หลงสวาท boss คลั่งรัก ซีรีย์หลงสวาท
ตอน 2
คืนนั้นเป็นงานเลี้ยงของบริษัท หลังจากที่ไม่มีงานเลี้ยงให้ลูกน้องได้สังสรรค์มาสองปีเนื่องจากสถานการณ์โควิด-19 ห้องจัดเลี้ยงขนาดใหญ่ของโรงแรมหรูระดับห้าดาวต้อนรับพนักงานทุกแผนกของบริษัท กฤติกาเป็นแค่พนักงานที่แทบไม่มีตัวตน ทำงานมาเกือบสามปีแต่แทบไม่มีใครรู้จักเธอเลย เรื่องนั้นก็ช่างมันเถอะ เพราะแรงบันดาลใจในการตื่นเช้ามาทำงานของเธอก็คือได้เห็นหน้าหล่อเข้มของบอส แม้ว่าจะได้เห็นแค่ไม่กี่นาทีก็ตาม แต่ต่อไปนี้ เธอก็คงจะไม่ได้มองเขาอีกแล้ว
หญิงสาวก้มมองแก้วเครื่องดื่มที่พร่องไปเยอะแล้ว นี่ก็คงเป็น...แก้วสุดท้ายของเธอเหมือนกัน เหมือนกับชีวิตในการทำงานของบริษัทแห่งนี้ เธอรอจนเขายืนคนเดียวแล้วจะเข้าไปทัก
“บอสค่ะ”
“ครับ?”
กฤติกาจำสายตาที่เขาแค่ปรายตามองเธอที่สวมชุดเดรสสีม่วงเปลือกมังคุดกระโปรงยาวเหนือเข่าเล็กน้อย สายตาของเขาทำให้เธอทั้งน้อยใจและโกรธขึ้นมาในเวลาเดียวกัน อาศัยว่าเขายืนอยู่คนเดียวและเสียงเพลงที่ค่อนข้างดัง ทำให้เธอต้องขยับเท้าเข้าไปใกล้ ส่งเสียงพูดออกไป และเขาก็ได้ยินไม่ชัดจึงเป็นฝ่ายโน้มหน้าลงมาใกล้เธอ
“คือ...วันนี้วันเกิดฉันค่ะ”
“อ่อ...”
เขาเพียงรับคำในลำคอ แต่สายตายังจ้องมองเธออยู่ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายที่เธอเคยได้กลิ่นตอนที่เขาเดินผ่านในที่ทำงานทำให้เธอปั่นป่วนและหัวใจเต้นรัว แต่ถ้าพลาดคืนนี้ไป จะไม่ได้ใกล้ชิดเขาอีกแล้ว
“ฉันอยากได้ของขวัญวันเกิด”
“คุณอยากได้อะไรล่ะ” เขาทำหน้าเหมือนเข้าใจมากขึ้นอีกนิดหนึ่ง
“บอสช่วยเป็นของขวัญวันเกิดให้ฉันได้ไหมคะ”
คราวนี้ดวงตาของเขาหรี่ลงเหมือนจับผิด ช่างเถอะ ถ้าเขาไม่พอใจขนาดจะไล่เธอออกก็ไม่มีผลกับเธอแล้วล่ะ เพราะอย่างไร เธอก็จะไปจากบริษัทนี้อยู่แล้ว เขาเองก็คงไม่เอาเธอไปพูดกับคนอื่นหรอก ที่มั่นใจเพราะเขาไม่รู้จักเธออยู่แล้ว
“ได้”
“คะ?” เธอคิดว่าตัวเองฟังผิดจึงจ้องหน้าเขา หวังให้เขาพูดอีกครั้ง
“ผมบอกว่าตกลง” เขาพยักหน้าแล้วพูด “ผมเปิดห้องไว้....ผมจะออกไปก่อนอีกสิบนาทีคุณตามไปแล้วกัน”
