สุดที่รักที่ร้าย My baby
ตอน 2
"เฮ้ย! ยายขิม" บุษรินทร์ตะโกนใส่หน้าเขมินทรา และเขย่าเรียกสติ
"เป็นอะไรไป"
"ปะ เปล่า" แม้จะผ่านมานานเท่าไร แต่หัวใจที่เจ็บ ไม่เคยลืมเลือน เขาหรือเปล่า ใช่เขาหรือเปล่า
"ยายขิม" บุษรินทร์เขย่าแรงอีก
"ได้ยินแล้ว จะเขย่าอะไรกันนักกันหนา"
"แหม... มองเขาอย่างจะกินเขา อิ... เธออยากจะกินผู้ชายคนนั้นใช่ไหม เอาสิ ลุยเลยไหม ฮุ ๆ ฉันอยากจะมีผัว ฉันอยากจะกินผู้ชายคนนั้นทั้งตัว" ทำพูดเป็นทำนองเสียงเพลงด้วย แต่ทว่า...
ในตอนนั้นเอง มีผู้ชายอีกคนเดินเข้าไปหาเขา บุษรินทร์ถึงกับรีบหันหน้าหนี หยิบกระเป๋าขึ้นมาบังหน้า เหมือนไม่อยากให้ผู้ชายคนนั้นเห็น พร้อมกับพูดว่า
"ยายขิม ฉันว่าช่างมันเถอะ ไหน ๆ แกก็ถูกปฏิเสธจากไอ้บ้าคนนั้นมารอบหนึ่งแล้ว แกก็อย่าไปยุ่งกับเขาเลยนะ"
เครื่องดื่มมึนเมาที่กระดกดื่มเข้าไปในร่างกายมากพอสมควรแล้ว ตั้งแต่เห็นผู้ชายที่หน้าตาเหมือนกับพี่อินทัช เขมินทราก็ยกดื่ม ๆ ยกดื่มอย่างลืมตัว
"นี่ยายบุษ แกมองฉันแบบดี ๆ อีกครั้งหนึ่งสิ ฉันน่ะ สวยขึ้น ดูดีขึ้นขนาดนี้ เขาจะจำฉันได้ไหม"
"เฮ... นั่นใช่ประเด็นที่ไหน ที่ว่าจำได้หรือไม่ได้น่ะ แต่เขาใช่พี่ทัชของแกหรือเปล่า" นั่นทำให้เขมินทราฉุกคิด
"เบ้าหน้าเกาหลี โอปป้าขนาดนี้ คลินิกไหนก็ทำได้ จริงไหม เอาจริงๆ นะ ถ้าเป็นฉันน่ะจะไม่ไปยุ่งหรือกินของเก่า"
บุษรินทร์ขยับตัวเลื่อนไปนั่งเก้าอี้อีกตัว หันหลังให้ผู้ชายที่ทรุดนั่งลงไปกับคนที่หน้าเหมือนรุ่นพี่คนนั้น
"อะ แล้วแกจะเปลี่ยนที่นั่งทำไม"
"ก็..." ยังไม่ทันได้พูดอะไร มือหนาของใครบางคนที่ไม่พึงประสงค์ก็แตะลงมาที่หัวไหล่
"บุษรินทร์" เขาเรียกชื่อของเธอเต็มยศ หญิงสาวรีบยกหน้าที่คอหด ๆ ขึ้นไปมองหน้าของเขานั้น
ยังไม่ทันที่บุษรินทร์จะได้ตอบหรือพูดอะไร มือของเขาก็ยื่นส่งไปตรงหน้าของเขมินทรา
"ผมชื่อเบนลี่ครับ ยินดีได้รู้จัก คุณเป็นเพื่อนของคุณบุษใช่ไหมครับ" รอยยิ้มที่ฉีกกว้าง หน้าตาของเบนลี่ก็หล่อไม่เบา ลูกครึ่งแน่ ๆ หล่อล่ำ กล้ามใหญ่
หน้าเป็นโครงสี่เหลี่ยมอย่างชัดเจน จมูกสันเป็นคม มองอย่างไรก็ไม่มีเบื่อ เขมินทราส่งมือของเธอไปจับกับเบนลี่
"ขิมค่ะ"
"เรียกผมว่าเบนลี่นะครับ"
แล้วเขาก็นั่งลงใกล้ชิดกับบุษรินทร์ ที่ตอนนี้หัวใจของเธอแทบหลุดออกมานอกอกแล้ว
