จอมมารพรางใจรัก

สุรีย์ฉายชะงัก อะไรกันทำไมต้องตั้งท่ารังเกียจจิกกัดกันขนาดนี้ พูดน่ารังเกียจแบบนี้ แต่ไม่โต้ตอบเพราะคำพูดของเขาทำให้เธอเป็นจุดสนใจพอแล้ว สายตาหลายคู่ที่เดินผ่านไปมาหันมอง เพื่อนทั้งสองก็มองยิ้มๆ แม้เธอยังช็อกที่เงินหาง่ายขนาดนี้แต่ความอายก็มีมากเช่นเดียวกัน สุรีย์ฉายพยายามข่มความอายยื่นมือสั่นเทาไปรับเงิน หันไปมองผู้ชายหน้าขรึมอีกครั้ง มีประกายในดวงตาแรงกล้า สบสายตากันเจอสิ่งที่เดาไม่ได้อีกในดวงตาคม จึงหมุนร่างบางเดินออกจากโต๊ะ ออกจากร้านอาหารหรู

“ลองดูเมนูนี้ครับนาย” ธีร์จุฬาพยายามทำให้บรรยากาศดีตักเมนูปลาหอมกรุ่นด้วยสมุนไพรใส่จานให้เรนไม่ลืมเอ่ยเรื่องที่ค้างคาใจเพราะสาวสวยที่เพิ่งเดินจากไปช่างคุ้นหน้านัก “เจ้านายครับ…”

“อย่าพูดมากได้ไหม อยากกินฉันกินเอง”

ไม่ทันได้พูดโดนหน้าบึ้ง เสียงเข้มสั่ง ธีร์จุฬาเลยเงียบได้แต่เก็บความสงสัยไว้คนเดียว

“กิน กิน อย่ามาเรื่องมาก เป็นอะไรไปวะ” เดฟว่าบ้าง

“เออ ขอบใจ แต่ใครจะเหมือนนาย กินได้ทุกสถานที่ทุกเวลา” เรนเขี่ยอาหารในจานประชด ในใจยังคงเคืองเดฟที่หาผู้หญิงมาคุยแม้เวลาทานอาหาร ดูเหมือนเพื่อนจะทำเป็นไม่ได้ยินทำไม่สนใจ ความเคืองขุ่นเรนจึงไม่หายง่ายๆ ชายหนุ่มลุกขึ้นเดินออกจากโต๊ะอาหาร

“นายไปไหนครับ”

“เออ อย่าถามมากเดี๋ยวมา”

เรนอยากสงบจิตสงบใจบอกธีร์จุฬา เดฟไม่พูดอะไร ปล่อยเพื่อนออกไป อะไรกันหนักหนาวะ เอาใจยากจริงไอ้เพื่อนคนนี้

ตรงลานจอดรถสุรีย์ฉายเดินใจลอย ถึงมอเตอร์ไซด์สีดำคู่ใจซึ่งจอดห่างรถคันหรูหลายต่อหลายคันอยู่ในมุมมืด หญิงสาวมองซ้ายขวาก่อนจะล้วงกุญแจรถจากกระเป๋าที่สะพาย มือบางไปโดนเงินที่ได้มารีบปิดกระเป๋า เปิดตรงใต้เบาะนั่งรถหยิบเสื้อเจ๊กเก็ทมาสวมอีกตัว ไม่ลืมเปลี่ยนรองเท้าเป็นผ้าใบเก่าๆ

ติด ติด ติด เสียงมือถือดัง หยุดมือที่จะสตาร์ทล้วงกระเป๋าอีกรอบ เห็นเป็นเบอร์ป้าแก้วที่จ้างดูแลหลานรีบกดรับสาย “ป้ามีอะไรหรือเปล่าคะ”