เขาพูดจบก็เดินไปทางอื่น พูดคุยทักทายกับคนอื่นๆอีกเล็กน้อยโดยไม่ได้หันมามองเธอเลยสักนิด แวบแรกเธอเกิดลังเลขึ้นมา วันนี้ไม่ใช่วันเกิดเธอ แค่มุกงี่เง่าที่อยากได้ผู้ชายคนหนึ่งเท่านั้น แต่เขาก็รับมุกด้วย ความไม่มีตัวตนของเธอทำให้ไม่ต้องล่ำลาใครก่อนออกจากงานเลี้ยงที่ทุกคนยังสนุกกันสุดเหวี่ยง เธอเข้าห้องน้ำ นั่งทำใจอยู่ครู่หนึ่ง ดูเวลาจากโทรศัพท์มือถือแล้วตัดสินใจเดินไปที่ลิฟต์ กดชั้นที่ต้องการและเดินไปที่ห้องที่ห้องเขาบอกไว้
เคาะประตูแล้วก็ถอยออกมาครึ่งก้าว นี่เธอทำอะไรอยู่ ถ้าเขาไม่ได้อยู่คนเดียว หรือหลอกให้เธอมาเจอใครก็ไม่รู้จะทำยังไงดี เท้าที่สวมรองเท้าส้นสูงกำลังจะถอยออกไปที่ละน้อย ประตูบานนั้นก็เปิดออกมาก่อน
“คุณมาช้าไปสามนาที”
“เอ่อ...ขอโทษค่ะ” กฤติกาอดกลัวขึ้นมาไม่ได้ แต่เขายืนรอและจ้องมองเหมือนให้เธอตัดสินใจ ซึ่งสุดท้ายแล้ว เธอก็ก้าวเข้าไปด้านใน
นั้นแหละ เขาก็กลายเป็นของขวัญให้เธอจริงๆ แต่ไม่ใช่ของขวัญวันเกิดที่เธอกุเรื่องขึ้น แต่เป็นของขวัญก่อนจะออกจากบริษัท
ณ ห้องผู้บริหาร
ชายหนุ่มเคาะปลายนิ้วกับโต๊ะทำงานด้วยท่าทีเคร่งเครียดขณะไล่สายตาอ่านประวัติของพนักงานแต่ละคนจากหน้าจอคอมพิวเตอร์
ให้ตายสิ! ทำไมคนอย่าง ‘ไรอัน โจนส์’ ต้องมาทำเรื่องงี่เง่าไร้สาระอย่างนี้ด้วยนะ!
ไรอันไม่รู้ว่าตัวเองหงุดหงิดโมโหเรื่องอะไรกันแน่ เขาถูกผู้หญิงทิ้งในห้องชุดสุดหรูของโรงแรมห้าดาว หรือเพราะไม่รู้ว่าผู้คนนั้นเป็นใคร เขาเช็กประวัติพนักงานที่เกิดวันที่27กุมภาพันธ์ซึ่งไม่ตรงกับผู้หญิงที่เขามีความสัมพันธ์ด้วย นั้นเท่ากับว่าเขาถูกผู้หญิงคนนั้นหลอก แต่งานเลี้ยงคืนนั้นเป็นงานเลี้ยงสำหรับพนักงานในบริษัทเท่านั้น อย่างไรเสีย เธอต้องเป็นพนักงานในบริษัทของเขา แต่...ตอนนี้เขายังไม่รู้เลยว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร ทำไมต้องโกหกว่าเป็นวันเกิดหรือเพราะแค่อยากใกล้ชิดเขา แต่ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ทำไมเธอถึงหนีเขาไป ไม่ทิ้งชื่อหรือเบอร์ติดต่อกลับให้เขาเลย
ชายหนุ่มวัยสามสิบปีเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ผ่านมาหลายวันแล้ว แต่เขายังคิดถึงผู้หญิงคนนั้นอยู่ ไม่ใช่ว่าไม่เคยมีความสัมพันธ์คืนเดียวกับผู้หญิงคนอื่น หรือต้องยอมรับว่าเขากลัวว่าเธอจะเอาเรื่องคืนนั้นไปพูดกับคนอื่นว่าเขาเสร็จเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ! ให้ตายสิ! คาสิโนวาอย่างเขาจะให้ใครรู้เรื่องน่าอายอย่างนั้นได้อย่างไรกันเล่า
คุณอาจจะชอบ
