ปีที่สามของการเป็นคนรักของเจ้านาย

苏清予เดินไป 5 ลี้กว่าจะได้รถแท็กซี่กลับบ้าน

พอกลับถึงบ้านก็เริ่มมีไข้ แต่เธอยังพยายามเตรียมเอกสารฟ้องร้องให้เรียบร้อยทีละอย่าง

เมื่อกู่หนานเหิงกลับมาถึงบ้านก็เป็นเวลาลึกแล้ว เห็นบ้านมืดสนิทก็แปลกใจ

ก่อนหน้านี้ไม่ว่าเขาจะกลับดึกแค่ไหน ซูชิงยู่ก็จะเปิดไฟให้เขาเสมอ หรือว่าเธอไม่กลับบ้านวันนี้?

เขาเปิดประตูห้องนอน เห็นร่างเล็กของซูชิงยู่ขดอยู่ในผ้าห่ม กู่หนานเหิงรู้สึกใจหาย

ครั้งสุดท้ายที่เห็นเธอแบบนี้คือเมื่อเขาเป็นหวัดหนัก ซูชิงยู่ดูแลเขาจนติดไข้ 40 องศา ล้มลงในครัว

ตอนนั้นยังมีอาการชัก หลังจากนั้นเธอจะชักทุกครั้งที่มีไข้

เขามองเธอด้วยสายตาเคร่งขรึมแล้วเรียกเธอด้วยเสียงนุ่มนวล "ที่รัก คุณมีไข้หรือเปล่า? ได้กินยาไหม ?"

ซูชิงยู่ได้ยินเสียงของกู่หนานเหิง พยายามจะห่างออกไปแต่ไม่สามารถขยับได้ "ที่บ้านไม่มียาแก้ไข้แล้ว"

เมื่อเธอพูดออกไปถึงรู้สึกว่าคอของเธอเจ็บจนเสียงแหบ กู่หนานเหิงขมวดคิ้ว

ลุกขึ้นบอกว่าจะออกไปซื้อยา แต่สายตาเขาไปหยุดที่ซองเอกสารบนหัวเตียง "นี่คืออะไร?"

ซูชิงยู่พยายามทำตัวให้สงบ มองไปที่เอกสารฟ้องร้องที่ยังไม่ได้เก็บ "ไม่มีอะไร เอกสารของบริษัท"

เธอจบการศึกษาแล้วเข้าทำงานที่แผนกแปลของบริษัทกู่หนานเหิง มักจะนำเอกสารกลับบ้าน กู่หนานเหิงจึงไม่ได้สงสัย "คุณพักก่อนนะ ผมจะไปซื้อยา"

แต่โทรศัพท์ของเขาดังขึ้นแสดงชื่อคนโทรเข้าว่า "นางฟ้าตัวน้อย" ซูชิงยู่รู้ทันทีว่าเป็นเหอซีเหยา "ว่าไง มีอะไร

?"

กู่หนานเหิงเดินออกไปพร้อมรับสายโทรศัพท์ ซูชิงยู่พยายามลุกขึ้นไปที่ห้องนั่งเล่นเพื่อดื่มน้ำ "อะไรนะ? น้องหมาอาเจียนเหรอ? อย่าร้องไห้ รอผม ผมจะพาแพทย์ไปเดี๋ยวนี้"

กู่หนานเหิงรีบออกจากบ้านไปด้วยความกังวล แม้แต่คำอธิบายก็ยังลืมให้ซูชิงยู่

ประตูปิดด้วยเสียงดัง ซูชิงยู่รู้สึกเจ็บที่หน้าอกอย่างแรง

น้องหมาเป็นสุนัขที่เหอซีเหยาและกู่หนานเหิงเลี้ยงด้วยกัน แม้ซูชิงยู่จะดูแลมันมา 3 ปี แต่มันก็ไม่สนิทกับเธอเลย

ในใจของกู่หนานเหิง เธอยังไม่เท่ากับสุนัขตัวหนึ่ง

สามปีที่ผ่านมา กู่หนานเหิงไม่เคยไม่กลับบ้านเลย

ซูชิงยู่มีไข้ทั้งคืน จนถึงบ่ายวันรุ่งขึ้นถึงจะหายไข้

เธอคิดว่าจะลงไปซื้ออะไรกิน พอเดินลงไปถึงชั้นล่างก็ได้ยินเสียงจากโรงรถ

ในหมู่บ้านมีการรักษาความปลอดภัยดีไม่น่าจะมีขโมย เมื่อซูชิงยู่เดินเข้าไปใกล้ก็ได้ยินเสียงชายหญิงทำรักกัน

ในรถที่พ่อของเธอเคยใช้ กู่หนานเหิงกอดเหอซีเหยาเปลือยเปล่าไว้แน่น เสียงร้องกระเส่าและหายใจรุนแรงของเหอซีเหยาทำให้ซูชิงยู่รู้สึกเจ็บปวด

ซูชิงยู่ปิดปากตัวเองเพื่อกลั้นเสียงร้องไห้ พวกเขาทำแบบนี้ในรถคันนั้นได้อย่างไร ? พวกเขาไม่กลัวภาพจำของพ่อจะทำให้ฝันร้ายทุกคืนหรืออย่างไร ?

"อา...หนานเหิง ที่นี่มันตื่นเต้นจัง!"

เหอซีเหยาหัวเราะแหงนหน้ามาใกล้กู่หนานเหิงแล้วจูบหน้าผากเขา

กู่หนานเหิงถูกกระตุ้นให้บ้าคลั่ง เสียงกระทบกันดังทั่วโรงรถ

"นางฟ้าตัวน้อย คุณนี่เจ้าเล่ห์จริงๆ ต้องการทำที่นี่"

เหอซีเหยาหัวเราะกัดหูของกู่หนานเหิง เขาครางเบาๆ และเริ่มบ้าคลั่งมากขึ้นเรื่อยๆ

ซูชิงยู่ร้องไห้ไม่หยุด เธออยากหนีไป แต่สายตาของเหอซีเหยาก็จ้องมาที่เธอ เหอซีเหยาหัวเราะเยาะด้วยแววตาท้าทาย "หนานเหิง คุณรักฉันมากกว่า หรือซูชิงยู่มากกว่า

?"

เหอซีเหยามองซูชิงยู่แล้วถามกู่หนานเหิงเสียงดัง

เขาที่กำลังหลงใหลในความรักตอบด้วยเสียงแหบ "แน่นอนว่าผมรักคุณ ที่รัก ผมไม่เคยรักซูชิงยู่เลย"

เหอซีเหยามีสีหน้าภาคภูมิใจ แต่ซูชิงยู่รู้สึกหนาวเย็นทั่วร่างกาย

เธอตั้งใจจะจากไปแล้ว ไม่สนใจว่ากู่หนานเหิงจะรักเธอหรือไม่ แต่เมื่อได้ยินเขาพูดออกมาด้วยตนเอง ก็ยังเจ็บปวดจนหายใจไม่ออก

หลายคืนที่กู่หนานเหิงกอดเธอและพูดว่ารักเธอ เธอคิดว่าเขารักเธอจริงๆ แต่เธอเองก็ไร้เดียงสาเกินไป

เสียงกระทบในโรงรถยังคงดำเนินต่อไป แต่ซูชิงยู่ไม่ได้ยินอีกแล้ว เธอหันหลังเดินออกไป

และทิ้งกู่หนานเหิงไว้ในความทรงจำตลอดไป