เลือกฉันหรือเขา

สายตาของชาร์ลีจ้องไปที่การแสดงความรักของเลียมและสเตซีย์ น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความโกรธขณะที่เธอยิ้มเยาะ “คุณรู้ใช่ไหมว่า เรื่องนี้เป็นความผิดของคุณ？”

ดวงตาของเลียมมืดมนไปด้วยความโกรธ ราวกับจะแทงเข้าหาเธอเหมือนดาบ

“คุณล้ำเส้นแล้วนะ ชาร์ลี สเตซี่เป็นน้องสาวของคุณ เธอเกือบตายแล้วคุณยังจะต่อต้านเธออีกเหรอ？”

“น้องสาว？” เสียงหัวเราะของชาร์ลีเย็นชาพอๆ กับสายตาที่จ้องมองของเธอ “คุณหมายถึงคนที่ล่อลวงคู่หมั้นของน้องสาวเธอเหรอ？”

“คุณ...” ความโกรธของเลียมเริ่มปะทุขึ้นขณะที่เขาพยุงสเตซีย์ให้นิ่ง และพาเธอไปสู่ที่ดินของซัลลิแวน เมื่อพวกเขามาถึง เขาก็หันกลับมาอย่างฉับพลันและพูดว่า “รอฉันอยู่ที่หน้าประตู”

เขาพูดจาด้วยท่าทีเหมือนคาดหวังให้คนอื่นเชื่อฟัง มั่นใจในความประพฤติของเธอเหมือนเช่นเคย

แต่กลับกัน เธอกลับเดินผ่านเขาไปโดยไม่หันมองแม้แต่น้อย โดยที่ชุดสีแดงของเธอยังคงพลิ้วไสวอยู่ข้างหลัง

ด้วยรองเท้าส้นสูงสีดำที่แตะพื้นและริมฝีปากสีแดงเข้มที่โค้งงออย่างดูถูกเหยียดหยาม เธอดูสง่างามไร้ที่ติ เหมือนกับนักล่าที่ไม่สามารถทำให้เชื่องได้

“นี่คือบ้านของฉัน” เธอกล่าวอย่างเย็นชาโดยไม่ได้หันกลับไปมอง “คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งอะไรฉันทั้งนั้น”

เลียมตัวแข็งทื่อ ตกตะลึงกับการท้าทายของเธอ ดวงตาของเขาจ้องไปที่ร่างของเธอที่กำลังถอยหนี

มีบางอย่างในตัวเธอที่รู้สึกแตกต่างไป—ไม่คุ้นเคย

“เลียม...” เสียงนุ่มนวลละเอียดอ่อนของสเตซีย์ดังอยู่ข้างๆ เขา ดึงเขากลับมาสู่ความเป็นจริง

เสียงของเขาเริ่มอ่อนโยนลง “เธอก็เป็นแบบนี้แหละ อย่าไปสนใจเธอ ผมจะจัดการทีหลัง แล้วจะไม่ให้เธอมารบกวนคุณอีก ผมจะพาคุณกลับไปพักผ่อน”

ดวงตาของสเตซีย์มีน้ำตาคลอเบ้า ขณะที่เธอจับแขนเขาไว้แน่น ไม่ยอมปล่อย

“คุณบอกว่าคุณจะอยู่กับฉัน เลียม” เธอพูดกระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

คำวิงวอนของเธอ ทำให้หัวใจของเขาสั่นสะเทือน

เขาตอบเบาๆ ว่า “แน่นอนอยู่แล้ว” ที่คุณทำไปทั้งหมด เพราะคุณใส่ใจผมมาก ผมจะอยู่เคียงข้างคุณจนกว่าคุณจะหายดี”

ระหว่างนั้น ชาร์ลีขึ้นไปชั้นบน อาบน้ำนานๆ และเปลี่ยนเสื้อผ้า ก่อนจะเห็นว่าเลียมและสเตซีย์เดินเข้ามาในบ้านพร้อมกันในที่สุด

ขณะยืนอยู่ที่ระเบียง เธอแทบจะอาเจียนเมื่อเห็นพวกเขาโอบกอดกัน โดยแสดงความรักอย่างเต็มที่ใกล้ประตูทางเข้า

