ผู้ถูกทอดทิ้ง, ผู้ไม่อาจหยุดยั้ง

“หนูจะไป” ฉันพูด คำพูดนั้นหนักแน่นและเป็นจริงในปากของฉัน “และหนูจะเอาสิ่งที่เคยเป็นของหนูกลับคืนมา”

“แกไม่มีอะไรเลย!” คุณอลิสากรีดร้อง ใบหน้าที่ประดิษฐ์ไว้อย่างดีบิดเบี้ยวเป็นเสียงคำราม “ทุกอย่างที่แกมีก็เพราะเรา! หลังคาที่คุ้มหัวแก อาหารที่แกกิน!”

“อาหารที่หนูซื้อเอง” ฉันแก้เสียงเรียบอย่างน่ากลัว “ด้วยเงินจากงานสองแห่งที่หนูทำ ในขณะที่คริสไปฝึกงานที่บริษัทหรูๆ ของเธอเพื่อเอา ‘ประสบการณ์’”

“อย่ามาพูดถึงน้องสาวแกแบบนี้นะ!” ผู้พันอาทิตย์ตะคอก ก้าวเข้ามาหาฉัน เขาชี้นิ้วมาที่หน้าฉัน “คริสมีระดับ น้องมีอนาคต แต่แกมีแต่ปมด้อยกับอดีตที่ทำให้คนอื่นอึดอัด”

“หมายถึงอดีตที่พวกคุณอับอายสินะคะ” ฉันสวนกลับ

เขาคว้าแขนฉัน นิ้วของเขาจิกลึกลงไปในเนื้อ “อีเด็กเนรคุณ หลังจากที่เราทำเพื่อแกมาทุกอย่าง”

“ปล่อยหนู”

“แกต้องให้ความเคารพพ่อแกบ้าง” คุณอลิสาขู่ฟ่อ ดวงตาของท่านวาวโรจน์ด้วยความอาฆาต “เราน่าจะทิ้งแกไว้ที่ที่เราเจอแกตั้งแต่แรก”

คำพูดนั้นแทบไม่เข้าหูฉันแล้ว ตอนนี้ฉันชาชินกับมันแล้ว มันเหมือนกับการฟังคนแปลกหน้าพูดถึงคนอื่น

“พวกคุณให้ค่ากับเงินและสถานะ” ฉันพูด พลางมองจากหน้าท่านไปที่หน้าเขา “นั่นคือทั้งหมดที่พวกคุณเคยให้ค่า พวกคุณไม่สนเรื่องครอบครัว พวกคุณสนแต่ภาพลักษณ์”

ฉันบิดแขนออกจากมือพ่อแล้วหันไปทางแจกันลายครามขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะในโถงทางเดิน มันเป็นของขวัญจากครอบครัวศิริวัฒน์ สัญลักษณ์ของพันธมิตรใหม่ของพวกเขา

โดยไม่คิด ฉันกวาดแขนออกไปปัดมันตกกระแทกพื้น มันแตกละเอียดเป็นพันๆ ชิ้น

เสียงนั้นช่างปลดปล่อย

คุณอลิสากรีดร้องราวกับว่าฉันตบหน้าท่าน “นั่นมันของจำลองสมัยราชวงศ์หมิงนะ! แพงจะตาย!”

“หนูว่าสินสอดของคริสคงจ่ายค่าเสียหายได้นะคะ” ฉันพูด น้ำเสียงเต็มไปด้วยการประชดประชัน

ใบหน้าของผู้พันอาทิตย์กลายเป็นสีม่วงด้วยความโกรธ เขายกมือขึ้นราวกับจะตบฉัน ฉันไม่สะทกสะท้าน แค่จ้องกลับไป ท้าทายเขา

ทันใดนั้น ประตูหน้าก็เปิดออก

คริสเดินเข้ามา ใบหน้าเปื้อนยิ้มเหมือนฝัน เธอดูเหมือนกำลังลอยอยู่

“แม่คะ? พ่อคะ? เสียงอะไรคะ?” เธอถาม ดวงตากลมโตดูไร้เดียงสา

ในทันที สีหน้าของพ่อแม่ฉันก็เปลี่ยนไป ความโกรธเกรี้ยวหายไป ถูกแทนที่ด้วยความห่วงใยที่เสแสร้ง

“โอ้ ลูกรัก ไม่ต้องห่วงหรอกจ้ะ” คุณอลิสาพูดเสียงหวาน รีบเข้าไปหาเธอแล้วจัดชุดให้ “แค่อุบัติเหตุนิดหน่อย”

“สนุกไหมลูก?” ผู้พันอาทิตย์ถาม เสียงของเขาตอนนี้อ่อนโยนและเหมือนพ่อที่รักลูก “เจสันมาส่งถึงบ้านดีไหม?”

