หลังจากเลิกกัน เธอถูกเจ้านายที่เป็นคนเลิกบุหรี่ไล่ตาม

姜音รู้สึกถึงมือของชายหนุ่มที่โอบรอบเอวเธอ ความอบอุ่นจากเขาทำให้เธออ่อนแรง

“เป่ยจิ่งชวน ข้อตกลงระหว่างเราได้จบลงแล้ว

...” เขายึดคางของเธออย่างหยาบคาย เสียงทุ้มกระซิบใกล้ริมฝีปาก

“ยังไม่จบจนกว่าจะรุ่งเช้า ตอนนี้เธอยังเป็นของฉัน ”

姜音ขมวดคิ้ว

เธอไม่แน่ใจว่าทำไมถึงกลับมาพัวพันกับเขาอีก

วันนี้เป็นวันสุดท้ายของสัญญา ก่อนหน้านี้ครึ่งชั่วโมง เธอมาที่นี่เพื่อเก็บของเตรียมจากไป

แต่เป่ยจิ่งชวน ชายหนุ่มคนนี้ เมื่อเข้ามาก็เริ่มถอดเสื้อผ้าทันที ไม่ให้เธอมีโอกาสพูดอะไร เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมาที่เขาบุกเข้ามาโดยไม่มีสัญญาณเตือนใดๆ

สามปีที่ผ่านมานั้นไม่ยาวไม่สั้นสำหรับความสัมพันธ์

ร่างกายที่เคยใสซื่อของเธอกลายเป็นที่คุ้นเคยกับเขา เธอไม่สามารถต้านทานได้

ความรู้สึกที่คลุมเครือเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ตู้เก็บเหล้าด้านหลังถูกกระแทกจนแกว่งไปมา

姜音พูดเบาๆ “พรุ่งนี้ฉันมีธุระ อย่าให้มีรอยนะ” ชายหนุ่มหยุดแล้วหัวเราะเยาะ

จากนั้นก็บุกเข้ามาอย่างรุนแรงยิ่งขึ้น

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป

姜音ออกมาหลังจากอาบน้ำ มองดูตัวเองในกระจก พบว่าไม่มีที่ไหนบนร่างกายที่ดีเลย เป่ยจิ่งชวนสูบบุหรี่หลังจากเหตุการณ์ เขาพิงตัวอย่างเกียจคร้าน มองเธอจากเบื้องบน “เธอแน่ใจแล้วใช่ไหมว่าจะไม่ต่อสัญญา?”

姜音หยุดคิด

ความคิดของเธอย้อนกลับไปเมื่อสามปีที่แล้ว ตอนเธออายุ 22 ปี ครอบครัวล้มละลาย พ่อของเธอตกลงมาจากตึก แม่ของเธอป่วยหนัก ค่ารักษาพยาบาลสูงลิ่ว และถูกเจ้าหนี้ตามทวงหนี้ เธอต้องหลบหนี จนถึงขั้นต้องนอนใต้สะพานในช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุด

เมื่อไม่มีทางออก เธอเคยคิดที่จะจากโลกนี้ไปพร้อมแม่

การพบกับเป่ยจิ่งชวนเป็นโชคดีที่ไม่คาดฝัน สัญญา 3 ปีที่ต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์

เป่ยจิ่งชวนควรจะเป็นผู้สนับสนุนที่ดีที่สุด เขาไม่เล่นเกมบนเตียงและใจกว้างกับเธอเสมอ นอกเหนือจากค่ารักษาพยาบาลของแม่แล้ว เขายังไม่เคยให้เธอขาดสิ่งใดในชีวิต

แต่โชคร้ายที่เธอเกิดความรู้สึกกับเขา ร่างกายที่เต็มไปด้วยความรู้สึกในตอนนั้น ใจของเธอก็ถูกครอบครองด้วย

ยังจะต่อสัญญาไหม? คำถามนี้เป็นเหมือนกับดักที่ล่อให้เธอเข้าสู่ความทุกข์

เสียงน้ำไหลช่วยกลบเกลื่อนความรู้สึกในใจของ姜音 “ไม่ต่อแล้ว แม่ของฉันดีขึ้น อยากให้ฉันมีลูกเร็วๆ”

เป่ยจิ่งชวนเข้ามาข้างหลังเธอ

กลิ่นบุหรี่ของเขาหอมและเย็น เขาแนบตัวกับเธอ ถามด้วยเสียงที่คลุมเครือ “เจอคนที่เหมาะสมแล้วหรือ?”

“อืม”

“เร็วจริงๆ ได้ลองศึกษาดูไหม?”

“ผู้ชายส่วนใหญ่ก็ไม่ต่างกัน ความรู้สึกนั้นค่อยๆ เติบโต”

“อ้อ? แล้วขนาดล่ะ?”

姜音หน้าแดง “ยังเด็ก ฉันไม่ต้องกังวลเรื่องนี้”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เธอก็กลับมาจริงจัง “เป่ยจิ่งชวน ฉันจริงจังนะ”

คำพูดสั้นๆ ฟังดูเหมือนเธอจะบอกให้เขาเลิกเล่น แต่อีกด้านก็ดูเหมือนจะลองเชิง

แต่การลองเชิงของเธอไม่มีทางชนะ เป่ยจิ่งชวนหัวเราะเบาๆ “ทำไมไม่คิดจะแต่งงานกับฉันบ้าง?”

姜音ได้ยินเขาล้อเลียนแบบนี้

เธอก็รู้ว่าตัวเองแพ้พนัน เธอหันหน้า สองคนใกล้ชิดกันจนริมฝีปากสัมผัสกัน เป่ยจิ่งชวนหรี่ตา เกิดความต้องการง่ายๆ แล้วก้มลงจูบเธอ

姜音หลบแล้วชี้ไปที่เวลา เสียงของเธอยังมีความอ่อนหวานหลังจากเหตุการณ์ แต่ก็ไร้ความรู้สึก “หลังเที่ยงคืนแล้ว สัญญาของเราจบลงแล้ว”

การทำอีกครั้งจะไม่สุภาพ เป่ยจิ่งชวนหัวเราะเบาๆ เขาจูบหูเธอ “ชอบความมีเหตุผลของเธอนะ”

“ถ้าขาดเงินก็กลับมาหาฉัน ฉันรอเธอเสมอ”

“แล้วเจอกันใหม่ 音音”

เขาเป็นแบบนี้ตลอด ใช้คำพูดที่อ่อนโยนจนเกือบเย็นชา พูดสิ่งที่ทำร้ายจิตใจ

ระยะทางที่ห่างออกไป บรรยากาศรอบๆ ก็เย็นลง นี่เป็นสัญญาณของการสิ้นสุด

จนกระทั่งเสียงประตูปิดลง เธอถึงจะกล้าผ่อนคลายไหล่ ปล่อยให้ดวงตาของเธอบวมขึ้น

“เป่ยจิ่งชวน แล้วไม่พบกันอีกดีกว่า”