“ยายหนูของฉายร้องไห้ไม่หยุดเลย ป้าเลยโทรมา” ปลายสายร้อนรน มีเสียงเด็กแผดเสียงร้องไห้ไม่ขาด สุรีย์ฉายเข่าอ่อน หัวใจกังวล ยายหนู ยายหนูของแม่

“นานหรือยังป้า ป้าดูให้หน่อยสิคะเป็นอะไร ตัวร้อนหรือเปล่า” ร่างบางเดินห่างจากรถ

“ก็สบายดีนะแต่นอนหลับเมื่อครู่จู่ๆ ก็ร้องใหญ่ ฉายรีบมาได้ไหม”

“ได้ ได้ฉายจะรีบไปแต่ถ้ายายหนูยังร้องป้าช่วยพาไปหาหมอแล้วติดต่อฉายมาได้ไหมว่าที่ไหน รีบๆ เลยนะป้า ช่วยหน่อยฉายจะจ่ายเงินเพิ่มให้นะคะ คลินิกใกล้ที่สุดก็ได้”

“ได้ ได้ ถ้าอย่างนั้นไปเลยนะป้าไม่ต้องรอฉาย”

เป็นอันเข้าใจว่าพาหลานเธอไปโรงพยาบาลหรือคลินิก สุรีย์ฉายอุ้มหมวกกันน็อกวิ่งไปโบกมอเตอร์ไซด์รับจ้าง แต่คิดได้ลืมกุญแจรถจึงวิ่งกลับมาอีกครั้ง

“ว้าย!” เธอร้องเสียงดังเมื่อชนบางอย่างเข้า

“เธอ…บังเอิญหรือตั้งใจกันแน่ซบอกฉันหลายครั้งแล้วนะคืนนี้ หรือติดใจเศรษฐีอย่างฉันไปไม่ลง”

สุรีย์ฉายแหงนหน้ามอง “คุณ…” เจอกันอีกแล้ว จะตามมาทวงเงินหรือยังไงนะ! เรื่องอื่นเธอไม่ได้ฟังเพราะจิตใจอยู่ที่ลูกเท่านั้น

“ใช่ฉันเอง ว่าไงที่ถาม ”

สุรีย์ฉายพยายามคิดที่เขาพูด…นายปากมอม เกลียดขึ้นมาสวนกลับ

“แค่บังเอิญเท่านั้นน่าคุณ คิดได้ยังไงคะว่าฉันตั้งใจให้มันเกิดขึ้น ” ว่าแล้วหญิงสาวเดินหลบเพราะรีบร้อน แต่ข้อมือบางโดนบีบ ร่างแน่งน้อยโดนร่างสูงดึงเข้าประชิดอกผึ่งผาย “จะให้เชื่อหรือไงเธออาจอยากเปลี่ยนใจตื้อฉันเมื่อเห็นว่าฉันไม่ใช่แขกกระเป๋าแฟบ ว่าไงกล้าทำกล้ายอมรับบางทีฉันอาจจะเปลี่ยนใจ ‘หิ้ว’ เธอก็ได้คืนนี้”

“คุณปล่อยนะ หยุดคิดไปเองได้ไหม ฉันรีบไป ปล่อย ” หญิงสาวดึงมือกลับแต่ร่างใหญ่ไม่ยอมปล่อยซ้ำกอดร่างเธอแทบจมอกกว้าง หญิงสาวตกใจปากสั่นระริก มือไม้สั่น “ปล่อยนะ ไม่อย่างนั้นฉันจะร้องให้คนช่วย” เธอขู่เขามองซ้ายขวา หน้าหลัง

“จะฝืนใจปิดปากที่ชอบโกหก หากเธอทำอย่างนั้น ร้องสิ ร้องเลยแม่คุณ” เรนยิ้มเยาะก่อนยกร่างบางแทบลอยจากพื้นส่งผลให้ริมฝีปากสีระเรื่อสั่นเทาใกล้ชิดกันแค่ลมหายใจกั้น เรนยิ้มเยาะกว่าเดิมเห็นคนในอ้อมกอดเงียบตัวสั่น “ทำเป็นหวงจะบอกให้ ฉันแค่ขู่ไม่แตะปากเธอให้เป็นเสนียดหรอก เกรดต่ำๆ อย่าหวังว่าฉันจะมอง จะได้แตะตัวฉัน แตะปากฉัน”