เขมินทราได้แต่ส่งสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามว่านายเบนลี่คนนี้เป็นใคร แล้วเป็นอะไรกับหล่อน แต่เขมินทราก็ไม่ได้ถามออกไป
โจทก์เก่าตัวใหญ่ยักษ์ที่บุษรินทร์ไม่เคยเล่าให้เพื่อนฟัง ตอนที่เธอไปงานแสดงจิวเวลรี่ที่ภูเก็ต เธอไปเจอกับเบนลี่ที่นั่น ในล็อบบีของโรงแรมที่เป็นค็อกเทลเลานจ์
สายตาที่บรรจบกัน ความคิดนึกที่เหมือนกัน ทำให้บุษรินทร์ส่งสายตาเว้าวอนอ่อย ๆ แล้วเบนลี่ก็ไม่ปฏิเสธเสียด้วย ทั้งสองคนไปจบกันที่ห้องพักของเขา และอะไร ๆ ก็เกิดขึ้น เอาเป็นว่าสนุกกันทั้งคืน
แต่พอสะดุ้งตัวตื่นในยามดึก บุษรินทร์ก็รีบหนีออกมาจากห้องเขา แต่เธอลืมไปว่าตอนที่เจอครั้งแรกได้ให้นามบัตรกับเบนลี่ไปแล้ว
และที่ช็อกหนักสุด เธอเพิ่งได้เจอกับเขาเมื่อสามวันก่อนที่บริษัทที่เธอไปฝึกงานด้านจิวเวลรี่ เบนลี่เป็นเจ้าของที่นั่น ตอนนี้บุษรินทร์หัวใจจะวายแล้ว ที่เครียดก็มีอยู่เรื่องนี้แหละ เพราะเธอจะต้องทำงานใกล้ชิดกับเบนลี่ไปตลอดหกเดือนนี้
ทว่าภาพที่เธอขึ้นโยกเขาทำตัวเป็นจ๊อกกิงสาว ยั่วยวนเบนลี่ยิ่งกว่านางเอกบนหน้าปกของหนังสือปลุกใจเสือป่าเสียอีก เธอแทบไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน อุตส่าห์บินไปกินไกลถึงภูเก็ต แต่ดันมาเจอกันที่นี่กรุงเทพฯ อีก ก็ไหนเขาบอกเธอแค่ว่าเป็นนักท่องเที่ยว เบนลี่หลอกลวงกันชัด ๆ
"คุณบุษครับ จะนั่งซื่อบื้ออยู่อีกนานไหม จะไม่แนะนำอย่างเป็นทางการหน่อยหรือครับ ผมอยากรู้จักเพื่อนของคุณ"
"แต่ฉัน..." เธอคงไม่รู้ตัวว่าหน้าซีดปากสั่น ทำเหมือนคนมีชนักติดหลัง ทำเหมือนตัวเองไปขโมยของใครมาแบบนั้นแหละ แล้วถูกจับได้ บุษรินทร์กลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก
"ว่าไงครับ" เขาบุกต่อ ช้อนสายตามองบุษรินทร์ ที่นั่งมือเย็นเฉียบจัด พยายามควบคุมสติอยู่
"นั่นนะสิคะ ขิมเหมือนไม่เคยรู้จักกันกับคุณเบนลี่มาก่อน และบุษไม่เคยเอ่ยถึงคุณ"
เบนลี่ยิ้มหวานโปรยเสน่ห์ให้กับบุษรินทร์ แล้วหันมาตอบเขมินทรา
"พวกเราเพิ่งเจอกันเมื่อสามวันก่อนนะครับ ผมเป็นเจ้าของเดอะเจมส์จิวเวลรี่ ที่คุณบุษไปร่วมงานด้วย"
"อ๊า..." เขมินทราช้อนสายตามองหน้าเพื่อนบ้าง เธอรู้ว่ามันต้องมีอะไรที่มากกว่านั้น แต่ตอนนี้ไม่สะดวกที่จะพูดออกมา
"จะว่าอะไรไหมครับ หากผมกับเพื่อนจะย้ายมานั่งอยู่กับคุณ" ประโยคนี้แหละที่เขย่าหัวใจของเขมินทราให้สั่นขึ้นบ้าง สองสาวมองหน้ากันทันที แล้วหันไปทางผู้ชายคนนั้นที่ก็มองมาทางนี้แบบไม่ละสายตาเช่นกัน
