ท่านประธานคะอย่ารุนแรงนักเลย

หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้นก็ผ่านมาสิบปีแล้ว ตอนที่เธอพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลต้องจ่ายค่ารักษาพยาบาลเป็นจำนวนไม่น้อยเลย แต่อิ้งหานเหนียนกลับเป็นคนรับผิดชอบให้เธอทั้งหมดทั้งที่เขาเองก็ได้รับบาดเจ็บจากการช่วยเธอ ควรเป็นเธอต่างหากที่ต้องรับผิดชอบต่อเขา แต่เขากลับสั่งให้หมอที่โรงพยาบาลดูแลเธอเป็นอย่างดี และยังหาหมอที่เก่งที่สุดมารักษาแผลเป็นบนใบหน้าของเธอด้วย แต่เธอเองที่ปฏิเสธที่จะรับการรักษาเพราะเธอจะเก็บรอยแผลนี้ไว้เตือนสติว่าเธอเป็นหนี้บุญคุณของเขา

"เชอะ! ยัยอัปลักษณ์นั่นได้คะแนนเต็มอีกแล้ว"

"นั่นสิ รู้อย่างนี้ตอนทำงานกลุ่มไปอยู่ด้วยก็ดี"

นี้คือสิ่งที่เธอได้ยินมาตลอดสิบปีที่ผ่านมา จากตัวซวยก็กลายมาเป็นยัยอัปลักษณ์ซึ่งเธอรู้ดีว่าหลังจากที่ปฏิเสธการรักษาใบหน้าของตัวเองเธอต้องเจอกับชะตากรรมอย่างนี้อย่างเลี่ยงไม่ได้ แต่เธอต้องทนอีกแค่เพียงสองปีเท่านั้นเธอก็จะจบแล้ว เมื่อจบเธอจะเอาความรู้ที่เรียนมาทั้งหมดเข้าไปทำงานในบริษัทอิ้งเหนียนให้ได้ นี้คือก้าวแรกของการตอบแทนพระคุณของเธอ เธอรู้ดีว่าจากที่จะเข้าไปบริษัทใหญ่อย่างนั้นต้องมีความรู้และความสามารถจริงๆ คนธรรมดาที่เพิ่งจะจบใหม่น้อยมากที่จะเข้าไปทำงานได้ เธอจริงตั้งใจเรียนอย่างหนักและศึกษาอย่างเต็มที่ ไม่ว่าวิชาไหนก็ได้คะแนนเต็มทุกวิชา เธอจะต้องกลายเป็นนักออกแบบเครื่องเพชรให้บริษัท อิ้งเหนียนให้ได้

"รู้มั้ยว่ายัยนั่นเล็งบริษัทอิ้งเหนียนไว้ล่ะ"

"ถึงจะฉลาดแต่หน้าตาอย่างงั้นไม่มีใครรับเข้าทำงานหรอก"

"ใช่ ฉันได้ยินว่าเหมยลี่พ่อของเธอเป็นหุ้นส่วนอยู่ที่อิ้งเหนียนด้วยนี่น่า อย่างนี้เธอก็มีโอกาสได้ไปทำงานที่นั่นน่ะสิ"

"มันก็แน่นอนอยู่แล้ว อีกอย่างฉันกับพี่อิ้งเหนียนเราก็สนิทกันเลยนะ"

"พี่อิ้งเหนียนที่เธอหมายถึง คือประธานคนปัจจุบันของอิ้งเหนียนเหรอ"

"ก็ต้องแน่นอนอยู่แล้ว นอกจากฉันจะมีสิทธิได้เข้าไปทำงานที่นั่นแล้ว ยังมีสิทธิที่จะได้เป็นนายหญิงอิ้งอีกด้วยนะขอบอก"

"ว้าว ถ้าเป็นจริงเธออย่างลืมพวกเรานะเหมยลี่"

เมื่อเหมยลี่พูดจบ เพื่อนๆ ของเธอก็ต่างเอาอกเอาใจเธอเสียยกใหญ่ ที่เธอพูดออกมานั้นล้วนแต่เป็นเรื่องโกหกที่เธอแต่งขึ้นมาเองทั้งนั้น พ่อของเธอไม่ได้เป็นหุ้นส่วนในบริษัทอิ้งเหนียนแต่อย่างไร แต่กลับเป็นแค่พนักงานจนๆ กินเงินเดินคนหนึ่งที่มีหน้าที่รักษาความปลอดภัยของบริษัทเท่านั้น ที่เห็นเธอใช้ของแพงๆ ล้วนแต่เป็นของก็อปเกรดเอทั้งนั้น เพื่อให้เธอดูเป็นลูกคุณหนูและมีคนอยากคบหาด้วยก็เท่านั้น

