เจ้าบ่าวฟ้าประทาน
ตอน 3
หลังผู้หญิงคนนั้นหายลับไปในตึกเก่าๆ แยนเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะกระตุกยิ้ม อาคารหลังนี้เป็นหนึ่งในสมบัติอันมากมีของโรสราฟ สิ่งก่อสร้างที่บิดามองกาลไกล ท่านปลูกสร้างเอาไว้เกลื่อนเมืองปราก เขาจึงกลายเป็นเสือนอนกินแสนสบาย มีเงินจับจ่ายมือเติบ ไม่นับร้านอาหารขึ้นชื่อที่มารดาสร้างไว้อีกด้วยนะ ลำพังเงินจากการเช่าอาศัยและผลกำไรของร้านอาหารก็ทำให้ชายหนุ่มมีชีวิตแสนสบายงานการไม่ต้องแตะ เพราะมีมือดีๆ ที่ทั้งบิดามารดาไว้วางใจคอยดูแลให้ ตั้งแต่ทั้งสองคนลาจากโลกนี้ไป
“มาเช่าห้องเหรอคะคุณ”
แยนหยุดยืนอยู่หน้าล็อบบี้ ชายหนุ่มกวาดตามองป้ายด้านหลังพนักงานเมื่อมีข้อความเขียนไว้ ถึงราคาของห้องแต่ละห้อง
“อืม...”
“เอาแบบไหนดีคะคุณ ชั่วคราวหรือว่าเป็นรายเดือน”
พนักงานรีบยื่นข้อเสนอให้ชายหนุ่ม เพราะมันหมายถึงผลกำไรที่เพิ่มขึ้นหากมีคนใช้บริการเต็มอัตตา
“รายปี!!”
“คะ!!”
“รายปีฉันจะเช่าทั้งปี เก็บไว้หนีคุณย่า”
แยนเอ่ยเสียงหนักๆ เขาบอกความตั้งใจให้อีกฝ่ายรู้
“มันอาจจะแพงนะคุณ ค่าเช่าที่นี่ถึงจะถูก แต่ถ้าหากเช่าเป็นปีๆ อาจจะมากโขอยู่นะคะ”
เป็นเพราะสภาพร่างกายของอีกฝ่าย กลับกลิ่นเหม็นเปรี้ยวที่โชยเข้าจมูก ถึงเนื้อผ้าที่ชายหนุ่มสวมใส่จะดูดี แต่มันสกปรกและมีกลิ่นเหม็น พนักงานสาวกวาดตามองชายหนุ่มตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เธอกำลังวิเคราะห์ว่าเขาอาจจะเป็นคนสติไม่ดีต้องการมากลั่นแกล้งกันหรือเปล่าจนกระทั่ง!!
บัตรเครดิตสีดำเป็นแบบบัตรแพลททินั่มไม่จำกัดวงเงินของธนาคารชื่อดังในประเทศ ชายหนุ่มที่เธอกำลังกังวลเขายื่นส่งให้ และถอยหลังกลับไปยืนกอดอกอยู่ห่างๆ
ยิ่งชื่อที่ปรากฏตอนที่เธอรูดบัตรเครดิตทำรายการ มันยิ่งทำให้เธออ้าปากค้างรีบระล่ำระลักแก้ตัว
“คุณแยนคะ ไม่ต้องทำรายการก็ได้ค่ะ เดี๋ยวดิฉันจะหาห้องพักให้ และจะแจ้งมาดามเทเรซินให้ทราบว่าเป็นความต้องการของคุณ”
“ทำไปเถอะรายการนะ ฉันไม่ต้องการให้คุณย่ารู้ ช่วยปิดเป็นความลับด้วย ขออยู่อย่างสงบๆ สักเดือนสองเดือน” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเอื่อยๆ เขาอยากพักผ่อนไกลตัวคุณย่า เบื่อที่ต้องปั้นหน้าและคอยดูตัวสาวๆ ที่ท่านพามาส่ง อยากจะนอนเงียบๆ และหาช่องทางที่จะเป็นอิสระตลอดกาล เขาไม่ได้ต้องการการผูกมัดเสียหน่อย แค่มีลูกสืบสกุลแค่นั้นเขาก็จะเป็นอิสระ ทำอะไรได้อย่างที่ต้องการ ที่สำคัญเขายังไม่อยากมีเมีย!!