สุรีย์ฉายผลักร่างสูงสุดแรงกำลังแต่ไม่ได้ผลเธอจึงทำใจกล้ายื่นริมฝีปากจนแตะปากได้รูป บอกว่ารังเกียจฉะนั้นเขาก็ต้องปล่อยเธอ “นี่แนะไอ้คนบ้า…ไม่อยากแตะนักหรอกอยากเตะมากกว่า”

เรนชะงัก “กล้าท้าฉันเหรอ” ร่างใหญ่รั้งเอวคอดแน่นกว่าเดิม

“อื้อ ปล่อยนะไหนว่ารังเกียจนักก็ปล่อยฉันสิ” สุรีย์ฉายดิ้นรนหนี ไหนว่ารังเกียจทำไมยังกอดอีกนะตาบ้านี่

“ลืมบอกไปจูบเพราะเต็มใจฉันไม่ทำ แต่ลงโทษน่ะฉันทำได้เหมือนกันถ้าไม่พอใจ”

สุรีย์ฉายตกใจ กลายเป็นแบบนี้เสียได้

เรนไม่ปล่อยเวลาให้ผ่านพ้นก้มใบหนาบดขยี้ริมฝีปากสวยทันที ร่างนิ่มดิ้นหนีชายหนุ่มพยายามบังคับใช้ความช่ำชองจนเธอยอมเปิดปากให้เขามอบบทลงโทษ… สำเร็จ ได้ดั่งใจก็ผลักไสเธอออกห่าง “เป็นไง” ถามน้ำเสียงเยาะ “เคลิ้มเชียว อยากอีกไหม”

“คุณ…คนบ้า ฉวยโอกาสใครเคลิ้มย่ะ” สุรีย์ฉายหน้าแดง

“คนบ้าที่ไหนจะจูบดุเดือดขนาดนี้ จะว่ากันไม่ได้นะโอกาสนี้เธอสร้างขึ้นมาเพราะต้องการเองไม่ใช่หรือไง”

“พูดเพ้อจริงๆ คุณนี่ ขออย่าเจอกันอีกเลยนะ ฉันเกลียดคุณ ผู้ชายฉวยโอกาส” คนโดนจูบยกมือลูบน้ำตาที่ซึมอยู่หางตาออกมาโดยไม่รู้ตัว

น้ำตานั้นทำให้เรนเลิกตอแยมองตามร่างเล็กที่วิ่งจากไปสุดสายตา…เขานี่นะฉวยโอกาส ได้เงินไปขนาดนั้น แค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำยายแคระเอ้ย!

นั่งรถสุรีย์ฉายกำมือถือแน่น ไม่มองกลับข้างหลังแม้ใจอยากทำอย่างนั้น มือเล็กวุ่นกับการโทรหาป้าแก้ว ฝ่ายนั้นไม่รับสายจึงเป็นฝ่ายรอด้วยใจจดจ่อ น้ำตาไหลออกมาด้วยความเป็นห่วงหลาน ยายหนูอย่าเป็นอะไรไปนะ แม่กำลังไปแล้ว ได้โปรดเถอะ อ้อนวอน ภาวนา และหวนคิดถึงพี่สาวขึ้นมา

“พี่จันทร์ พี่เป็นอะไร พี่เป็นอะไรจ๊ะ” สุรีย์ฉายกอดจันทร์ฉายแน่นเมื่อพี่สาวผู้อ่อนหวานเอาแต่ร้องไห้ ไม่ยอมพูดจากับเธอแม้ร้องเรียกซักถามแต่เมื่อเอ่ยขึ้นก็ทำให้เป็นห่วงมากกว่าเดิม

“พี่อยากตายฉาย พี่ไม่เหลืออะไรแล้ว…ไม่เหลือ”

“อะไรกันมีอะไรคุยกันก่อน อย่าร้องไห้ หยุดก่อนนะพี่ ”

“ไม่มีอะไรจะคุย ไม่มีทางแก้อีกแล้วฉาย ฉายฟังนะ พี่ท้อง พี่กำลังตั้งท้อง…!”

