นางคือสตรีแกร่ง

ท่วา ชายที่สวมชุดดูทะมัดทะแมงสีดำสองคนนั้นที่จับนางมา กลับไม่ได้สะทกสะท้านอะไรเลย

มือที่กำลังจับแขนของนางเอาไว้ ราวกับเป็นคีมเหล็กคู่หนึ่งที่จับเธอไว้จนไม่สามารถหลุดพ้นออกมาได้ และไม่ปล่อยให้นางมีโอกาสต่อต้านได้เลยด้วยซ้ำ

เส้าหยวนหยวนเหมือนมีอะไรจุกอก ถูกจับตัวทั้งอย่างนั้นขึ้นไปชั้นบน

ยิ่งเดินมากเท่าไร นางก็ยิ่งรู้สึกผิดปกติมากขึ้นเท่านั้น

เมื่อนางไปหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องที่คุ้นเคย นางก็ถึงกับตกตะลึงไปทันที

เอ๊ะ？

นี่มันห้องของชายตัวประหลาดคนนั้นไม่ใช่หรอกหรือ？

ขณะที่นางกำลังครุ่นคิดอยู่ ประตูก็ถูกคนเปิดออก เส้าหยวนหยวนแทบจะจำชายชุดดำที่หน้าตาหล่อเหลาจนน่าทึ่งและกำลังนั่งอยู่ข้างโต๊ะแปดเซียนได้ตั้งแต่แรกเห็นเลยด้วยซ้ำ

“เจ้า？ ！”

ซ่งเยว่ชิงช้อนตาขึ้นมา ลูกตาสีดำขลับที่ดูเยือกเย็นราวกับหินสีดำคู่นั้น จ้องมองมาที่เส้าหยวนหยวนอย่างเย็นชา

เขาหยิบใบสั่งยาใบนั้นออกมาทันที จากนั้นก็พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ชัดเจนและน่าดึงดูดว่า

“เจ้าเขียนเอาไว้อย่างนั้นรึ？”

เส้าหยวนหยวนแอบรู้สึกโล่งใจ แค่ไม่ใช่แม่เล้าของซ่องที่มาจับนางกลับไปปรนนิบัติผู้ชายก็พอ

นางยอมรับอย่างมั่นใจว่า “ใช่ ข้าเป็นคนเขียนเองแหละ！”

“เจ้าไม่รู้หรอกว่าอาการของเจ้าเมื่อกี้นี้มันอันตรายแค่ไหน หากไม่ใช่เพราะข้ามาได้ทันเวลาพอดี แล้วก็ทำการฝังเข็มเพื่อระงับพิษในร่างกายของเจ้าเอาไว้ได้ เกรงว่าเจ้าคงจะตบหน้าตัวเองตายด้วยฝ่ามือเดียวไปแล้ว”

ซ่งเยว่ชิงหรี่ตาลงเล็กน้อย แววตาของเขามีแสงสีเข้มแวบขึ้นมา “พิษงั้นหรือ？”

ตั้งแต่ออกรบเมื่อห้าปีที่แล้วจนทำให้เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส หลังจากที่ฟื้นขึ้นมา บางครั้งเขาก็เกิดอาการบ้าคลั่งทำร้ายคนอื่นและตัวเขาเอง หมอบอกว่าที่เขาเป็นแบบนี้เพราะสมองของเขาได้รับการกระทบกระเทือน

ตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมา เขาคอยตามหาหมอที่มีชื่อเสียงมาโดยตลอด แต่ก็ยังหาไม่พบสักที คำตอบที่เขาได้รับก็เหมือนเดิมทุกประการ

บอกว่าสมองเขาได้รับการกระทบกระเทือน ทำได้แค่ค่อย ๆ รักษาไปเท่านั้น ถึงขนาดที่ว่าจะหายเป็นปกติได้เมื่อไหร่ก็ยังไม่มีใครรู้ได้

นี่เป็นครั้งแรกเลยที่มีคนบอกเขาว่า จริง ๆ แล้วเขาถูกวางยาพิษ

ตอนที่เส้าหยวนหยวนเห็นท่าทางของเขา นางก็รู้สึกงุนงงขึ้นมาเล็กน้อย “นี่เจ้าไม่รู้ตัวเลยหรือว่าตัวเองถูกวางยาพิษน่ะ？”

