เจ้าสาวถูกทิ้งกลางงานแต่ง

ชิดชนก POV:

"นกครับ พรุ่งนี้ไม่ต้องไปถ่ายพรีเวดดิ้งแล้วนะ" ธัชพูดขึ้นเมื่อฉันหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขา

ฉันมองปฏิทินที่แขวนอยู่บนผนัง วันที่พรุ่งนี้ถูกวงกลมไว้ด้วยข้อความ "ถ่ายพรีเวดดิ้ง"

ฉันรู้ดีว่าฉันไม่คิดจะแต่งงานแล้ว ไม่ว่าเขาจะพูดหรือไม่พูด ฉันก็ตั้งใจจะยกเลิกการถ่ายพรีเวดดิ้งอยู่ดี

ฉันรู้สึกโล่งใจเล็กน้อยที่เขาเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาเอง มันช่วยประหยัดเวลาและพลังงานของฉันไปได้มาก

"ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันจัดการโทรไปบอกช่างภาพเอง" ฉันตอบเสียงเรียบ

ธัชมองฉันด้วยความประหลาดใจ สายตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ เขาคงคิดว่าฉันจะถามเหตุผลหรือโวยวาย

ฉันจำได้ว่าฉันลงทุนไปมากแค่ไหนกับการถ่ายพรีเวดดิ้งนี้ ฉันจ้างช่างภาพชื่อดังที่จองคิวกันข้ามปี เพื่อให้เขามาเก็บภาพความรักของเรา

ฉันเคยฝันว่าจะได้เห็นภาพพรีเวดดิ้งของเราแขวนอยู่บนผนังห้องรับแขก แต่ตอนนี้... ความฝันเหล่านั้นมันพังทลายไปแล้ว

"นกไม่โกรธเหรอครับ" ธัชถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ

ฉันส่ายหน้าเล็กน้อย "จะโกรธทำไมคะ" ฉันพยายามทำให้เสียงของฉันฟังดูเป็นปกติที่สุด

ธัชมองฉันด้วยสายตาที่ซับซ้อน เขาคงไม่เคยเห็นฉันสงบนิ่งแบบนี้มาก่อน

"คือ... รัญญาเธออยากถ่ายพรีเวดดิ้งกับธัชครับ" ธัชพูดขึ้นอีกครั้ง "เธออยากมีภาพความทรงจำดีๆ เก็บไว้ก่อนที่เธอจะจากไป"

ฉันรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ฉันกลับไม่รู้สึกเจ็บปวดเท่าครั้งก่อน

"ธัชก็เลยคิดว่า... ถ้าเธอได้ถ่ายพรีเวดดิ้งกับธัช ธัชก็คงจะไม่เสียใจทีหลัง" เขาพูดต่อ เสียงของเขาเรียบเฉย ราวกับกำลังพูดถึงเรื่องดินฟ้าอากาศ

"ธัชก็เลยคิดว่า... ให้รัญญาถ่ายกับธัชไปก่อน แล้วค่อยถ่ายกับนกทีหลัง"

ฉันก้มหน้านิ่ง ซ่อนรอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปาก 'ทีหลัง' มันจะไม่มีวันนั้นอีกแล้ว

ฉันเหลือเวลาอยู่ในเมืองนี้อีกแค่สิบสามวัน

"ดีค่ะ" ฉันตอบเสียงเบา "ใครจะถ่ายกับคุณก็เรื่องของคุณ"

ฉันเดินกลับเข้าไปในห้องนอน ธัชมองแผ่นหลังของฉันด้วยความรู้สึกประหลาด เขารู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก

เขาคิดว่าฉันควรจะโวยวาย ควรจะร้องไห้ ควรจะถามเหตุผลจากเขา แต่ฉันกลับนิ่งเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ธัชส่ายหน้าเล็กน้อย เขาคงคิดว่าฉันแค่เหนื่อยจากการทำงานหนัก

โทรศัพท์ของเขาสั่นอีกครั้ง เป็นสายจากรัญญา เขารีบออกไปคุยโทรศัพท์ที่ระเบียงเหมือนเมื่อวาน

