หลังจากออกจากงานก็โดนเจ้านายเก่ารังควาน

“คนสวย อย่ากลัวเลย ฉันจะอ่อนโยนกับคนสวยอย่างเธอเสมอ ”

หลุยส์รู้สึกถึงการต่อต้านของซ่งเซียง มือที่วางอยู่บนเอวของเธอก็ยิ่งแน่นขึ้น เขาลากเธอไปตลอดทาง

บริเวณห้องพักมีความเป็นส่วนตัวสูง พนักงานเสิร์ฟที่เห็นพวกเขาเดินเข้าไปก็ปิดประตูและออกไปทันที

ทันทีที่เปิดประตูห้อง ซ่งเซียงก็ถูกผลักไปที่ประตูด้วยแรงมหาศาลจากหลุยส์ บรรยากาศที่น่ารังเกียจก็เข้ามาใกล้

ซ่งเซียงหันหน้าหนี แต่จูบก็ตกลงบนแก้มของเธอแล้วเลื่อนไปที่อื่น

แรงของผู้ชายมันมาก หลุยส์ก็เชี่ยวชาญ เขาจับมือซ่งเซียงไว้ได้ง่ายดาย แล้วก็พยายามจะล้วงเข้าไปในเสื้อของเธอ

“คนสวย เธอทำให้ฉันต้องการจริงๆ”

ซ่งเซียงกัดฟันแน่น พยายามดิ้นรนสุดชีวิต แต่ก็ยังถูกชายคนนั้นลวนลาม

“หยุด...ที่นี่เป็นห้องพัก...”

“ไม่ต้องห่วง ไม่มีใครมารบกวนเราแน่นอน ”

หลุยส์หัวเราะเบาๆ คำพูดของเขาเป็นทั้งคำเตือนและการหยอกล้อ ลิ้นที่น่ารังเกียจของเขาเลื้อยผ่านคอของเธอเบาๆ

ซ่งเซียงเงยหน้าหลบจูบ น้ำตาไหลออกมาไม่หยุด “เหยียนลี่ฮาน

นายเก่งนักนะ ทิ้งฉันไว้แบบนี้”

เสียงดังขึ้น!

ซ่งเซียงเบิกตากว้าง รู้สึกถึงมือเย็นๆ ของชายคนนั้นที่เปิดตะขอบราเธออย่างง่ายดาย

“เด็กดี ให้ฉันดูแลเธออย่างดีเถอะ”

ไม่ได้นะ! ไม่มีทาง!

ซ่งเซียงกรีดร้องออกมา ไม่รู้ว่าเอาความกล้ามาจากไหน กัดลงบนไหล่ของหลุยส์!

หลุยส์ตกตะลึง ปล่อยเธอทันทีและถอยกลับไป ด่าภาษาอังกฤษออกมาเป็นชุด

“แกมันบ้า!”

เขาตั้งสติได้แล้ว เอามือจับไหล่แล้วเตรียมจะเตะซ่งเซียง

ซ่งเซียงนั่งลงบนพื้น แต่ไม่ได้หลบ เธอเงยหน้าขึ้นมาอย่างกะทันหัน

“เหยียนเจินเจิน...”

หลุยส์หยุดการกระทำ ขมวดตาและย่อตัวลงจับคอเธอดึงมาใกล้ๆ

“เธอพูดอะไรนะ?”

“หลุยส์ชอบคุณเหยียนเจินเจินใช่ไหม?” ซ่งเซียงกลืนน้ำลาย มือสั่นเล็กน้อยจัดผมที่ยุ่งเหยิงแล้วยิ้มให้ชายที่น่ารังเกียจตรงหน้า

หลุยส์เลียฟันแล้วหัวเราะ จับคอของซ่งเซียงแน่นขึ้นแล้วพูดเย็นๆ “ชอบแล้วไง เธอก็เหมือนกันไม่รู้จักเจียมตัว ต้องสั่งสอนให้ดี”

ซ่งเซียงยิ้มเบาๆ เงยหน้ามองหลุยส์ น้ำตาเอ่อในดวงตา “การแต่งงานหรือความรักต้องการความรู้สึก แต่การคบหากันชั่วคราวไม่จำเป็นต้องชอบใช่ไหม

?” หลุยส์ตาเป็นประกาย เดินตามคำแนะนำของเธอ “เธอช่วยฉันได้ไหม?”

ซ่งเซียงริมฝีปากสั่นเล็กน้อย “คุณเหยียนกำลังจะกลับไปที่เมืองหลวงเร็วๆ นี้ ฉันสามารถขอเป็นคนต้อนรับเธอได้ ”

“ฉันจะเชื่อเธอได้ยังไง ?” หลุยส์มีสีหน้าสงสัย

“คุณเหยียนเจินเจินเป็นน้องสาวของท่านประธานเหยียน เป็นลูกสาวคนโตของตระกูลเหยียน เป็นดวงใจของคุณเหยียน” ซ่งเซียงยิ้มเบาๆ จัดคอเสื้อของตัวเอง “ไม่คุ้มค่าที่คุณจะเสี่ยงเชื่อฉันสักครั้งเหรอ ?”

“เธอช่วยฉันจัดการกับน้องสาวของเหยียนลี่ฮาน ไม่กลัวตายเหรอ ?” หลุยส์มองหน้าซ่งเซียงอย่างพิจารณา

ซ่งเซียงขมวดคิ้ว หน้าไม่มีอารมณ์ “ถ้าไม่ใช่ท่านประธานเหยียน ฉันคงไม่ต้องมาอยู่ที่นี่ ”

หลุยส์มีสีหน้าเล่นสนุก หัวเราะออกมา

“ดี! ฉันจะปล่อยเธอครั้งนี้!”

ซ่งเซียงถอนหายใจโล่ง

ชายคนนั้นดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอดอีกครั้ง เสียงที่เหมือนงูพิษกระซิบที่ข้างหู

“ถ้าเธอหลอกฉัน ฉันรับรองว่าจะทำให้เธอเจ็บปวด

” ...

ภายในรถธุรกิจสีดำ

คนขับมองผ่านกระจกไปด้านหลัง เหยียนลี่ฮานดื่มเหล้าเยอะ กำลังหลับตาอยู่ หน้าผากขมวดเป็นเส้น ใบหน้ามีอารมณ์กดดัน

“ท่านประธานเหยียน คุณซ่ง...”

เหยียนลี่ฮานลืมตา ดวงตาที่ดำสนิทเต็มไปด้วยความหงุดหงิด ริมฝีปากกดลง “เธอจะไม่ออกมาแล้ว”

“แล้วเราจะ...”

“ขับรถ” เสียงชายคนนั้นหนักขึ้น เสียงมีความเย็นชา

คนขับไม่กล้าขัดใจ กำลังจะสตาร์ทรถ แต่ทันใดนั้นเห็นร่างที่บอบบางออกมาจากโรงแรม

“ท่านประธานเหยียน นั่นคือคุณซ่ง”

เหยียนลี่ฮานขมวดคิ้ว มองออกไปนอกหน้าต่างอย่างรวดเร็ว จับภาพเงาที่คุ้นเคยเดินเข้ามาในแสงไฟ