"ไม่ดีกว่านะคะ ฉันกับเพื่อนกินข้าวเสร็จเราก็จะกลับแล้ว" สายตาของเบนลี่มองไปยังรถเข็นไม้เล็ก ๆ ที่วางอยู่ข้างโต๊ะ ขวดเครื่องดื่มราคาดี และยังมิกซ์เซอร์อีกจำนวนหนึ่งยังตั้งอยู่
"ยินดีค่ะ" เขมินทราบอกเขา
เล่นเอาบุษรินทร์ถึงกับส่ายหน้านิด ๆ ทำหน้าเหมือนคนกำลังถูกพาไปเชือด
เบนลี่ยิ้มหวาน และหันไปมองหน้าบุษรินทร์อีกที
"รอสักครู่นะครับ ผมไปตามเพื่อนก่อน"
พอร่างใหญ่ของหนุ่มลูกครึ่งพ้นไปแล้ว บุษรินทร์ก็เอ่ยปากทันที
"แก... ทำไมไปชวนเขามานั่งที่นี่ด้วยล่ะ"
“อ้าว... แล้วมันจะเป็นอะไรล่ะ”
“ยายบุษแกทำงานกับเขานะ แล้วไม่รับปากเขา มันจะมีผลกับการงานของแกหรือเปล่าล่ะ ยายคนนี้”
ลำคอของบุษรินทร์ที่กลืนน้ำลายไม่หยุด ตอนนี้คว้าเอาแก้วเหล้าของตัวเองกระดกเข้าปากแล้วดื่มลงคอลงไปพรวด
"มีเรื่องที่ฉันยังไม่รู้ใช่ไหม" สายตาจ้องเค้นหาความจริง
"อื้อ..." ยักคอ พลางพ่นลมหายใจแรง
"อะไร?" เขมินทราอยากรู้
เอื๊อก... เสียงที่ดังออกมาจากลำคอของบุษรินทร์
"วันไนต์สแตนด์ของฉันที่ภูเก็ตไง"
"หา!"
ไม่ทันการเสียแล้ว สองหนุ่มมาถึงโต๊ะพอดี และนั่งลงด้วย บุษรินทร์ยึดคติ อยากเมารินเอง ไม่ต้องเกรงใจใคร เด็กส่งเด็กเสิร์ฟไม่ต้องแล้ว ไม่ทันใจ ดื่มเข้าไปอีกแก้วใหญ่ ๆ
ส่วนเขมินทราใจจดจ่อมองใบหน้าของชายหนุ่มที่หน้าตาเหมือนพี่อินทัชอย่างกับพิมพ์เดียวกัน แต่แล้วเธอก็ต้องอึ้ง เพราะชื่อที่เบนลี่แนะนำ เขาคนนี้ไม่ได้ชื่ออินทัช
"คุณขิม คุณบุษครับ นี่... อัษฎาหรือเรียกว่าอัษ ก็ได้นะครับ เพื่อนสนิทของผมที่เรียนด้วยกันที่อังกฤษ"
"ยินดีที่ได้รู้จักครับ" เขาเพียงแค่มองหน้าทั้งสองสาวและยิ้มให้ ไม่มีแววตาที่เย่อหยิ่งเหมือนกับอินทัชเลย
"คะ คุณชื่ออะไรนะคะ" เขมินทราอึ้งซ้ำเป็นครั้งที่สอง ที่เขายิ้มให้เธอแบบกระจาย ทำให้หญิงสาวหัวใจกระตุก
"อัษ อัษฎาครับ อัษฎา สเตวาร์ด”
“...” เขาไม่ใช่...
“ผมมารับช่วงต่องานโรงแรมของคุณแม่ที่เมืองไทยนะครับ เพิ่งมาถึงได้สองอาทิตย์" เขาพูดภาษาไทยสำเนียงฝรั่ง
'เขาไม่ใช่พี่ทัช แล้วคนบนโลกนี้ที่ไม่ใช่พี่น้องกัน หน้าตาจะเหมือนกันแบบนี้เลยหรือ'
แต่เขมินทราก็ไม่ได้ถามอะไรออกไปอีก ทั้งสามคนนั่งกิน นั่งดื่ม และคุยเรื่องสัพเพเหระ ส่วนใหญ่จะเป็นสองหนุ่มเสียมากกว่าที่ไล่ต้อนสาว ๆ ให้ตอบคำถามของเขา
คุณอาจจะชอบ
