ท่านประธานคะอย่ารุนแรงนักเลย

ภายในห้องตอนนี้ค่อยค่อนข้างที่จะเคร่งเครียด ก็ผู้ที่อีกฝ่ายกำลังคุยธุรกิจอยู่ก็คือ...อิ้งหานเหนียนไงล่ะ ตอนแรกที่เธอเห็นเขาก็แทบจะทำตัวไม่ถูก ในที่สุดเธอก็มีโอกาสได้เจอเขาเสียที

"คุณชายอิ้งครับ ผมรับรองว่าถ้าร่วมประมูลครั้งนี้คุณจะได้เพชรน้ำงามกลับไปอย่างแน่นอน"

"ผมไม่สนใจ เพราะเพชรที่ผมมีอยู่น้ำงามกว่าเยอะ"

"คุณชายอิ้งยังไม่เห็นกับตาจะรู้ได้อย่างไร ผมมีข้อเสนออีกอย่าง..." ชายแก่คนนั้นเหลือบไปทางหลินเพ่ยเพ่ย ก่อนจะเรียกเธอให้มาหาเขา

"มีอะไรให้ดิฉันรับใช้ค่ะ" หลินเพ่ยเพ่ยเดินเข้าไปแล้วพูดจานอบน้อมต่อชายแก่ตรงหน้า

ถึงจะมองออกว่าสายตาของเขามองมาอย่างไม่เป็นมิตรนักแต่ในตอนนี้อยู่ในเวลางานเธอจะต้องทำตามหน้าที่ไม่สามารถเลี่ยงได้

"ผู้หญิงคนนี้ทำงานอยู่ที่นี่มานาน และเธอก็เป็นที่พอใจของลูกค้า ผมสนิทกับเจ้าของร้าน...และคืนนี้เธอจะเป็นของคุณชายอิ้ง"

หลินเพ่ยเพ่ยได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจ เผลอปัดแก้วเหล้าที่อยู่ใกล้มือใส่ชายแก่คนนั้น

"ขอโทษค่ะ ดิฉันไม่ตั้งใจ" หลินเพ่ยเพ่ยรีบขอโทษแขกในทันทีเมื่อได้สติกลับคืนมา

"ยัยบ้า! หมดกันชุดฉัน"

"ขอโทษค่ะ ขอโทษ..." หลินเพ่ยเพ่ยเอาแต่พูดขอโทษชายแก่คนนั้นไม่หยุดเพื่อให้เขาให้อภัยเธอ

อิ้งหานเหนียนที่อยู่ใกล้และมองเหตุการณ์อยู่เงียบๆ ก็พูดขึ้นมาที่ช่วยกู้สถานการณ์ให้กับเธอในทันทีอย่างที่เธอคาดไม่ถึงมาก่อน

"คิดว่าแค่ส่งผู้หญิงคนเดียวมาขึ้นเตียงผม..." อิ้งหานเหนียนเว้นจังหวะก่อนจะพูดต่อ

"แล้วสามารถทำให้ผมพอใจได้จนต้องไปร่วมงานประมูลเครื่องเพชรของคุณได้รึไงกัน และอีกอย่างนะก็เห็นอยู่ว่าผู้หญิงคนนี้ถูกพวกคุณบังคับมา แล้วยังจะให้ผมรับเธอไว้อีกเหรอ"

"เอ่อคือ...เธอบอกไปสิ ว่าเธอเต็มใจขึ้นเตียงกับคุณชายอิ้งเอง พวกเราไม่ได้บังคับเธอเลย"

"ดิฉันไม่ทราบเรื่องนี้จริงๆ ค่ะ ผู้จัดการสั่งแค่ว่าให้มาบริการพวกคุณอย่างดีห้ามขัดใจ แต่ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้ไปได้ คุณชายอิ้งโปรดเมตตาด้วย..."

