ผู้ถูกทอดทิ้ง, ผู้ไม่อาจหยุดยั้ง

ฉันหัวเราะจนน้ำตาไหลพราก ความไร้สาระของมันเกินจะรับไหว แบ่งผู้ชายกัน เหมือนกับว่าเขาเป็นของเล่นแล้วเธอก็เป็นพี่สาวใจดีที่ยอมให้ฉันเล่นด้วย

“เธอนี่มันเหลือเชื่อจริงๆ” ในที่สุดฉันก็พูดออกมาได้ พลางเช็ดน้ำตา “สุดยอดเลย”

คริสสะดุ้งราวกับว่าฉันตบหน้าเธอ “หนูก็แค่พยายามจะช่วย”

“ไม่ เธอไม่ได้ช่วย” ฉันพูด เสียงเย็นชา “เธอ ‘ช่วย’ มาทั้งชีวิตแล้ว ฉันจำได้ตอนที่ฉันมาที่นี่ใหม่ๆ เธอจะ ‘ช่วย’ ฉันด้วยการให้เสื้อผ้าเก่าๆ ของเธอ แล้วก็ไปบอกเพื่อนๆ ว่าฉันไม่มีรสนิยม เธอจะ ‘ช่วย’ ฉันทำการบ้าน แล้วก็เอาความดีความชอบไปตอนที่ฉันได้เกรดดีๆ เธอไม่เคยทำอะไรให้ฉันเลยสักอย่างที่ไม่เป็นประโยชน์กับตัวเองมากกว่า”

“นั่นมันเป็นคำพูดที่แย่มาก!” คุณอลิสาร้องออกมา กอดคริสไว้ปกป้อง

“มันคือความจริง” ฉันพูด พลางหันหลังให้พวกเขา “ฉันพอแล้ว ฉันจะไปเก็บของแล้วก็จะไปจากที่นี่”

“ไปเหรอ?” เสียงของคริสแหลมขึ้นด้วยความตื่นตระหนก น้ำตาหายไปในทันที “ไปไม่ได้นะ! แล้วใครจะจ่ายค่าผ่อนบ้านเดือนหน้าล่ะ?”

คำถามนั้นลอยอยู่ในอากาศ ดิบเถื่อนและเห็นแก่ตัว มันเป็นสิ่งเดียวที่เธอสนใจจริงๆ ไม่ใช่ความเจ็บปวดของฉัน ไม่ใช่การถูกหักหลัง แต่เป็นเงิน

“ตอนนี้เธอก็มีคู่หมั้นรวยๆ แล้วนี่” ฉันพูดข้ามไหล่ขณะเดินไปที่บันได “ก็ให้เขาจ่ายสิ”

“กลับมานี่นะ!” ผู้พันอาทิตย์คำราม “แกจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้นจนกว่าจะขอโทษน้องสาวแก!”

ฉันไม่สนใจเขาและเริ่มเดินขึ้นบันได ห้องของฉันอยู่สุดทางเดิน เป็นพื้นที่เล็กๆ คับแคบที่เคยเป็นห้องเก็บของมาก่อน ของไม่กี่ชิ้นของฉันคงใช้เวลาเก็บไม่นาน

เมื่อฉันขึ้นไปถึงชั้นบนสุด เสียงของแม่ที่จู่ๆ ก็อ่อนโยนและอ้อนวอนก็หยุดฉันไว้

“เฟย์ลูก รอเดี๋ยว”

ฉันหยุดแต่ไม่ได้หันกลับไป

“อย่าทำแบบนี้เลย” คุณอลิสาพูด เสียงสั่น “เราแค่โมโห เราไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น พ่อแกก็แค่... เป็นห่วงคริส”

ฉันยังคงเงียบ มันเป็นกลยุทธ์ที่คุ้นเคย การระเบิดอารมณ์ ตามด้วยคำขอโทษที่นุ่มนวลและเสแสร้ง มันเคยได้ผลมาแล้วร้อยครั้ง

“แม่รักลูกนะเฟย์” ท่านพูด คำโกหกนั้นฟังดูบอบบางและซ้ำซาก “ตอนที่ลูกหายไปเราแทบขาดใจ เราตามหาลูกมาหลายปี อย่าทิ้งเราไปอีกเลยนะ มันจะฆ่าแม่ให้ตาย”

การแสดงนั้นเกือบจะน่าเชื่อถือ แต่คืนนี้ ฉันได้เห็นเบื้องหลังม่านแล้ว

“แม่เคยบอกหนูว่าแม่ไม่เคยไปเที่ยวพักร้อนเลยสิบปีเพราะใช้เงินทุกบาททุกสตางค์ตามหาหนู” ฉันพูดเสียงเรียบ “แม่บอกว่าทนไม่ได้ที่จะมีความสุขในขณะที่หนูหายไป”

