ชายาตัวร้ายของท่านอ๋องอำมหิต

เปรี้ยง~~~

สายฝนซัดสาดลงมาอย่างไม่ขาดสาย ร่างอรชรนั่งคุกเข่าอยู่ที่หน้าศาลบรรพชนสองมือกำเข้าหากันแน่น มองผู้เป็นบิดากับมารดาเลี้ยงที่ยืนหลบฝนมองนางอยู่จากด้านใน

“ท่านพี่เจ้าคะฝนตกแรงยิ่งนัก ข้าว่ายกเลิกโทษกับคุณหนูใหญ่เถิดเจ้าคะ ข้าเองก็มิได้โกรธเคืองอันใด ถึงอย่างไรข้าก็เป็นมารดาของนาง” หวังจิ่วเหมยฮูหยินคนที่สองของจวนสกุลจ้าว เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเจ็บปวดระคนเสียใจ นางกระตุกแขนเสื้อผู้เป็นสามี พลางเงยหน้ามองด้วยดวงตาแดงเรื่อ เพียงแค่กะพริบตาหยาดน้ำใสก็ไหลกลิ้งลงบนแก้ม อีกมือก็ยกขึ้นลูบไปที่ท้องใหญ่โตของตนเอง

“เจ้ายังจะใจอ่อนกับนางอีกหรือฮูหยิน เจ้ามีใจรักนางดั่งลูกในอุทร แล้วนางเล่าคิดว่าเจ้าเป็นแม่หรือไม่!...”

“นางยังเด็กนัก”

“เด็กที่ไหนกัน หากสวี่อู่อ๋องไม่ต้องไว้ทุกข์ให้ไท่เฟย มิใช่ป่านนี้นางก็ต้องออกเรือนไปแล้วหรือ เจ้าไม่ต้องพูดแทนนางอีกต่อไปแล้ว นางใจร้ายใจดำปล่อยให้มารดาอุ้มท้องน้องชายมายืนตากฝนเช่นนี้ ยังมีความเป็นคนอยู่หรือไม่ หากวันนี้นางไม่ขอโทษเจ้าจากใจจริง ข้าก็ขอเป็นบิดาใจร้ายเช่นกัน”จ้าวม่านฉีเสนาบดีฝ้ายซ้าย ผู้เป็นบิดาของสตรีที่นั่งคุกเข่าตากฝนอยู่ด้านหน้าแค่นเสียงเย็น ยิ่งได้ยินเสียงผู้เป็นยอดดวงใจขอร้องด้วยน้ำเสียงที่เจือความเจ็บปวด ครั้นก้มลงไปมองก็เห็นนางยกมือขึ้นพยุงเอวดันท้องที่ใหญ่โต ก็ยิ่งเกิดโทสะ อยากจะสั่งโบยนังลูกไม่รักดีคนนี้ให้ตายไปเสีย ดูเอาเถิดต่อให้เป็นมารดาเลี้ยงแต่ก็รักนางมากเพียงใด เหตุใดจึงไม่สำนึก

“ท่านพี่..โถ อวี่เอ๋อร์คนดีของแม่ เจ้ารีบบอกท่านพ่อเร็วเข้าว่าเจ้าสำนึกผิดแล้ว เจ้ารีบขอโทษแม่เร็วเข้า เด็กดี แม่ปวดใจยิ่งนัก”

“หึ! เหตุใดข้าจึงต้องขอโทษคนอย่างเจ้า หวังจิ่วเหมยเจ้าวางยาพิษท่านแม่ข้า หนี้แค้นสังหารมารดาอย่างไรก็อยู่ร่วมกันมิได้! คุณหนูใหญ่อย่างข้าไม่จำเป็นต้องขอโทษอนุเช่นเจ้า ยังกล้าถามหาคำขอโทษ สตรีที่วางยาภรรยาเอกเพื่อขึ้นมาแทนที่ท่านแม่ข้าก็สมควรแล้ว”

“หุบปาก! จ้าวหลันอวี่ หากเจ้ากล้าดูหมิ่นภรรยาข้าอีกคำ ดูซิว่าข้าจะจัดการเจ้าเช่นไร พ่อบ้านกู่เฝ้านางเอาไว้ให้ดี หากนางไม่สำนึกผิดห้ามให้นางลุกขึ้นเด็ดขาด”

“ท่านพี่...”  หวังจิ่วเหมยพุ่งตัวออกมาไม่สนว่าตนเองกำลังตั้งท้องหมายจะคุกเข่าเคียงคู่กับจ้าว หลันอวี่ ทว่าก็ถูกเสนาบดีจ้าวจับเอาไว้เสียก่อน สองผัวเมียยื้อยุดกันไปมา เพียงไม่ถึงชั่วอึดใจร่างของฮู หยินก็พลันอ่อนลงล้มใส่อ้อมอกผู้เป็นสามี

จ้าวม่านฉีรวบตัวนางขึ้นมา ตะโกนสั่งกู่มามาภรรยาของพ่อบ้านกู่ให้ตามท่านหมอมาตรวจโดยด่วน เสียงอึกทึกดังไกลออกไปเหลือเพียงจ้าวหลันอวี่ ที่ยังคงนั่งคุกเข่าอยู่ที่เดิมพร้อมกับสายฝนที่สาดกระหน่ำลงมา กุ้ยฮวาสาวใช้คนสนิทเห็นทุกคนจากไปหมดแล้ว ก็รีบวิ่งเอาร่มมากางให้กับคุณหนูตนเอง

“คุณหนูเจ้าคะเหตุใดจึงไม่ยอมเอ่ยคำขอโทษเจ้าคะ นายท่านจะได้สั่งยกเลิกการลงโทษ”

“ข้าทำสิ่งใดผิดกันเล่า ข้าไม่ผิดแล้วเหตุใดจึงต้องขอโทษ เจ้ากลับไปที่ห้องเสียไม่ต้องมากางร่มให้ข้า หาไม่พรุ่งนี้เจ้าคงถูกนังชั่วนั่นขายให้พ่อค้าทาสแน่ ไป...” กุ้ยฮวาส่ายหน้าไม่ยอมไป จ้าวหลันอวี่เห็นว่านางยังคงดื้อดึงที่จะกางร่มให้กับตน จึงได้ออกแรงผลักอีกฝ่ายจนล้มไปที่พื้น แต่กระนั้นสาวใช้ตัวน้อยก็ยังคงคลานมาหานาง หยิบร่มขึ้นมากางให้เช่นเดิม

เปรี้ยง! เสียงฟ้าคำรามดังลั่น ประกายสีแดงสว่างวาบฟาดเป็นเส้นลงมาจากท้องฟ้า ต้นไม้เก่าแก่ที่อยู่ข้างศาลบรรพชนพลันถูกสายอสุนีบาตฟาดเข้าใส่ ปลายยอดหักโค่นลงมา

ควันสีขาวลอยออกจากลำต้นที่หักโค่น สายฝนที่กระหน่ำค่อย ๆ หยุดลงพร้อมกับเปลวเพลิงที่เผาไหม้ต้นไม้ใหญ่ให้กลายเป็นต้นไม้เพลิง จ้าวหลันอวี่เบิกตากว้างมอง พร้อมกับศีรษะที่ปวดร้าวราวกับว่า ข้างในจะระเบิดออกมา นางกรีดร้องออกมาคำหนึ่ง จากนั้นสติก็ดับวูบลงไป....

************************