มีวิธีอื่นทั้งมากมายที่สามารถแทบพระคุณของเขาได้ แต่ต้องไม่ใช่วิธีนี้อย่างแน่นอน เธอจะไม่ยอมตกเป็นเครื่องมือของพวกคนโลภอย่างแน่นอน ถ้าเป็นอย่างนั้นเขาจะมองเธอเป็นผู้หญิงอย่างไรกัน

"แน่นอนว่าฉันต้องให้ความเป็นธรรมแก่เด็กในปกครองของตัวเองอยู่แล้ว" อิ้งหานเหนียนพูด

"เด็กในปกครอง?" หลินเพ่ยเพ่ยพูดออกมาอย่างงงๆ

"คุณชายอิ้งหมายความว่าอย่างไรกัน เด็กคนนี้เป็นเด็กในปกครองของคุณชายได้อย่างไงกัน"

"เด็กคนนี้เป็นเด็กที่ฉันเลี้ยงดูไว้อย่างลับๆ น่ะ แล้วถ้าใครมาบังอาจรังแกเธอละก็...ก็เท่ากับว่ามารังแกฉันด้วยเช่นเดียวกัน"

อิ้งหานเหนียนพูดน้ำเสียงเย็นยะเยือก จนทำให้ชายแก่ตรงหน้าตัวสั่นด้วยความกลัว รีบขอโทษแทบไม่ทัน

"ผมขอโทษครับ ไม่ทราบจริงๆ ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นเด็กของคุณชายอิ้ง"

"ผมไม่รับคำขอโทษ เอาตัวมันออกไป"

"ไม่นะครับ ผมผิดไปแล้ว" ชายแก่โดนลูกน้องของอิ้งหานเหนียนหิ้วออกไปอย่างรวดเร็ว

ซึ่งภาพแบบนี้มักจะมีให้เห็นบ่อยๆ น้อยคนที่กล้าจะมาคุยธุรกิจกับเขา เพราะส่วนมากจะเป็นอย่างเช่นที่เห็น เมื่อทุกอย่างสงบภายในห้องจึงกลับมาเงียบและมีเพียงแค่อิ้งหานเหนียนและหลินเพ่ยเพ่ยเท่านั้น

"เงินที่ฉันให้ไปไม่พอใช้หรือไงกัน ถึงได้ต้องออกมาหางานทำเพิ่มอย่างนี้ให้เหนื่อยอีก"

"เงิน? คุณเป็นคนที่คอยเลี้ยงดูหนูมาตลอดเลยเหรอคะ"

เมื่อพูดถึงเงินทำให้หลินเพ่ยเพ่ยนึกถึงเงินที่เธอได้รับมาตลอดเป็นระยะเวลาสิบปีที่ผ่านมา เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าจะเป็นเขา

"อื้ม" เขาตอบ

"ที่จริงมันเยอะมากจนจ่ายไม่หมดค่ะ แต่หนูคิดว่าในอนาคตถ้ามีเงินที่ตัวเองเก็บไว้เองจะดีกว่าค่ะ เพราะจะหวังเงินจากคนอื่นอย่างเดียวก็ไม่ได้ค่ะ"

"เธอคิดว่าฉันจะเลิกเลี้ยงดูเธอหรือไงกัน หรือคิดว่าฉันอายุสั้นเลยตายเร็วจึงไม่สามารถเลี้ยงดูเธอต่อได้สินะ"

"ไม่ใช่นะคะ! หนูไม่รู้มาก่อนว่าเป็นคุณ เพราะหนูคิดว่าเป็นคนอื่นมาตลอด"

"คิดว่าเป็นคนอื่น? " อิ้งหานเหนียนรู้สึกไม่ชอบใจกับคำตอบของหลินเพ่ยเพ่ย เขาอุตส่าห์แอบเลี้ยงดูเธอมาทั้งสิบปี แต่เธอกลับคิดว่าเป็นคนอื่นได้ไงกัน

เขาสู้อุตส่าห์ขัดใจพ่อของตัวเองแอบส่งเสียเธอจนมาถึงทุกวันนี้ เพื่อให้เธอคิดว่าคนอื่นเป็นคนเลี้ยงดูเธอมาเนี่ยนะ คิดแล้วมันก็ช่างน้อยใจ