“ก็จริงสิจ๊ะลูกรัก” ท่านพูดอย่างกระตือรือร้น “ทุกวันมันทรมานมาก”

ฉันหันกลับไปช้าๆ “ตลกดีนะคะ เพราะเมื่อเดือนที่แล้วตอนที่หนูกำลังเก็บของเก่าในห้องใต้หลังคา หนูเจออัลบั้มรูป มันเต็มไปด้วยรูปจากทริปไปมัลดีฟส์ของแม่ปี 48 ทริปล่องเรือยุโรปปี 51 ทริปไปสกีที่ญี่ปุ่นปี 54 พวกคุณทั้งคู่ดู... ทรมานมากเลยนะคะ”

ใบหน้าของคุณอลิสาแข็งทื่อ สีเลือดหายไปจากใบหน้า ผู้พันอาทิตย์มองไปทางอื่น กล้ามเนื้อที่ขากรรไกรกระตุก

“พวกคุณโกหก” ฉันพูดง่ายๆ “พวกคุณโกหกทุกอย่าง”

“แกไม่เข้าใจ...” คุณอลิสาพูดตะกุกตะกัก

“โอ้ ตอนนี้หนูเข้าใจดีแล้วค่ะ” ฉันพูด “หนูไม่ใช่ลูกสาวที่หายไปที่พวกคุณโศกเศร้า หนูเป็นปัญหาที่น่าอับอายที่พวกคุณแก้ไขได้แล้ว และพอหนูโผล่กลับมา หนูก็กลายเป็นปัญหาใหม่ เป็นแหล่งรายได้และแพะรับบาปที่สะดวกสบาย”

“แกกล้าดียังไง!” ผู้พันอาทิตย์ตะคอก ใบหน้าของเขากลับมาแดงอีกครั้ง “เราให้โอกาสครั้งที่สองกับแกนะ!”

“ไม่ค่ะ” ฉันพูด พลางส่ายหน้า “พวกคุณให้โอกาสครั้งที่สองกับคริสต่างหาก โดยใช้หนูเป็นเครื่องสังเวย”

“เฟย์ ได้โปรด” คริสอ้อนวอน เสียงของเธอเปลี่ยนเป็นโทนงอแงและอ้อนวอนที่เธอใช้เวลาต้องการอะไร “อย่าทำแบบนี้เลย แม่กับพ่อแค่เครียดน่ะ คิดถึงงานแต่งของหนูสิ! ครอบครัวศิริวัฒน์จะถามเอานะถ้าเฟย์ไม่อยู่ มันจะดูไม่ดี”

มันเป็นเรื่องของภาพลักษณ์เสมอ

“เธอน่าจะคิดถึงเรื่องนั้นก่อนที่จะขโมยแฟนฉันไปนะ” ฉันพูด พลางหันหลังกลับไปอีกครั้ง “ฉันจะเอาเงินของฉันคืน และฉันจะเอาชีวิตของฉันกลับคืนมา”

จากนั้นแม่ก็เริ่มร้องไห้ เสียงสะอื้นดังลั่น เป็นการแสดงละครที่ออกแบบมาเพื่อทำให้ฉันใจอ่อน “ลูกสาวแท้ๆ กล่าวหาแม่แบบนี้! หลังจากที่แม่ต้องทนทุกข์มาหลายปี! แม่เกือบตายเพราะหัวใจสลาย!”

ฉันเคยได้ยินเรื่องนี้มาเป็นพันครั้ง เรื่องราวของแม่ผู้โศกเศร้า ฉันเคยร้องไห้ไปกับท่าน จับมือท่าน และสัญญาว่าจะไม่ทิ้งท่านไปอีก

คืนนี้ ฉันไม่รู้สึกอะไรเลย บ่อแห่งความสงสารของฉันเหือดแห้งไปแล้ว

“หนูไม่ได้เป็นหนี้อะไรพวกคุณ” ฉันพูดเสียงแข็ง “หนี้ของหนูหมดแล้ว หนูทำงานมาสิบปี เอาชีวิตรอดจากสิ่งที่พวกคุณจินตนาการไม่ถึงด้วยซ้ำ หนูมาที่นี่และทำงานให้พวกคุณ หนูจ่ายค่าความสุขสบายของพวกคุณด้วยความเจ็บปวดของหนู เราหายกันแล้ว”

ฉันมองคนทั้งสาม ภาพหมู่ที่สมบูรณ์แบบและน่าสังเวชของคำโกหกและความโลภ

“ฉันไม่ใช่ส่วนหนึ่งของครอบครัวนี้” ฉันพูด ความจริงที่ตระหนักได้ทำให้ฉันรู้สึกสงบอย่างน่าประหลาด “ฉันเป็นแค่วิญญาณที่คอยจ่ายบิล”