"เพ่ยเพ่ยเธอเก่งมากเลย คราวหลังมาช่วยติวฉันหน่อยสิ"

"เอ่อ..." นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนมาคุยด้วยกับเธอและชมว่าเธอเก่ง แถมยังเป็นเดือนของคณะอีกต่างหาก เธอเลยรู้สึกเกร็งๆ จนไม่รู้จะตอบกลับยังไงกับคนตรงหน้าดี ลู่ถิงวี่แอบมองหน้าซีกขวาของเธอที่ไม่มีผมปิดใบหน้าหน้าไว้เหมือนซีกซ้าย มองดูแล้วเธอจัดได้ว่าเป็นผู้หญิงที่งดงามคนหนึ่งก็ว่าได้ แถมยังเรียนเก่งและมารยาทดี เขารู้สึกชอบเธอมานานแล้วแต่ไม่กล้าจะมาคุยด้วยเพราะดูเธอค่อนข้างตื่นกลัวกับคนรอบข้าง

"ว่าไงจะติวให้มั้ย" เขาถามเธอย้ำอีกครั้ง

"นายเก่งอยู่แล้ว ยังจะให้ฉันติวอะไรให้อีกเหรอ"

"เก่งเหรอ ฉันยังตอบผิดเลยไม่ได้เต็มแบบเธอ อย่างนี้ไม่เรียกว่าเก่งหรอก"

"ขอโทษนะ แต่ฉันต้องทำงานพิเศษไม่มีเวลาติวให้นายหรอก ขอตัวก่อนนะ"

หลินเพ่ยเพ่ยพูดจบก็รีบลุกหนีลู่ถิงวี่ไป เหตุผลที่เธอบอกเขาไปก็จริงอยู่แต่ที่ปฏิเสธไปเพราะไม่อยากมีปัญหากับผู้หญิงที่ชอบลู่ถิงวี่มากกว่า เธอแค่อยากอยู่เงียบๆ ตนเดียวไปจนเรียนจบก็เท่านั้นเอง

"มาเร็วเพ่ยเพ่ยลูกค้าเต็มร้านแล้วเนี่ย"

เพื่อนร่วมงานของเธอเมื่อเห็นเธอก็เข้ามาเร่งเธอ เธอจึงเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าและหยิบหน้ากากขึ้นมาสวม ร้านแห่งนี้เป็นร้านอาหารที่ค่อนข้างมีชื่อเสียง ที่นี่เป็นที่เดียวที่เธอสามารถทำงานได้โดยไม่ต้องกลัวใครเห็นใบหน้าที่อัปลักษณ์ของตัวเอง เพราะสาวเสิร์ฟจะใส่หน้ากากแต่ละแบบที่แตกต่างกัน ด้วยที่ใบหน้าซีกซ้ายของเธอนั้นมีแผลเป็น เธอเลยเลือกหน้ากากที่ปิดใบหน้าฉีกซ้ายเอาไว้แล้วเปิดเพียงใบหน้าซีกขวาเอาไว้เท่านั้น ทำให้เธอดูเป็นสาวสวยที่น่าค้นหายิ่งนักว่าใบหน้าซีกซ้ายของเธอนั้นจะงดงามเหมือนซีกขวาหรือไม่

"เพ่ยเพ่ยเข้าไปเสิร์ฟที่โต๊ะวีไอพีนะ แล้วอยู่ในห้องนั้นรอบริการเขา เขาสั่งให้เธอทำอะไรก็ต้องทำ เข้าใจมั้ย"

"บริการ? " หลินเพ่ยเพ่ยถามเขากลับ โดยปกติเขาไม่ได้เข้มงวดแบบนี้เสียหน่อย แขกในวันนี้เป็นใครกันแน่นะ หลินเพ่ยเพ่ยเริ่มสงสัย

"ก็แค่ก็รินเหล้าให้พวกเขา ถ้าพวกเขาจะสั่งอะไรเพิ่มก็จัดการให้เขา"

"ได้ค่ะ" หลินเพ่ยเพ่ยตอบรับอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

"ได้ก็ไปทำสิ จะมัวแต่ยืนทำอะไรอยู่"

หลินเพ่ยเพ่ยรีบทำตามที่ผู้จัดการสั่ง เธอเข้าไปห้องวีไอพีและเสิร์ฟอาหารทุกอย่างเสร็จก็ยืนรอให้บริการอยู่ห่างๆ