบ

หน้าปกนวนิยาย เล่ห์รักลิขิตสวาท
9.3
อณัศยายังคงภักดีต่อสามีผู้ไร้หัวใจอย่างทศรัสมิ์ แม้เขาจะแต่งงานกับเธอเพียงเพื่อระบายความแค้นที่ฝังรากลึกในอดีต ในสายตาเขา เธอคือลูกสาวของหญิงที่ทำลายครอบครัวเขาจนพินาศและทำให้แม่เขาต้องหนีไปต่างประเทศด้วยความตรอมใจ เมื่อทศรัสมิ์กลับมาในฐานะทายาทหมื่นล้านหลังงานศพบิดา เขาจึงสบโอกาสล้างแค้นตามคำขอความช่วยเหลือจากแม่ของเธอ ทศรัสมิ์พร้อมจะใช้พันธะสมรสนี้เป็นเครื่องมือทำลายชีวิตสองแม่ลูกให้ย่อยยับเหมือนที่เขาเคยเผชิญมา
หน้าปกนวนิยาย รักร้ายสามีอสูร (ซีรีส อสูรซ่อนรัก เล่ม4)
8.5
“ไอ้คนเลว! ปล่อยฉันออกไปเดี๋ยวนี้นะ!!” ด้านนุดีเมื่อเห็นหน้าวัลลภ เธอก็พ่นวาจาด่าหยาบคายใส่ทันที “จะลงนรกอยู่แล้วยังจะมาทำปากดีอีกนะ” วัลลภดันร่างบางให้หันหลังแล้วแก้เชือกที่มัดมือของเธอออก บังคับด้วยดวงตาถมึงทึงให้นุดีลุกขึ้น แต่กลับเป็นเขาเองที่อุ้มเธอออกจากรถ “โอ๊ยย!! ไอ้บ้า!! ฉันเจ็บนะ!!” เมื่อถูกปล่อยให้ยืน นุดีที่ไม่ทันได้ทรงตัวดีก็เซถลาชนข้างรถล้มลงไปกองบนพื้นดินแข็งๆ “อย่ามาทำสำออย ลุกขึ้น!!” วัลลภไม่ได้สนใจว่าหญิงสาวจะเจ็บไหม เขาจับแขนเล็กกระชากอย่างแรงให้เธอยืนขึ้น “นายพาฉันมาทำอะไรในกลางป่าน่ากลัวแบบนี้” ดงป่าเขียวจนครึ้ม ต้นไม้สูงใหญ่ดำทมิฬหนาทึบ กิ่งก้านใบไหวไปตามลมผสมเสียงแปลกประหลาดร้องและวิ่งไล่กัดกันอยู่ในป่าหญ้าคาข้างทางทำให้นุดีกลัวจนหน้าซีด “นรกอเวจีไง อยากลงไปเล่นน้ำในกระทะทองแดงไหม” วัลลภก้มๆ เงยๆ อยู่หลังรถจึงไม่ได้ทันระวังภัยที่กำลังจะเกิดขึ้นกับตัวเอง นุดีเป็นอิสระจากสายตาของชายหนุ่ม เธอยิ้มหยันเมื่อเห็นไม้กำลังเหมาะมือ แล้วจับท่อนไม้ขึ้นมาฟาดใส่กลางหลังและหัวของชายหนุ่มอย่างเอาเป็นเอาตาย “แกไปคนเดียวเถอะ ไอ้คนถ่อย!! นี่แน่ะ!!” “โอ๊ยย!! ยัยบ้าเอ๊ย!! นี่เธอกล้าตีหัวฉันเหรอฮะ!!” วัลลภยกมือกุมหัว เขาเดือดเป็นน้ำร้อนเมื่อเห็นเลือดเปรอะมือทั้งสองข้าง “ฉันฆ่าแกแน่ ถ้าเข้ามาหาฉันแม้แต่ก้าวเดียว” นุดีกลัวเมื่อเห็นเลือดแดงฉานซึมออกมาจากศีรษะเขา ไหลเป็นทางผ่านหัวคิ้วเป็นปื้นหยดลงใส่เสื้อยืด เธอเสียงดัง ใช้ไม้ชี้หน้าขู่ชายหนุ่ม “เธอหรือฉันจะถูกฆ่ากันแน่!!” เลือดจากหัวไหลเป็นทางผ่านหน้าผากเข้าตา วัลลภจึงใช้หลังมือเช็ดออก เขาแสยะยิ้มร้ายกาจเมื่อเห็นชัดเจนว่า ตอนนี้หญิงสาววิ่งหัวซุกหัวซุนหนีเข้าป่า “กรี๊ดดด!!” นุดีวิ่งผ่านต้นไม้ใบหญ้าโดยที่ไม่ได้ดูหน้าดูหลังทำให้สะดุดขาตัวเองล้มกลิ้งไปกองบนพื้นดิน “ฉันว่าจะไม่รุนแรงกับเธอแล้วนะ!! นุดี แต่เธอรนหาเรื่องเอง” วัลลภกระโจนเข้าไปยืนดักหน้าหญิงสาวที่กำลังคลานหนี เขาคว้าแขนเล็กแล้วกระชากให้เธอลุกยืนเผชิญหน้ากัน “ถุย!! ไอ้ขยะ กะ...แกจะทำอะไรฉัน!!” นุดีก็ใช่จะยอม เมื่อได้ยืนอยู่ในอ้อมแขนกำยำ ใบหน้าของเธออยู่แค่ระดับราวนมของชายหนุ่ม หญิงสาวขัดขืน หยิกข่วนตามตัววัลลภ เขย่งปลายเท้าให้สูงจนดวงหน้าของเขาและเธออยู่ในระดับเดียวกันแล้วก็พ่นน้ำลายใส่หน้าหล่อ วัลลภกลายเป็นคนดุร้าย มือหนาหยาบกร้านเช็ดของเหลวออกจากแก้ม แล้วกางมือออกเหวี่ยงใส่ใบหน้างามซ้อนกันขวาซ้ายสุดแรงเกิด เผียะ!! เผียะ!! “กรี๊ดดด!!” ด้านนุดีไม่ทันตั้งตัว ถูกตบจนล้มกลิ้งไปนอนกองบนพื้นดินอีกครั้ง เธอเจ็บจนน้ำตาไหลจึงยกมือกุมแก้มที่แดงเป็นรอยนิ้วมือทั้งห้าแล้วค่อยๆ หันมองหน้าผู้ชายใจชั่ว ทำร้ายผู้หญิงไม่มีทางสู้ “ไอ้หน้าตัวเมีย!! แกตบฉันทำไม!!” “วันนี้แหละ ฉันจะทำให้เธอไม่มีศักดิ์ศรีของความเป็นคน” เสียงของปีศาจคำรามดังก้องป่า มือเพชฌฆาตคว้าข้อมือน้อยกระชากลากถูไปตามทางเล็กๆ ที่ข้างทางมีแต่ต้นหนามกับใบหญ้า “กรี๊ดดด!! ไอ้ผู้ชายป่าเถื่อน!! ทำไมแกต้องทำกับฉันแบบนี้!! ปล่อยฉันนะ!! ไอ้ชั่ว!! ฮืออ” นุดีถูกฉุดลากทั้งที่กึ่งนั่งกึ่งนอนไปตามทางเดินที่เต็มไปด้วยดินแข็งและหินก้อนเล็กๆ เสียงร้องโหยหวนของหญิงสาวดังก้องทั่วป่าทำให้คนงานชายสี่คนที่ได้รับคำสั่งจากเจ้านายให้มารอที่กลางป่าแห่งนี้มองหน้ากัน แล้วหันไปมองเงาดำทมิฬสูงใหญ่เดินลากอะไรบางอย่างตรงมาหาพวกมัน “นะ นาย!!” พวกมันทั้งสี่ยืนตาค้างเมื่อสิ่งที่ฟุบอยู่ตรงหน้ามันนั้นเป็นหญิงสาว ขนาดถูกวัลลภทำร้ายเช่นนี้ก็ยังดูออกว่าเธอสวยและเซ็กซี่มาก “พวกมึงมีโทรศัพท์ไหม?” วัลลภยืนมือเท้าสะเอวมองนุดีกำลังช่วยตัวเองดึงชายกระโปรงผ้าลูกไม้ที่ถลกขึ้นจนเห็นต้นขาขาวผ่องสองข้างลงปิดเนื้อเปลือยของตัวเอง “มะ มีครับ” ไอ้ลูกน้องสี่คนไม่ได้มองหน้าวัลลภเวลาพูด เพราะจุดสนใจของพวกมันคือผู้หญิงของเจ้านาย ซึ่งเวลานี้ เธอคลานหนีไปนั่งชันเข่าอยู่ข้างต้นไม้ใหญ่ “พวกมึงถ่ายคลิปผู้หญิงคนนี้ไว้ ทำแบบนี้สิวะ ไอ้ห่า” วัลลภแยกเขี้ยวใส่นุดี เขาแย่งโทรศัพท์ของลูกน้องมาถือไว้ด้วยมือเดียวแล้วย่อตัวนั่งคุกเข่าตรงหน้าเธอ มือข้างที่ว่างยื่นเข้าไปจับคางน้อยบีบจนปากของหญิงสาวห่อแล้วดันให้หันมาสู้กล้อง “คะ ครับ” พวกลูกน้องพากันทำหน้าหื่นเหมือนเจ้านายแล้วจ่อกล้องโทรศัพท์ทำตามคำสั่งของนาย “ไอ้ลภ!! แกบอกให้พวกสวะนี้หยุดถ่ายฉันเดี๋ยวนี้นะ!!” นุดีแย่งโทรศัพท์จากมือของวัลลภได้ก็เหวี่ยงเครื่องสื่อสารเฉียดหน้าของชายหนุ่มไปกระทบต้นไม้เสียงดัง เพล้งง!! “พวกมึงเตรียมเก็บภาพทุกช็อตไว้เลยนะ กูจะเล่นเป็นพระเอกคาวบอยควบม้าให้พวกมึงดู” แววตาดุจเสือร้ายหันขวับมองไอโฟนรุ่นใหม่กองเป็นเศษขยะอยู่ข้างต้นไม้ วัลลภกระตุกยิ้ม หันกลับมามองมือสองข้างที่กำกระชับคอเสื้อเปิดไหล่ของนุดี แล้วกระชากจนขาดเป็นสองส่วนเผยให้เห็นอกอิ่มขาวผ่องล้นออกมาจากบราไร้สาย “ว้ายย!! อย่าทำฉัน ฮืออ” นุดีรีบยกแขนข้างเดียวกอดตัวเองไว้ ส่วนอีกข้างทุบตี หยิกข่วนไปตามตัวของเขาอย่างบ้าคลั่ง “พวกมึงอย่าลืมถ่ายวิดีโอนะโว้ย!! กูจะแสดงหนังสดกับยัยนี่ในกระท่อม” สายตาของลูกน้องมองนุดีอย่างหื่นกระหายทำให้วัลลภรีบฉุดให้เธอเข้ามาซบหน้าอก แล้วอุ้มคนตัวน้อยขึ้นพาดบ่า “ไอ้คนเลว!! ฉันเกลียดแก!! ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ!!” นุดีอับอายจนอยากจะทำให้ชายหนุ่มเจ็บปวดมากที่สุด จึงทำร้ายเขาโดยการทุบๆ ที่หัวไหล่และจะกัดหลังเขาอีกครั้ง “ถ้าเธอกัดฉันอีก เธอได้มีผัวเป็นกรรมกรแบกหามหลายคนแน่!!” โครมม!! ก่อนที่วัลลภจะถีบประตูกระท่อมให้เปิดกว้างนั่นเขาได้คำรามเสียงเหี้ยมขู่เธอ
หน้าปกนวนิยาย กรงรักร้อนสามีเฉพาะกิจ
7.8
ปอป่านถูกเรียกตัวกลับไทยเพียงเพื่อจะพบว่าอาเฟื่องรัตน์ได้จัดงานหมั้นสายฟ้าแลบให้เธอกับธราเทพ พี่ชายที่แสนดีในวัยเด็ก ท่ามกลางความสับสนและน้อยใจ ปอป่านไม่เคยรู้เลยว่าอาของเธอกำลังป่วยหนักด้วยเนื้องอกในสมองและต้องการฝากฝังชีวิตหลานสาวไว้กับคนที่ไว้ใจได้ที่สุดก่อนจะจากไป ธราเทพผู้หลงรักเธอมาตลอดจึงต้องรับบทสามีเฉพาะกิจเพื่อปกป้องเธอจากชัยนันท์ อาหนุ่มผู้โลภมากที่หวังฮุบสมบัติมหาศาล เขาจะใช้ความรักและความจริงใจพังทลายกำแพงหัวใจของเธอลงได้หรือไม่ในเกมชิงอำนาจครั้งนี้ได้หรือไม่