เมื่อฉันตื่นขึ้นมาในเช้าวันรุ่งขึ้น ธัชกำลังเตรียมตัวจะออกจากบ้าน

"นกครับ ธัชคงต้องไปต่างจังหวัดสักสองสามวันนะ" เขาพูดขณะผูกเชือกรองเท้า "รัญญาเธออยากไปเที่ยวทะเลมานานแล้ว ธัชก็เลยจะพาเธอไป"

เขามองมาที่ฉัน "งานแต่งงานของเรา นกจัดการเองได้เลยนะครับ ไม่ต้องรอธัชหรอก"

ฉันกลืนขนมปังลงไปอย่างยากลำบาก "ได้ค่ะ" ฉันตอบเสียงเรียบ

'งานแต่งงาน... จะไม่มีแม้แต่รูปพรีเวดดิ้ง จะไม่มีแขก จะไม่มีพิธีกร และจะไม่มีเจ้าสาว' ฉันคิดในใจอย่างเจ็บปวด

ธัชมองฉันด้วยความประหลาดใจอีกครั้ง เขาคงคิดว่าฉันควรจะโวยวายหรือร้องไห้อีกแล้ว

"ธัชกลับมาแล้ว เราจะไปฮันนีมูนที่ยุโรปกันนะ" เขาพูดขึ้น "นกอยากไปที่ไหนก็บอกธัชนะ"

ฉันจำได้ว่าธัชไม่เคยชอบการเดินทาง เขาเคยบอกว่าการไปเที่ยวต่างประเทศมันเสียเวลาและสิ้นเปลือง

แต่ตอนนี้เขากลับเป็นฝ่ายเสนอที่จะไปฮันนีมูนที่ยุโรป แสดงว่าหลังจากนี้เขาจะกลับมาทำดีกับฉันอีกครั้ง

ฉันกินขนมปังต่อไปโดยไม่ตอบอะไร ธัชมองฉันด้วยความสงสัย เขาอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็หุบปากลง

เขาเหลือบมองนาฬิกาบนผนัง "ธัชไปก่อนนะ ไว้กลับมาค่อยคุยกัน"

เขารีบออกจากบ้านไป ฉันได้ยินเสียงประตูถูกปิดลงอย่างเบาๆ

ฉันหยิบปากกาเมจิกขึ้นมาขีดกากบาทสีแดงทับลงบนวันที่เขียนว่า "ถ่ายพรีเวดดิ้ง"

ฉันเหลือเวลาอีกแค่สิบสองวัน

ฉันกินอาหารเช้าเสร็จ ก็เริ่มเก็บข้าวของส่วนตัวของฉัน ใส่กล่องกระดาษขนาดใหญ่

ฉันถอดรูปภาพของเราออกทั้งหมด รูปถ่ายคู่ รูปถ่ายที่เคยประดับอยู่ทั่วบ้าน ไม่เหลือแม้แต่รูปเดียว

ฉันเก็บเครื่องฉายโปรเจคเตอร์ที่ธัชเคยซื้อให้ฉันเป็นของขวัญวันเกิด ฉันเคยใช้มันฉายภาพยนตร์ที่เราดูด้วยกันบนผนังห้องนอน

ฉันพับชุดนอนคู่ลายการ์ตูนที่เราเคยใส่ด้วยกันอย่างระมัดระวัง

ตลอดห้าปีที่เราอยู่ด้วยกัน ฉันเป็นคนตกแต่งบ้านนี้ทุกซอกทุกมุม ฉันเลือกเฟอร์นิเจอร์ ซื้อของตกแต่งบ้านทุกชิ้น

ฉันจำได้ว่าธัชเคยบอกว่าเขาไม่ชอบของใช้คู่รัก เขาบอกว่าแม้จะคบกัน ก็ควรจะมีความเป็นส่วนตัว

เขาไม่เคยแม้แต่จะแตะต้องของพวกนี้ด้วยซ้ำ

ฉันเก็บข้าวของต่อไป ฉันรู้ดีว่าเมื่อฉันจากไปแล้ว ของพวกนี้จะกลายเป็นสิ่งกีดขวางในความสัมพันธ์ของเขากับรัญญา

ฉันตัดสินใจจะทิ้งของพวกนี้ทั้งหมด เพื่อลบความทรงจำทั้งหมดของเราออกไปจากชีวิตของฉัน