“มันสมบูรณ์แบบมากค่ะ” คริสถอนหายใจ พลางยกมือขึ้นเพื่อให้เพชรส่องประกายใต้แสงไฟ “สมบูรณ์แบบที่สุดเลย พ่อแม่ของพี่เขากำลังคุยเรื่องสถานที่จัดงานแล้วนะคะ พวกท่านให้ของขวัญนี่มาด้วย”

เธอยื่นกล่องกำมะหยี่ให้แม่ฉัน คุณอลิสาเปิดมันออก ข้างในเป็นสร้อยคอมุก

“โอ้ คริส! สวยจังเลยลูก!” คุณอลิสาอุทาน “ลูกสมควรได้รับทั้งหมดนี้ ลูกทำให้เราภูมิใจมาก”

ในที่สุดคริสก็ดูเหมือนจะสังเกตเห็นฉันยืนอยู่ท่ามกลางซากแจกัน รอยยิ้มของเธอเกร็งขึ้นเล็กน้อยจนแทบมองไม่เห็น

“เฟย์? มาทำอะไรที่นี่? นึกว่าทำงานอยู่”

“ก็ทำงานอยู่ไง” คุณอลิสาพูด พลางส่งสายตาอาฆาตมาให้ฉัน “แล้วตอนนี้ก็กำลังอาละวาดอยู่”

“โอ้ เฟย์” คริสพูด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเห็นใจจอมปลอม เธอเดินเข้ามาหาฉัน ทำท่าห่วงใยอย่างนุ่มนวล “เป็นอะไรไป? ดูอารมณ์เสียจัง”

เธอเอื้อมมือมาแตะแขนฉัน และฉันก็ถอยหนี

“อย่ามาแตะตัวฉัน” ฉันพูดลอดไรฟัน

ดวงตาของคริสคลอไปด้วยน้ำตา “พี่ไม่เข้าใจเลย พี่นึกว่าเฟย์จะดีใจกับพี่ซะอีก เจสันบอกว่า... เขาบอกว่าเขาบอกเฟย์แล้ว”

“เขาส่งข้อความมา” ฉันพูดเสียงเรียบ

“โอ้ ไม่นะ” คริสกระซิบ เอามือปิดปาก “มันไม่ควรจะเป็นแบบนั้นเลย เขาจะคุยกับเฟย์เอง เขาบอกพี่ว่าเขารู้สึกผิดมาก เขาบอกว่าเฟย์กับเขาเข้ากันไม่ได้ เขาบอกว่า... เขาบอกว่าอดีตของเฟย์มันหนักเกินกว่าที่ครอบครัวเขาจะรับได้ พวกเขากังวลเรื่อง... ก็นะ... ความมั่นคงทางอารมณ์ของเฟย์”

คำพูดเหล่านั้นถูกเลือกมาอย่างดี แต่ละคำคมกริบและจงใจกรีดแทง เธอกำลังอ้างคำพูดของคู่หมั้นคนใหม่ของเธอ บิดมีดที่พ่อแม่ฉันแทงคาหลังฉันไว้อยู่แล้ว

“เขาพูดแบบนั้นเหรอ?” ฉันถาม เสียงกลวงโบ๋ ฉันรู้ว่ามันเป็นเรื่องโกหก เป็นการแสดงละครให้พ่อแม่เราดู แต่ส่วนเล็กๆ ในใจฉันก็ยังอยากได้ยินมัน

“เขาบอกว่าเขาเป็นห่วงเฟย์นะ แต่เขาไม่สามารถสร้างอนาคตกับคน... ที่แตกสลายได้” คริสพูดต่อ เสียงสั่นเครือด้วยน้ำตาจระเข้ “เขาบอกว่าเฟย์สมควรได้เจอคนที่รับมือกับปัญหาของเฟย์ได้”

ความเจ็บปวดมันเป็นรูปธรรม เป็นน้ำหนักที่บดขยี้อยู่ในอก ฉันมองน้องสาวฝาแฝดของฉัน ร่างจำลองที่สมบูรณ์แบบ และเห็นปีศาจ

รอยยิ้มที่บิดเบี้ยวและขมขื่นปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของฉัน “ว้าว เก่งนี่ เก่งจริงๆ”

“พี่ไม่รู้ว่าเฟย์หมายถึงอะไร” เธอสะอื้น

“พอได้แล้วเฟย์!” ผู้พันอาทิตย์ตะคอก “แกกำลังทำให้น้องเสียใจในคืนที่มีความสุขที่สุดในชีวิตของน้องนะ!”

“น้องพูดถูกแล้วล่ะลูก” คุณอลิสาพูด พลางลูบผมคริส “เฟย์แค่อิจฉา ทนเห็นลูกมีความสุขไม่ได้ เราพยายามอย่างดีที่สุดแล้วที่จะเลี้ยงดูแกให้ดีตั้งแต่แกกลับมา แต่เราลบความเสียหายสิบปีนั้นไม่ได้หรอก”

“บางที... บางทีเราอาจจะคบกับเขาทั้งคู่ก็ได้นะคะ” คริสพูด ดวงตากลมโตดูจริงจังอย่างเสแสร้ง “หนูไม่ว่าอะไรหรอกถ้าจะแบ่งกัน ยังไงเราก็เป็นพี่น้องกัน หนูแค่อยากให้ทุกคนมีความสุข”

ความหน้าด้าน ความเสแสร้งที่น่าเหลือเชื่อและดูถูกกันถึงขนาดนี้ มันน่าทึ่งมาก ฉันจ้องมองเธอ แล้วก็พ่อแม่ของฉัน ที่กำลังพยักหน้าเห็นด้วยราวกับว่านี่เป็นข้อเสนอที่สมเหตุสมผล

เสียงหัวเราะที่แหบแห้งและบ้าคลั่งดังลั่นออกมาจากลำคอของฉัน