ลูกชายลับของท่านประธาน และ ภรรยาคุณหมอ

ฉันเดินกลับไปที่ห้องทำงานอย่างเหม่อลอย คำพูดที่ร่าเริงของเพื่อนร่วมงานยังคงดังก้องอยู่ในโถงทางเดินที่ปลอดเชื้อ ตั้งครรภ์ หกสัปดาห์ ฉันวางมือบนท้องที่ยังคงแบนราบ น้ำตาร้อนๆ หยดหนึ่งไหลรินจากหางตา ชีวิตน้อยๆ ที่ไร้เดียงสานี้ ทำไมต้องเป็นตอนนี้ ทำไมต้องเลือกมาเกิดในตอนนี้ ท่ามกลางซากปรักหักพังนี้

ขณะที่ฉันเลี้ยวไปตามทางเดินมุ่งหน้าไปยังแผนกสูติกรรม เงาที่คุ้นเคยทำให้ฉันตัวแข็งทื่อ ฉันหลบอยู่หลังรถเข็นอุปกรณ์ขนาดใหญ่ หัวใจเต้นระรัวอยู่ในอก

เป็นภาคิน เขายืนอยู่นอกห้องพักส่วนตัว แขนของเขากอดรอบตัวเกวลิน คลีฟแลนด์ ที่กำลังร้องไห้ซบหน้าอยู่กับอกของเขา เขากำลังพึมพำคำปลอบโยน สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างอ่อนโยนที่ฉันไม่ได้เห็นมานานแสนนาน

เสียงกระซิบที่ขาดห้วงของเกวลินลอยมาตามทางเดิน “คุณคิดว่าเธอจะสงสัยอะไรไหมคะ”

“เอลดาน่ะเหรอ” ภาคินตอบ น้ำเสียงสบายๆ ไม่ใส่ใจ “เธอเชื่อใจผมสนิทใจอยู่แล้ว” มันเป็นคำพูดที่ไม่แยแสซึ่งเผยให้เห็นทุกอย่างว่าเขาคิดถึงฉันน้อยแค่ไหน คิดถึงสติปัญญาของฉันน้อยแค่ไหน

“แต่เมื่อไหร่คุณจะให้ฉันเป็นภรรยาของคุณล่ะคะ” เกวลินกดดัน น้ำเสียงของเธอเจือด้วยความทะเยอทะยานอย่างสิ้นหวัง “เมื่อไหร่คุณจะให้ชีวิตที่ฉันกับลีโอสมควรได้รับ”

“เกวลิน หยุดเถอะ” เขาตัดบทเธอ มีแววแข็งกร้าวในน้ำเสียง “เอลดาคือภรรยาของผม เรื่องนั้นจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง”

ลมหายใจของฉันสะดุดในลำคอ

“มันเป็นอย่างน้อยที่สุดที่ผมจะทำได้” เขาพูดต่อ เสียงของเขาอ่อนลง เจือด้วยสิ่งที่ฟังดูเหมือนความรู้สึกผิด “เป็นการไถ่โทษให้กับสิ่งที่ผมทำกับเธอ”

เขากอดเธออีกครั้ง จูบที่ผมของเธอ ขณะที่เขาทำเช่นนั้น สายตาของเกวลินก็เหลือบมาทางฉัน ในเสี้ยววินาทีนั้น สายตาของเธอก็สบกับสายตาของฉัน ไม่มีความประหลาดใจในดวงตาของเธอ มีเพียงแววแห่งชัยชนะที่เย็นชาและสมใจ เธอรู้ เธอรู้มาตลอดว่าฉันอยู่ที่นั่น

ฉันสะดุดถอยหลัง ร่างกายสั่นเทา น้ำตาที่ฉันกลั้นไว้ไหลรินอาบแก้ม ร้อนและหยุดไม่ได้ เขาไม่อยากหย่ากับฉันเพราะความรู้สึกผิด แต่เขาก็จะไม่มีวันทิ้งครอบครัวอีกครอบครัวของเขาไป แล้วนั่นทำให้ฉันเป็นอะไร ตัวแทน? สัญลักษณ์ของคำมั่นสัญญาที่เขาไม่รู้สึกอีกต่อไปแล้ว แต่ขี้ขลาดเกินกว่าจะทำลาย?

คำสาบานของเขาก้องอยู่ในใจฉัน เป็นการเยาะเย้ยที่โหดร้าย ไม่ว่าในยามเจ็บไข้หรือสบายดี เขาพูดคำเหล่านั้นด้วยความเชื่อมั่นอย่างยิ่ง ฉันเคยเชื่อเขา

ฉันเดินกลับไปที่ห้องทำงาน ฝีเท้าของฉันหนักอึ้งแต่มั่นคง ความรักที่เป็นพิษและแตกสลายนี้คือมะเร็งร้าย มันต้องถูกตัดทิ้ง

ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วนัดหมาย การทำแท้ง

จากนั้นฉันก็โทรหาไอรดา

“เตรียมเอกสารหย่าให้ด้วย” ฉันพูด เสียงของฉันเย็นชาและมั่นคง “ฉันต้องการแบ่งทุกอย่างคนละครึ่ง ทุกอย่างที่ฉันมีสิทธิ์ได้รับ” ไอรดาตกตะลึง ในสายตาของเธอ เราคือคู่รักที่มีทุกอย่าง เป็นที่อิจฉาของทุกคนตั้งแต่สมัยเรียนแพทย์

ฉันนั่งอยู่ในรถที่ลานจอดรถของโรงพยาบาลเมื่อโทรศัพท์ดังขึ้น เป็นภาคิน เสียงของเขาสดใส ตื่นเต้น

“ว่าไงครับที่รัก ขอโทษเรื่องเมื่อคืนนะ มีเรื่องด่วนที่ออฟฟิศอีกแล้ว ฟังนะ คืนนี้เป็นงานเลี้ยงครบรอบครั้งใหญ่ของบริษัท ในฐานะภรรยาของซีอีโอ คุณต้องไปนะ มันสำคัญมาก”

เสียงหัวเราะขมขื่นเกือบจะหลุดออกมาจากริมฝีปากของฉัน “ค่ะ” ฉันพูด คำพูดนั้นรู้สึกเหมือนฝุ่นในปาก

เขาดูเหมือนจะผ่อนคลายที่ปลายสาย โล่งใจที่ฉันไม่ถามอะไร “เยี่ยมเลย แล้วเจอกันคืนนี้นะครับ”

ฉันวางสายโทรศัพท์ ฉันมองออกไปนอกหน้าต่าง แต่ฉันไม่เห็นอะไรเลย ฉันแค่รู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ลึกซึ้งและน่าขนลุก เขายังไม่รู้ว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้น เขารู้สึกไม่สบายใจ รู้สึกว่ามีบางสิ่งที่ล้ำค่ากำลังหลุดลอยไป แต่เขาบอกไม่ถูกว่ามันคืออะไร

เขายังไม่รู้ว่ามันได้หายไปแล้ว