กากีป้ายแดง

เพียงออยอมรับว่าไม่เข้าใจคำพูดนี้ของพีรวัสในตอนนั้น แต่หลังจากแต่งงานจดทะเบียนกันแล้วก็เข้าใจ เขาพูดกรอกหูหล่อนทุกวันว่าเป็นมารความสุข ช่วยป้าฮุบสมบัติของเขา และอีกมากมายจนหล่อนทนไม่ได้ลุกขึ้นมาท้าหย่าให้รู้แล้วรู้รอด ซึ่งเขาก็เต็มใจรับข้อเสนอทันทีทว่ายังมีเงื่อนไขอันถือเป็นคำสั่งให้หล่อนต้องปฏิบัติตามคือห้ามบอกเรื่องหย่ากับใครและต้องนอนร่วมห้องกันไปจนกว่าเขาจะอายุครบสามสิบแล้วได้เป็นเจ้าของทรัพย์สินอย่างแท้จริงเสียก่อน

‘แค่ปีเดียวเอง หวังว่าเธอจะรักษาสัญญา’

พีรวัสพูดง่ายนัก แต่สำหรับเพียงออนั้นยากมาก เพราะหล่อนไม่ได้อยากเลิกกับเขาจริงๆ เสียหน่อย หล่อนรักเขาและอยากแต่งงานกับเขามาตั้งแต่เริ่มจำความได้แล้ว

เมื่อไม่อยากเลิกแต่ต้องหย่า ปฏิบัติการยั่วยวนจึงเกิดขึ้น หล่อนจะทำให้เขาเสียดายที่ปล่อยมือ และทำให้เขากลับมารักหล่อนให้ได้ สู้ๆ นะเพียงออ

“อุ้ย! สะดุด” เพียงออทำเหมือนจะเซตกบันได จนชายหนุ่มที่เดินอยู่ใกล้ที่สุด รีบคว้าข้อศอกไว้ หล่อนได้ทีรีบจับแขนเขาไว้แล้วเอ่ยขอบคุณเสียงอ่อนหวาน

“ขอบคุณนะคะ ถ้าไม่ได้คุณปลัดเพี้ยงคงตกลงไปแข้งขาหัก”

“กระแดะ!”คนว่ากระชากแขนหล่อนออกห่างปลัดอำเภอหนุ่มหน้าตาพอใช้ที่เพิ่งย้ายมาจนเจ้าตัวหน้าเหรอ อาจเพราะเพิ่งมาอยู่จึงไม่รู้จักทั้งคู่และเพราะไม่รู้จักจึงกล้ายื่นมือเข้ามาช่วยทั้งที่ผู้ชายอื่นๆ ถอยห่างหมดแล้วเมื่อเห็นพีรวัสเดินตามหลังมา

“ขอบคุณคุณปลัดอีกครั้งนะคะ” เพียงออหันมายิ้มหวาน แล้วเอ่ยขอบคุณปลัดมนตรีอีกครั้ง แต่พีรวัสดึงมือที่กระพุ่มไหว้ลงแล้วลากหล่อนไปลานจอดรถ แถมก่นด่าด้วยถ้อยคำรุนแรง

“กากี!”

“อุ้ย! ไม่ต้องชมกันขนาดนั้นหรอกค่ะ”

“ฉันจะทำยังไงกับเธอดี”

“ไม่ต้องทำยังไงค่ะ อย่าลืมสิคะว่าเราหย่ากันแล้ว ฉันจะดอกทอง จะกากีก็ไม่เกี่ยวกับคุณ”เพียงออลอยหน้าลอยตาเมื่อพูดยั่ว

"เกี่ยวสิ ในเมื่อคนอื่นยังไม่รู้ คนจะมองว่าฉันเป็นไอ้งั่ง ถูกเมียสวมเขา"

"เรื่องของคนอื่น ไม่เกี่ยวกับฉัน"

"แต่มันเกี่ยวกับฉัน ห้ามเธอไปยุ่งกับใครอีก เข้าใจไหม!"

"ไม่เข้าใจ! ไม่เข้าใจ! ฉันโสดทำไมจะมีคนอื่นไม่ได้"

"เพียงออ! งั้นก็เป็นเมียฉันสักครั้งเถอะจะได้หายโสด แล้วต้องซื่อสัตย์กับฉันคนเดียวเท่านั้น" พีรวัสผลักหล่อนเข้าไปในรถแล้วโถมตามลงไป มือปิดปากที่กำลังร้องประท้วงเอาไว้แน่น ระดมจูบทั่วใบหน้าแล้วพูดคลอเคลียริมฝีปากเพิ่งถูกปลดปล่อย

"เธอต้องเป็นของฉันคนเดียวเท่านั้น"

"ปล่อย! อื้อ"

ริมฝีปากร้อนผ่าวบดคลึงจนกลีบปากบอบบางแตกแสบ เพียงอออ่อนปวกเปียกอยู่ในรถใต้ร่างใหญ่ตรงลานจอดนั่นเอง แต่ก่อนที่จะเลยเถิดไปมากกว่าการจูบเสียงเคาะกระจกรถเป็นเหมือนระฆังช่วยชีวิตก็ดังขึ้น

ก๊อก ก๊อก

“พีเอ้ย! กลับถึงบ้านก่อนเถอะลูก”

“ป้า!”