สัญญา(ยั่ว)สวาท

“ใช่…ก็ถ้าอุ้มยอมมีอะไรกับพี่พี่ก็คงไม่ไปมีอะไรกับผู้หญิงคนอื่น” แม้เหตุผลการแต่งงานจะไม่เกี่ยวกับกรวีย์แต่ชานนท์ก็ยังโทษเธอเพื่อให้เธอรู้สึกผิดและเสียดายเขา

“คำตอบของพี่นี่โคตรเห็นแก่ตัว” กรวีย์กำหมัดแน่น พึ่งรู้จักแก่นของความเป็นมนุษย์ที่ชื่อว่าชานนท์ก็วันนี้

“พี่เป็นผู้ชายนะครับอุ้ม สามปีมานี้พี่ก็ทนทุกอย่างแล้ว” ชานนท์พูดอย่างไม่สนใจและยังคงคิดว่าเขาทำถูก ในเมื่อกรวีย์ไม่ยอมมีเซ็กซ์กับเขาเขาก็ไปมีกับคนอื่นมันก็แฟร์ดีออก รวมถึงถ้าเขาเลือกที่จะไปแต่งงานกับใครสักคนกรวีย์ก็ทำอะไรไม่ได้ ถ้าเธอรักเขาจริงๆ ก็ต้องยอม

“เอาเป็นว่าเราเลิกกันตอนนี้เวลานี้เลยก็ได้ค่ะ อุ้มจะได้มีเวลาไปหาผู้ชายดีๆ”

“ถ้าหาได้ก็ควงผู้ชายดีๆ คนนั้นมางานแต่งงานของพี่ด้วยนะครับ พี่อยากเห็นว่าจะดีสักแค่ไหน” คำพูดของชานนท์ทำให้กรวีย์โกรธจนหน้าแดงก่ำที่ถูกเขาดูถูก

“ได้ค่ะ รับรองว่าอุ้มต้องหาผู้ชายคนใหม่ได้ดีกว่าพี่แน่นอน ขอบคุณสำหรับการ์ดเชิญ” เอ่ยจบกรวีย์ก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินกลับออกไปทันที ชานนท์ส่ายหน้าให้เธอพร้อมกับคว้าแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม จู่ๆ ก็รู้สึกคอแห้งขึ้นมา

เขาไม่ได้ตั้งใจจะเอาการ์ดนั่นมาให้กรวีย์ ตั้งใจจะแต่งงานเงียบๆ แต่ว่าที่เจ้าสาวของเขาที่เวลานี้นั่งอยู่ในร้านเช่นกัน หากเขาทำสำเร็จเธอจะให้เงินสดเขาหนึ่งล้านบาท ผู้ชายอย่างเขาซื้อไม่ได้ด้วยเงินหรอกนะ แต่ถ้าเงินมากพอก็ไม่แน่

อีกอย่างแต่งงานครั้งนี้เขามีแต่ได้กับได้ เหมือนหนูตกถังข้าวสารไม่มีผิด ผู้ชายรักสบายแบบเขาหรือจะปฏิเสธ ในเมื่อตั้งใจจะจับผู้หญิงรวยๆ แล้วอยู่อย่างราชามาตั้งแต่ไหนแต่ไรอยู่แล้ว ติดก็แค่กรวีย์ไม่ยอมตกลงแต่งงานกับเขาสักทีทั้งๆ ที่เขาขอเธอแต่งงานมาหลายต่อหลายครั้งรวมถึงไม่รู้ว่าเธอจะหวงเนื้อหวงตัวไปถึงเมื่อไหร่

“ทำดีมากค่ะที่รัก” ไดน่าเอ่ยชมชานนท์ที่เขาทำตามคำสั่งของเธอทุกอย่าง เพราะเขาว่านอนสอนง่ายแบบนี้เธอจึงยอมแต่งงานด้วย ทั้งๆ ที่เขาอายุน้อยกว่าถึงสิบห้าปี อีกอย่างต่อให้รู้ว่าชานนท์เป็นผู้ชายแบบไหนแต่เธอก็ยอมเพราะเขามีเซ็กซ์ที่ยอดเยี่ยมซึ่งนั่นพอจะทดแทนกับความหิวเงินของเขาได้