หน้าปกนวนิยาย กุหลาบร้ายพ่ายรัก
9.5
เมื่อสาวสวยวัย 30 สุดมั่นต้องมาปะทะกับ CEO หนุ่มรุ่นน้องวัย 27 ที่เธอสุดแสนจะเกลียดขี้หน้า เพราะเขามักจะคอยจับผิดและสั่งงานนอกเหนือหน้าที่อยู่เสมอ ความขัดแย้งพุ่งพล่านถึงขีดสุดเมื่อยัสซันถูกเธอถีบหน้าจนแทบล้มคว่ำ ความโกรธแค้นทำให้เขาตัดสินใจรวบตัวเธอที่กำลังดิ้นรนขัดขืนกลับไปยังเตียงกว้างเพื่อชำระความผิดที่เธอได้ก่อไว้ด้วยบทลงโทษอันเร่าร้อนตามแบบฉบับของเขาเอง งานนี้สาวปากร้ายที่เคยถือดีจะรอดพ้นเงื้อมมือของท่านประธานหนุ่มขี้แกล้งไปได้อย่างไร
หน้าปกนวนิยาย รักอันบ้าระห่ำของเขา ชีวิตที่พังทลายของเธอ
8.6
ตลอดสิบสองปีที่ผ่านมา ชีวิตของกอหญ้าถูกผูกมัดไว้กับธาวิน อัศวโภคิน ทายาทมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพล เธอถูกขายให้ครอบครัวเขาตั้งแต่อายุสิบหกเพื่อหาเงินรักษาแม่ จากเพื่อนเล่นสู่เลขาและกลายเป็นคนรักในที่สุด ทว่าความสัมพันธ์กลับพังทลายเมื่อเคนซี่ รักแรกของเขากลับมา ธาวินตัดสินใจแต่งงานกับหญิงคนนั้นพร้อมยื่นเงินก้อนโตเพื่อเขี่ยเธอทิ้งอย่างเลือดเย็น เงินเพียงไม่กี่ร้อยล้านกลับถูกนำมาใช้แลกกับเวลาทั้งชีวิตที่เธอสูญเสียไปให้เขาเพียงผู้เดียว
หน้าปกนวนิยาย วิวาขัดดอก
8.8
เพื่อชดใช้หนี้สินมหาศาลที่ผู้เป็นพ่อก่อเอาไว้ เธอจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมรับว่าตนเองคือผู้หญิงในคลิปอื้อฉาวที่อยู่บนเตียงกับเจ้านายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล การก้าวเข้าสู่พิธีวิวาห์ที่ดูหรูหราสมบูรณ์แบบในสายตาคนภายนอก แท้จริงแล้วเป็นเพียงการแต่งงานเพื่อขัดดอกและใช้หนี้คืนเพียงเท่านั้น ท่ามกลางความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากข้อตกลงทางธุรกิจและพันธะหนี้สินที่ผูกมัดเธอเอาไว้กับบอสหนุ่มอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ในฐานะภรรยาที่ไร้ซึ่งสิทธิ์เสียงใดๆ