สุรีย์ฉายตะลึง

“พี่ว่าอะไร หรือเป็น เป็น คุณธรเหรอ…”

“ฮือ… ฮือ ไม่ใช่ ตอนนี้คุณชีวาธรเขาขอเลิกกับพี่แล้ว เขารังเกียจพี่แล้วฉาย…เขาขยะแขยงพี่”

“พี่จันทร์ ไม่จริงใช่ไหมเขารักพี่จันทร์นิ พี่สองคนกำลังไปกันได้ดีไม่ใช่เหรอจ๊ะ” น้องสาวครางเสียงแผ่วไม่อยากคิดพี่สาวผู้เรียบร้อยอ่อนหวานจะมีหัวใจถึงสองดวงเสียเอง

“พี่โดนรังแก พี่โดนแกล้งฉาย ใช่แน่ๆ ไม่ใช่อย่างที่เราคิดหรอกนะ…ฮือ พี่เกลียดผู้ชายคนนั้น พี่พยายามลืม ทำไมต้องเกิดเรื่องนี้ขึ้นด้วย ฮือ…”

สุรีย์ฉายอึ้ง น้ำตาไหลออกมา “พี่ว่าอะไรนะ ใคร ใครทำพี่ พี่บอกฉายมา”

เธอและพี่โตมาจากบ้านเด็กกำพร้าแต่สุรีย์ฉายก็ไม่โดดเดี่ยวมากนักเพราะมีพี่สาวอยู่ใกล้ๆ มาตลอด จนออกมาเผชิญโลกภายนอกพี่สาวก็ดูแลเธออย่างดี ไม่ได้มีทุกอย่างที่เลอเลิศ แค่มีกินไปวันๆ ตอนแรกพี่สาวทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟในร้านอาหารแห่งหนึ่ง ควบคู่กับเรียนภาคค่ำ ส่วนเธอจบมอปลายก็ขอไปช่วยเป็นผู้ช่วยกุ๊กในร้านอาหารเล็กๆ ใกล้บ้านเช่า เพราะชอบทำอาหาร หวังว่าสักวันจะนำอาชีพที่ชอบมาเลี้ยงดูตนเอง สองพี่น้องดูแลกันและกันปลอบใจวันที่มีเรื่องเศร้าหมองเข้ามาในชีวิต แค่นี้ก็มีค่าเหนือสิ่งใดสำหรับสุรีย์ฉาย

“พี่ไม่แน่ใจ พี่ไม่แน่ใจ วันนั้นพี่โดนมอมเหล้า รู้ตัวอีกทีตอนเช้า ก็ ก็ อยู่บนเตียงกับผู้ชายแก่คนหนึ่ง คุณธรมาเห็นก็โกรธมาก”

“ทำไมพี่ไม่อธิบายล่ะ ว่าพี่โดนกลั่นแกล้ง”

“พูดจากันก็คงไม่รู้เรื่อง ตอนนั้นพี่คิดอะไรไม่ออกเพราะกำลังเสียใจ และพี่น้อยใจโกรธเขาที่พอเกิดเรื่องเขาก็ควงคุณนิสากร พี่เกลียดเขา ไม่อยากพูดถึงพอเถอะนะ พอ” จันทร์ฉายหยุดสะอื้น ดวงตาแข็งกร้าวขึ้นมา

“ได้ยังไงคนรักกันต้องฟังกันสิ และพี่ต้องตามสืบว่าคืนนั้นพี่ไปที่นั่นได้ยังไง”