กรวีย์นั่งหน้าบึ้งตึงอยู่ในห้องรับแขก ตรงหน้าคือขวดไวน์นำเข้าจากต่างประเทศที่เธอดื่มไปแล้วหนึ่งขวดอย่างบ้าคลั่ง ในขณะที่ขวดข้างๆ ปริมาณของมันก็หายไปครึ่งหนึ่งแล้วเช่นกัน

เธอโกรธชานนท์ โกรธจนเข้ากระดูกดำไม่คิดว่าตัวเองจะโง่ไปรักผู้ชายสันดานไม่ดีแบบนั้นหรือว่าที่ผ่านมาเธอถูกอีกฝ่ายทำของใส่ถึงได้มองเห็นกงจักรเป็นดอกบัว มองเห็นหนอนเน่าๆ เป็นเทพบุตร ฮือ

“เบาได้เบาแก เดี๋ยวเมา” ศิริมาเพื่อนสนิทของกรวีย์เอ่ยเตือน ทันทีที่มาถึงบ้านเธอกรวีย์ก็ร้องขอไวน์มาตั้งแต่หน้าประตู จากนั้นก็นั่งดื่มอย่างเอาเป็นเอาตายพร้อมกับเล่าว่าวันนี้เธอไปเจออะไรมาบ้าง

ศิริมาอึ้งแล้วอึ้งอีก เพราะเรื่องที่กรวีย์จับได้ว่าชานนท์นอกใจเกิดขึ้นได้สักพักหนึ่งแล้ว แต่ไม่คิดว่าฝ่ายนั้นจะชิงลงมือบอกเลิกเพื่อนเธอก่อนหนำซ้ำยังจะแต่งงานในอีกไม่กี่วันข้างหน้านี้แล้ว

“เมาก็เมา ฉัน…ฮือ” แม้จะไม่อยากร้องไห้แต่น้ำตาที่ไหลออกมาเวลานี้ก็ล้วนมากจากความอัดอั้นตันใจของกรวีย์ทั้งนั้น เสียใจที่ถูกบอกเลิกก็ส่วนหนึ่งแต่ส่วนหลักคือแค้นแต่ทำอะไรไม่ได้ต่างหาก ใช่ว่าเธอจะไม่เคยถูกบอกเลิกทว่าครั้งนี้มันพีคกว่าครั้งก่อนๆ จนยอมไม่ได้เท่านั้นเอง

“อยากร้องไห้ก็ร้องมา ฉันอยู่ตรงนี้” ศิริมาตบไหล่ตัวเองแปะๆ บ่งบอกว่าเธอพร้อมจะให้กรวีย์ซบเสมอ

“ไม่ร้องแล้ว”

“เอ้า! ยังไง” คนพร้อมให้ซบไหล่ออกอาการงงเล็กน้อยหรือเพื่อนสนิทจะอกหักจนสติหลุดไปแล้ว แต่อย่างว่าชานนท์ทำตัวดีมาตลอดและก็ให้ความหวังกรวีย์เรื่องจะสร้างครอบครัวด้วยกัน สุดท้ายก็ดีแตก

“ข่วยคิดหน่อยสิจะทำยังไงถึงเอาคืนไอ้พี่นนท์ได้ เอาแบบสะใจๆ เลือดซิบๆ ได้ยิ่งดี” อารมณ์ของกรวีย์เวลานี้ยังพุ่งขึ้นสูงเรื่อยๆ ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโหชานนท์

“แกก็ชิงจัดงานแต่งงานก่อนเลยสิ สวยๆ เริ่ดๆ เชิดๆ ไปเลย”

“แล้วจะให้ฉันแต่งกับใครเล่า”

“นั่นนะสิ แต่งกับใครดี” ศิริมาครุ่นคิดจนคิ้วขมวดเข้าหากัน เพราะพูดมันง่ายแต่ทำจริงๆ ยากแสนยาก

“ฮือ…” หยุดร้องไห้ไปได้ไม่นานกรวีย์ก็ปล่อยโฮออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้เธอมาแค่เสียงเพราะไม่จำเป็นต้องมีน้ำตาอีกแล้ว

“ฉันคิดออกแล้ว” เสียงดีดนิ้วดังมาจากศิริมานั่นพลอยทำให้กรวีย์ตาลุกวาวรอฟังแผนการดีๆ จากเพื่อนสนิท