หลังจากคิด ๆ ดูแล้ว ทันใดนั้นนางก็เข้าใจทุกอย่างได้ “ก็จริง มันเป็นยาพิษที่จะส่งผลต่อระบบประสาทที่ทำจากเมล็ดดอกไม้สังหารจิตวิญญาณ ซึ่งหาพบได้ยากในรอบหลายพันปี คนที่กินยานี้เข้าไปเริ่มแรกในทุก ๆ สามเดือนจะเกิดอาการคลุ้มคลั่งขึ้นมา หรือไม่ก็อาจจะร้ายแรงถึงขั้นที่สามารถทำร้ายตัวเองหรือผู้อื่นได้

ต่อมาเมื่อพิษเข้าสู่อวัยวะหลักภายในทั้งห้าแล้ว ความถี่ของการเกิดอาการก็จะมากขึ้นเรื่อย ๆ จนไปถึงขั้นที่ในหนึ่งเดือนจะเกิดขึ้นสองถึงสามครั้งเลยก็เป็นได้ แล้วอารมณ์ของผู้ที่ถูกวางยาพิษก็จะเปลี่ยนไปอย่างมาก จะกลายเป็นคนที่มีอารมณ์หงุดหงิดมากขึ้นเรื่อย ๆ สุดท้ายก็จะสูญเสียการควบคุมไปอย่างสิ้นเชิง หลังจากที่จิตวิญญาณระเบิดแล้วก็สามารถที่จะตายได้ทุกเมื่อ”

ซ่งเยว่ชิงตกใจอย่างมาก

มันเหมือนกับอาการในตอนนี้ของเขาทุกประการเลย！

หากไม่ได้เห็นด้วยตาของตนเอง เขาคงไม่เชื่อแน่ว่าผู้หญิงคนนี้ก็มีความสามารถจริง ๆ

เสวียนหมิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เขาก็สีหน้าเปลี่ยนไปมากเช่นกัน เขารีบถามออกมาทันทีว่า “ยาพิษชนิดนี้มีทางแก้หรือไม่？”

เส้าหยวนหยวนหันไปมอง นางคิดในใจว่าผู้ชายคนนี้จะต้องมีสถานะสูงส่งอยู่พอสมควรแน่ ๆ ในตอนนี้นางเพิ่งจะข้ามภพมา แถมยังมีแม่เลี้ยงที่เป็นนางสนมและน้องสาวต่างแม่กำลังจ้องตาเป็นมันอยู่ การที่นางจะหลบหนีไปอย่างง่ายดายคงจะเป็นไปไม่ได้แน่

สู้นางใช้ผู้ชายคนนี้ในการหลบหนีน่าจะดีกว่า.....

นางไอออกมาเบา ๆ แล้วก็พูดอย่างใจเย็นว่า “แก้น่ะแก้ได้อยู่แล้ว แต่ข้าก็มีเงื่อนไขเช่นกัน”

ซ่งเยว่ชิงขมวดคิ้ว แล้วก็พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “เจ้าเป็นคนแรกเลยนะ ที่กล้าเจรจาเงื่อนไขกับข้า”

เส้าหยวนหยวนยิ้มและพูดว่า “ข้ารู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งเลยล่ะ”

ซ่งเยว่ชิงไม่คาดคิดเลยว่า ผู้หญิงที่ตัวเล็ก ๆ คนนี้จะกล้าหาญได้ขนาดนี้ นางไม่กลัวเขาเลยด้วยซ้ำ

“เจ้ารู้ความลับของข้าแล้ว เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะฆ่าเจ้าหรือ？”

เส้าหยวนหยวนยักไหล่และพูดว่า “หากฆ่าข้าแล้ว ต่อไปก็จะไม่มีใครแก้พิษให้เจ้าได้ เจ้าก็จะต้องตาย ธุรกิจที่ขาดทุนเช่นนี้ ข้าเชื่อว่าเจ้าไม่มีทางทำอย่างแน่นอน”

ซ่งเยว่ชิงทำเสียงหึออกมา จากนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงเฉยชาว่า “ในโลกนี้มีคนมากความสามารถอยู่มากมาย เจ้าไม่ใช่คนเดียวที่รู้ทักษะทางการแพทย์เสียหน่อย”