เมียน้อยของอัลฟ่าของฉัน หลุมศพไร้ชื่อของลูกชายฉัน

มุมมองของศิรินภา:

เมื่องานกาลาสิ้นสุดลงและแขกเริ่มทยอยกลับ นภัทร...เจ้าเด็กปีศาจตัวน้อย...ก็วิ่งมาหาฉัน เขายิ้มหวานจนน่าคลื่นไส้ แล้วจากนั้น ก็จงใจฝังเขี้ยวเล็กๆ คมกริบของลูกหมาป่าลงบนแขนของฉัน

ความเจ็บปวดที่ร้อนจัดและแหลมคมแล่นปราดขึ้นไปถึงไหล่ ฉันร้องออกมา ผลักเขาออกไปตามสัญชาตญาณ เขาสะดุดถอยหลังแล้วล้มลงกับพื้น ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นหน้ากากแห่งน้ำตาจอมปลอมทันที

“เขาผลักหนู!” เขาร้องโหยหวน

ไลลารีบวิ่งไปอยู่ข้างๆ เขา ช้อนตัวเขาขึ้นมา “ลูกแม่!” หล่อนร้องไห้ พลางจ้องมองฉัน “ทำไมทำแบบนี้? แค่เพราะว่าคุณอิจฉา คุณก็เลยมาระบายกับเด็กบริสุทธิ์เหรอ!”

ทยากรเดินเข้ามา ใบหน้าของเขามืดครึ้มราวกับเมฆพายุ เขาไม่ได้มองรอยกัดบนแขนของฉันด้วยซ้ำ เขามองไปที่เด็กชายที่กำลังร้องไห้อยู่ในอ้อมแขนของไลลา

“พอได้แล้ว ศิรินภา” เขาพูด และอากาศก็เต็มไปด้วยพลังอำนาจแห่งคำสั่งของอัลฟ่า ฉันรู้สึกว่ากล้ามเนื้อของฉันเกร็งแข็ง ขากรรไกรของฉันขบกันแน่น “เธอจะต้องสร้างพันธะแม่ลูกกับนภัทร เดี๋ยวนี้ เธอต้องยอมรับเขา”

เขาหันหลังให้ฉัน ปลอบโยนไลลาและลูกชายของเขา แล้วเดินจากไป ทิ้งให้ฉันยืนอยู่ตรงนั้น สั่นเทาด้วยความโกรธและความอัปยศอดสู

คืนนั้น คฤหาสน์เงียบสงัด ทยากรไม่อยู่ ฉันรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน เขาอยู่ที่คฤหาสน์อีกหลัง...หลังลับนั่น ฉันไม่จำเป็นต้องเห็นเขาก็รู้ ฉันรู้สึกได้ผ่านพันธะคู่ครอง การสั่นสะเทือนที่น่าคลื่นไส้อย่างต่อเนื่องของความสุขสมของเขากับหล่อน เครื่องวัดอัตราการเต้นของหัวใจในกำไลข้อมือที่ฉันให้เขาเมื่อหลายปีก่อน...ของขวัญแห่งความรัก...บัดนี้ทำหน้าที่เป็นเครื่องมือทรมานของฉัน ยืนยันทุกการทรยศของเขา

ฉันอยู่คนเดียวในบ้านหลังใหญ่ที่ว่างเปล่าหลังนี้กับเด็กชายคนนั้น

นภัทรเป็นปีศาจ เขากรีดร้องและร้องไห้ ไม่ยอมนอน เขาวิ่งเข้ามาในห้องของฉัน...สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของฉัน...และเริ่มทำลายมัน เขาทึ้งหนังสือของฉัน ทุบขวดน้ำหอมของฉัน และละเลงโคลนบนผ้าปูที่นอนสีขาวของฉัน

“แม่ของฉันต่างหากคือผู้หญิงตัวจริงของอัลฟ่า!” เขาแผดเสียง ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความอาฆาตแค้นที่น่าสะพรึงกลัวในเด็กที่ยังเล็กขนาดนี้ “แกมันก็แค่หมาป่าแก่ๆ เศร้าๆ ที่เขาไม่ต้องการ! แกนั่นแหละที่ทำให้พี่คีรินของฉันต้องตาย!”