“เอ่อ...จะดีเหรอคะ”
“ดีที่สุดเลยล่ะ หากความลับของฉันรั่วไปเข้าหูคุณย่า คงไม่ต้องบอกนะว่าฉันจะทำอะไรกับเธอ”
แยนข่มขู่พนักงานสาว จนเธอย่นคอหด รีบกระวีกระวาดหากุญแจห้องพักให้ชายหนุ่ม ใครๆ ในกรุงปรากทุกคนรู้ดีว่าสองย่าหลานเป็นไม้เบื่อไม้เมากันขนาดไหน ในเมื่อหลานชายตัวแสบชอบทำอะไรแหกคอก และคุณย่าระเบียบจัดก็เป็นฟืนเป็นไฟเสมอๆ
“ขอเสื้อผ้าไซล์ฉันสัก4-5ชุดด้วยนะ เอาบัตรนี่ไปจ่าย เจ้าของร้านเขาจะรู้ไซส์ฉันดี และฉันขอหลับสักตื่น... อย่าพึ่งกวน เอ่อ... อีกอย่างผู้หญิงคนที่เขามาก่อนหน้าฉัน ผมสีน้ำตาลอ่อนอยู่ชั้นไหน ฉันขออยู่ชั้นเดียวกับเจ้าหล่อน ทำได้ไหมล่ะ”
พนักงานสาวรีบวางกุญแจห้องที่หรูที่สุดของตึกโรสราฟลง เธอรีบคิดถึงคนที่เดินเข้ามาก่อนหน้าชายหนุ่ม ก่อนจะร้องอ๋อ เมื่อพิมดาวอยู่มานานเป็นปีจึงจำหน้าคาตากันได้เป็นอย่างดี
“หนูพิม...ได้ค่ะได้ ชั้นนั้นมีห้องว่างพอดีคุณแยนแน่ใจเหรอคะ มันเป็นแค่ห้องเล็กๆ ราคาประหยัด”
“อืม...เอากุญแจมา”
แยนรับพวงกุญแจมาจากพนักงานเขาเดินเอื่อยๆ ขึ้นไปตามบันไดทางเดิน โดยจุดหมายปลายทางอยู่ที่ห้องพัก และการเกาะติดผู้หญิงคนนั้น มันมีสัญชาตญาณบางอย่างคอยสะกิดเตือนเขา ว่าเธอและเขามีเรื่องบางอย่างต้องเกี่ยวข้องกัน
ชายหนุ่มแหงนหน้าขึ้นรับสายน้ำเย็นๆ ที่พร่างพรูลงมา เขาพริ้มเปลือกตาหลับปล่อยให้ความเย็นฉ่ำโลมลูบผิวกายเปลือยเปล่า มันช่างประจวบเหมาะเสียงอย่างยิ่ง ห้องพักของชายหนุ่มอยู่ติดกับห้องยัยพิมดาวนั่น เขาจะได้คอยเฝ้าส่องเจ้าหล่อนแบบจะๆ ตา แถมยังได้หลบสายตาแหลมคมของคุณย่า ก็เป็นการดีเหมือนกันจะได้นอนหลับยาวๆ เมื่อเกิดความอิ่มตัวกับการเที่ยวแบบหัวหกก้นขวิดอยู่พอดี ปาร์ตี้ทั้งหลายทั้งแหล่ที่แยนตระเวนสังสรรค์ ชายหนุ่มไปเพราะต้องการประชดมาดามเทเรซิน ในเมื่อพิคเจอร์ของเขาออกร้ายๆ คงไม่มีผู้หญิงคนไหนอยากร่วมสกุลด้วย แต่มันผิดคาดแฮะ!! ผู้หญิงส่วนใหญ่กลับชอบผู้ชายที่ออกจะดิบเถื่อน เขาเลยกลายเป็นเป้าหมายให้พวกหล่อนกระโจนเข้าใส่ หวังจับเขาให้อยู่หมัด แต่ปลาไหลตัวพ่ออย่างแยนรึจะยอมจำนนง่ายๆ เข้าดิ้นสุดฤทธิ์ และป้องกันตัวเองอย่างดี จนไม่ว่าผู้หญิงฉลาดล้ำลึกแค่ไหนก็ไม่เคยจับเขาได้อยู่หมัดเสียที
คุณอาจจะชอบ