“บอกแล้วไงพี่ไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้แล้ว พี่อายคนอื่น พี่อยากให้เป็นแค่ความฝัน ฝันเท่านั้น” เสียงเรียบกลายเป็นโวยวาย สุรีย์ฉายชวนคุยอีกเรื่องเพื่อให้พี่ผ่อนคลาย

“ใครรู้เรื่องนี้เหรอ” ท่าทีพี่สาวทำให้เธอเดาว่าคงจะมีคนรู้เหตุการณ์นี้”

“รู้สิ…”

“หรือจะเป็นเขาหรือที่กลั่นแกล้ง หรือเป็นคุณนิสากรนั่น…” สุรีย์ฉายเผลอคิดเสียงดัง

ชีวาธรเป็นผู้จัดการฝ่ายจัดเลี้ยงโรงแรมที่พี่สาวทำงานอยู่ จันทร์ฉายได้เลื่อนตำแหน่งเป็นรีเซฟชั่นเมื่อเรียนจบเพราะเธอมีความใฝ่รู้ ชีวาธรเป็นแฟนกับพี่สาวเธอมาได้เกือบปีดูทั้งสองรักกันดี

เธออดคิด อดสงสัยเขาไม่ได้ บางทีลูกสาวเจ้าของโรงแรมอาจทำเรื่องเลวขึ้น เพราะต้องการเขี่ยพี่สาว เคยได้ยินพี่สาวบอกว่ายิ่งคุณนิสากรอะไรนั่นชอบเล่นหูเล่นตากับชีวาธรเสมอ

“พี่ไม่อยากให้เป็นอย่างนั้นเลย เพราะคืนนั้นเราไปด้วยกัน” พี่สาวคล้ายรำพึงคนเดียว สุรีย์ฉายหน้าบึ้งตึง หัวใจเครียด

“ฉายจะไปถามให้รู้เรื่อง”

“พี่อายเพื่อนๆ จังที่เคยเตือนเรื่องคุณธร คุณนิสากร ฉายอย่าไปเลย นี่พี่ก็ลาออกจากที่นั่นแล้ว”

“พี่จันทร์ ” สุรีย์ฉายบีบหนังสือเรียนในมือแน่น

“อย่าห่วงเลยพี่จะหางานใหม่ หลังจากเอาเด็กออกฉายจะได้เรียนเหมือนเดิม”

“พี่จันทร์!”

“ถ้าเกิดมาแล้วต้องลำบาก อย่าให้เขาเกิดมาเลยนะฉาย ดูเราเป็นตัวอย่างสิ ลูกที่โดนทิ้งขว้าง มองดูครอบครัวที่อบอุ่นคราใดกลายเป็นคนขี้อิจฉาขึ้นมาทันที อีกอย่างถ้าพี่ไม่มีงานทำฉายก็จะเรียนไม่จบนะ”

“ไม่ ไม่ ฉายไม่เรียนก็ได้ อย่าทำลายหลานเลย พี่รักฉายเท่าๆ กับเขา ฉายเชื่อนะว่าเป็นแบบนั้น ตอนนี้พี่แค่สับสน เสียใจแต่ทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดีนะพี่ สัญญามาก่อนว่าจะไม่ทำแบบนั้น”

“ฉาย” ดวงตาจันทร์ฉายเปียกปอนด้วยหยาดน้ำตา

น้องสาวรู้ส่วนลึกในใจเธอ

“พี่จันทร์” น้องสาวกอดพี่สาวแน่นพยายามเก็บน้ำตา กลั้นก้อนสะอื้นไว้

สองพี่น้องกอดกันแน่น

ติด ติด ติด

สุรีย์ฉายยกมือปาดน้ำตา กดรับสาย ป้าแก้วบอกชื่อคลินิกจึงรีบบอกรถรับจ้างให้รีบเร่งไปยังสถานที่ดังกล่าว