คำพูดของเขาคือยาพิษ ฉันทรุดลงกับพื้น พลังงานของฉันหมดสิ้น จิตวิญญาณของฉันแหลกสลาย

เช้าวันรุ่งขึ้น ประตูห้องของฉันถูกกระชากเปิดออก แม่ของทยากร...อดีตลูน่า...บุกเข้ามา ใบหน้าของหล่อนเป็นหน้ากากแห่งความเดือดดาลเย็นชา

“ลุกขึ้น” หล่อนถ่มน้ำลายใส่ พลางคว้าแขนฉันแล้วกระชากฉันขึ้นมายืนอย่างหยาบคาย “เด็กคนนั้นเป็นไข้ เป็นความผิดของแก”

หล่อนลากฉันไปตามโถงทางเดินไปยังห้องของนภัทร เขาอยู่บนเตียง ครวญคราง ใบหน้าของเขาแดงก่ำ ไลลาอยู่ที่นั่น ใช้ผ้าเย็นซับหน้าผากของเขา ดูเหมือนแม่ที่กำลังเป็นห่วงทุกกระเบียดนิ้ว

ทันทีที่นภัทรเห็นฉัน เขาก็ถอยหนีด้วยความหวาดกลัวจอมปลอม “อย่าให้เธอแตะต้องผม!” เขากรีดร้อง “เธอเป็นคนทำให้ผมป่วย! เธอจับผมอาบน้ำแข็งเมื่อคืนนี้!”

“อะไรนะ?” แม่ของทยากรอ้าปากค้าง

ดวงตาของไลลาเต็มไปด้วยน้ำตาขณะที่หล่อนดึงผ้าห่มของเด็กชายกลับคืน ขาของเขาเต็มไปด้วยรอยแดงและตุ่มพอง “เขาบอกฉันว่าเธอจับเขากดน้ำเย็น” หล่อนสะอื้น “ลงโทษเขาที่เกิดมา”

ฉันรู้ว่ามันเป็นเรื่องโกหก รอยแดงนั่นมาจากสมุนไพรชนิดหนึ่งที่รู้จักกันดีว่าทำให้เกิดปฏิกิริยาทางผิวหนังที่เลียนแบบรอยไหม้หรือแผลจากความเย็นจัด มันคือการแสดง และพวกเขาทุกคนกำลังเล่นบทบาทของตัวเองได้อย่างสมบูรณ์แบบ

ทยากรซึ่งคงจะกลับมาตอนรุ่งสาง ยืนอยู่ที่ประตู เขามองจาก “หลักฐาน” บนขาของนภัทรมายังใบหน้าของฉัน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความผิดหวังที่เยือกเย็นและเด็ดขาด

เขาไม่ถาม เขาไม่สงสัย เขาแค่เชื่อพวกเขา

“เธอกลายเป็นสัตว์ประหลาดไปแล้ว ศิรินภา” เขาพูด เสียงของเขาสงบนิ่งจนน่ากลัว “ทหารยาม”

นักรบของฝูงสองคนปรากฏตัวขึ้นข้างกายเขา

“พาเธอไปที่อ่างเก็บน้ำ” เขาสั่ง “ไปที่โรงสูบน้ำเก่า ขังเธอไว้ในนั้น บางทีการได้อยู่กับน้ำสักพักอาจจะช่วยเตือนให้เธอระลึกถึงผลที่ตามมาของความโหดร้ายของเธอ”

หัวใจของฉันหยุดเต้น อ่างเก็บน้ำ...สถานที่ที่คีรินจมน้ำตาย...สถานที่แห่งความบอบช้ำทางจิตใจที่ลึกที่สุดและมืดมนที่สุดของฉัน เขากำลังส่งฉันไปยังนรกส่วนตัวของฉันเอง