เจ้าสาวเพรียบพร้อมของ CEO: ข้อตกลงกับปีศาจในคราบมนุษย์

เมื่อสบตากับแววตาลึกซึ้งของกู้หยู่ซู เธอยิ้มกลบเกลื่อน “ฉันรู้แล้ว”

“แล้ว ...เมื่อไหร่จะแต่งล่ะ?”

เธอพูดพลางสวมเสื้อผ้าไปด้วย

ชุดผ้าไหมที่เธอสวมอยู่ได้เน้นส่วนเว้าส่วนโค้งของเธออย่างงดงาม ชายกระโปรงพลิ้วไหวเหมือนคลื่นน้ำ

กู้หยู่ซูยืนขึ้นอย่างเกียจคร้าน มือสัมผัสเอวของเธอ “แน่นอนว่าต้องเป็นวันนี้แล้ว

” “วันนี้เหรอ?” สวี่ซู่หันกลับมาด้วยความประหลาดใจ เพิ่งสังเกตว่าเขาใส่แค่กางเกงใน

ถึงแม้จะอยู่ในช่วงพักแต่ก็ยังดูน่าประทับใจ

เธอหน้าแดงหลบสายตา “ฉันรู้แล้ว ฉันจะกลับบ้านเอาเอกสารก่อน แล้วเจอกันบ่ายนี้”

ตอนบ่ายเมื่อมาถึงสำนักงานทะเบียน สวี่ซู่เห็นกู้หยู่ซูจากระยะไกล

ใบหน้าของเขาดูละเอียดอ่อน ดวงตาคมเข้ม

พิงประตูรถอย่างเกียจคร้าน เมื่อเห็นเธอ กู้หยู่ซูก็เดินเข้ามาอย่างไม่เร่งรีบ ยื่นมือมาหยิบกระเป๋าของเธออย่างคุ้นเคย

“เชิญครับ คุณนายกู้”

เสียงของเขาเรียบเฉยและเป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง

เขาเรียกเธอว่าคุณนายกู้

หน้าของสวี่ซู่ร้อนผ่าว เดินตามเขาเข้าไปอย่างไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ

...

เมื่อออกมาอีกครั้ง สวี่ซู่ถือสมุดสีแดงเล่มหนึ่งในมือ

เธอยืนอยู่ที่หน้าประตูด้วยความงงงวย

แต่งงานแล้วจริงๆ

ตอนพ่อยังอยู่ สิ่งที่เขาหวังที่สุดคือให้เธอแต่งงาน

ดังนั้น แม้ว่าเธอจะไม่ได้รู้สึกชอบเซิ่งเหยียนมากนัก แต่เธอก็คิดว่าแต่งงานกับเซิ่งเหยียนได้

แต่ตอนนี้เธอแต่งงานกับกู้หยู่ซู

“คุณนายกู้ คิดอะไรอยู่เหรอ?”

เสียงของผู้ชายดังเข้าหูอย่างไม่ใส่ใจ สวี่ซู่เงยหน้าขึ้นมองเข้าไปในดวงตาเย็นชาของกู้หยู่ซู

เขาดึงมือของเธอมาและวางกุญแจชุดหนึ่งในมือของเธอ

กุญแจเย็นๆ จนเธอเผลอกำมันแน่น

“บ้านที่ชานเมืองที่อบอุ่น” กู้หยู่ซูพูด “บ้านแต่งงาน บ้านของเรา”

บ้านของเรา

ความรู้สึกเปรี้ยวๆ ขมๆ เกือบจะเติมเต็มทุกซอกทุกมุมในใจของเธอ

สายเหตุผลขาดสะบั้นลงในขณะนี้

ทุกคนเคยด่าว่าเธอเป็นภาระ

ตั้งแต่เด็กเธอไม่เคยรู้สึกว่าที่ไหนคือบ้านของเธอ จนกระทั่งวันนี้

“บริษัทมีงาน” กู้หยู่ซูยังคงไม่เร่งรีบ คืนกระเป๋าให้เธอ “ไปก่อนนะ”

หลังตรงและดูดี

“กู้หยู่ซู” เสียงของสวี่ซู่แหบแห้งและยากที่จะเอ่ย “อย่าบอกคนอื่นว่าเราแต่งงานกันแล้ว”

ตั้งแต่เหตุการณ์นั้น...

สื่อก็จับตามองบ้านสวี่ไม่ปล่อย

ในช่วงเวลานี้ เธอไม่มีความสามารถในการรับมือกับคำถามของสื่อ

และเธอก็ยังไม่รู้ว่าจะบอกป้ากับคนอื่นๆ อย่างไร

กู้หยู่ซูหยุดชั่วขณะ จากนั้นยิ้มมุมปากอย่างเกียจคร้าน “รู้แล้ว”

ผู้หญิงคนนี้ ช่างเจ้าเล่ห์จริงๆ

กู้หยู่ซูขึ้นรถ

ที่นั่งข้างคนขับ เสียงเพื่อนสนิทล้อเลียน “พอใจหรือยัง คุณชายกู้ที่สอง? ที่เรียกฉันมาก็เพื่อให้เป็นคนขับรถ ”

กู้หยู่ซูยกตาขึ้นอย่างเย็นชา ไม่มีอารมณ์ดีเหมือนเมื่อครู่

“อย่าพูดมาก ขับรถของนายไป

” ...

ตอนเย็น สวี่ซู่กลับไปที่บ้านเซิ่งอีกครั้ง

ด้วยความที่มีเรื่องกับเซิ่งเหยียนไม่ดี เธอรู้สึกอึดอัดทั้งสองด้าน ถึงเวลาที่ต้องย้ายออกแล้ว

สวี่ซู่เข้าไปในห้องของเธอเพื่อเก็บของ

เพิ่งเปิดกระเป๋าเดินทาง เสียงผู้หญิงที่น่ารำคาญก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“สวี่ซู่ เธอเก่งขึ้นแล้วเหรอ? เมื่อคืนไปไหนมา?”

เป็นป้าของเธอ ถังเฟิ่งชุน

สวี่ซู่ขมวดคิ้วหันกลับมา “ป้าคะ ฉัน...”

“สวี่ซู่! เธอกล้าทำได้ยังไง?!” เสียงสูงของถังเฟิ่งชุนขัดจังหวะเธอ “นี่มันเรื่องอะไรกัน?”

ไม่รู้เอามาจากไหน ถังเฟิ่งชุนดึงเธอไปที่หน้ากระจกในห้องน้ำ แรงที่ใช้เกือบทำให้เธอน้ำตาไหล

“เธอเป็นผู้หญิง ยังไงถึงทำตัวแบบนี้? เมื่อคืนเธอไปทำอะไรกับใครมา?”

ในเสียงด่าของป้า สวี่ซู่ได้เห็นตัวเองในกระจก —

ผมยาวสยาย ดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตา ส่วนคอที่เห็นเพียงเล็กน้อยมีร่องรอยจูบปรากฏอยู่