“พอได้หรือยัง？” เธอถามด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง ขณะเอนกายลงบนโซฟาหนังเรียบหรู โดยไขว้ขาอย่างสง่างาม เผยให้เห็นกลิ่นอายของแมวที่ดูนิสัยห่ามๆ

ทันใดนั้น ก็มีเสียงแหลมๆ ดังมาจากด้านบน

“คุณมีปัญหาอะไรหรือเปล่า ชาร์ลี？ คุณกำลังจะกลายเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้แล้ว！

สีหน้าเคร่งขรึมของคีธ ซัลลิแวน ผู้เป็นพ่อของเธอเริ่มมืดมนลงขณะที่เขาเดินลงบันได โดยมีฮันนาห์ ซัลลิแวน อดีตภรรยาของเขาเดินตามอยู่

ฮันนาห์ได้เข้ามาลงหลักปักฐานที่นี่ โดยได้รับตำแหน่งนางซัลลิแวนอย่างเป็นทางการในสายตาของคนอื่นๆ

แม้ว่าจะแต่งตัวให้ดูน่าประทับใจ แต่พฤติกรรมที่แข็งกร้าวและก้าวร้าวของเธอก็ไม่สามารถสังเกตเห็นได้ สำหรับชาร์ลี มันชัดเจนยิ่งกว่าเวลากลางวันแสกๆ เสียอีกว่า เธอเป็นคนหน้าไหว้หลังหลอกเช่นเดียวกับสเตซีย์

ชาร์ลีไม่สนใจที่จะโต้เถียง เธอจะหยิบโทรศัพท์ออกมา แตะสองสามครั้ง จากนั้นก็ฉายภาพจากกล้องวงจรปิดลงบนทีวีห้องนั่งเล่นขนาดใหญ่

หน้าจอเผยให้เห็นว่าสเตซีย์และเลียมกอดกันอย่างแนบแน่น โดยที่ริมฝีปากของทั้งคู่ใกล้ชิดกัน จนแทบไม่อยากจินตนาการอะไรทั้งสิ้น

“ทำไมคุณทำแบบนี้ ชาร์ลี？” สเตซี่คร่ำครวญโดยเอามือปิดหน้าราวกับว่ารู้สึกอับอาย จากนั้นก็วิ่งขึ้นบันได เสียงสะอื้นของเธอดังก้องไปทั่วโถงทางเดิน

ใครก็ตามที่ไม่ทราบเรื่องราวทั้งหมด อาจคิดว่าชาร์ลีทำผิดกับเธอแทนที่จะเปิดโปงเธอ

“สเตซี่ อย่าทำอะไรเสี่ยงๆ นะ！” ฮันนาห์ตะโกนและรีบตามหลังเธอไปเพราะเป็นกังวล โดยย้ำให้ทุกคนจำไว้ว่าสเตซีย์เป็นคนอ่อนโยนและไม่ควรอารมณ์เสีย

เป็นไปตามคาด คีธเอารมณ์เสียและพุ่งเข้าไปดึงปลั๊กทีวีออก

“ชาร์ลี คุณตั้งใจจะทำลายครอบครัวนี้หรือเปล่า？” คีธถามอย่างโกรธจัด

“บางทีคุณควรจะถามสเตซีย์มากกว่านะ” ชาร์ลีโต้กลับ ความผิดหวังของเธอแทรกอยู่ในน้ำเสียงเย็นชาของเธอ เธอจ้องมองเขาอย่างไม่ลดละ—จ้องมองด้วยความขมขื่น เย็นเยือก

หลังจากที่เธอสูญเสียแม่ไป เธอจึงได้เข้าใจถึงความผูกพันในครอบครัวที่เปราะบางเพียงใด

เป็นเวลาสิบหกปีที่แม่ของเธอเสียสละทุกสิ่งทุกอย่างเพื่ออยู่เคียงข้างคีธ อย่างไรก็ตามภายในหนึ่งสัปดาห์หลังจากที่เธอเสียชีวิต เขาก็ได้ต้อนรับฮันนาห์และสเตซีย์เข้ามาในบ้านของพวกเขา

ทำไมเขาถึงได้โหดร้ายขนาดนี้นะ？