นิยายชุด บ้านไร่หัวใจพิศวาส

นิยายชุด เล่ม 1 บ้านไร่หัวใจพิศวาส

แดดเช้าของอำเภอเล็ก ๆ ยังไม่ทันแรงนัก เสียงรถกระบะเก่า ๆ ก็แล่นเข้ามาจอดหน้าที่ดินว่างเปล่าติดสวนมะม่วงของชาวบ้าน

บนกระบะด้านหลังเต็มไปด้วยกระถางต้นไม้สีสันสดใส เยอบีร่า กุหลาบ ดาวเรือง และดอกไม้ประหลาดที่บางคนไม่คุ้นชื่อ หญิงสาวร่างเล็กในเสื้อแขนยาวลายดอกสีกะปิ กำลังเหงื่อซึมกับการยกลงจากรถ

“ตรงนี้แหละ สวนใหม่ของพีชเอง!” เธอพูดกับตัวเองอย่างฮึกเหิม ก่อนจะเดินไปกางร่มคันจิ๋วปักลงดินกันแดดให้ต้นกล้า

ขณะนั้น เสียงเครื่องยนต์อีกคันดังแทรกเข้ามา รถสีดำเงาวับจอดห่างไม่กี่ก้าว ชายหนุ่มในชุดข้าราชการก้าวลงมาอย่างสงบ เสื้อแขนยาวรีดเนี้ยบ หมวกปีกแข็งบังแววตาขรึม เขากวาดตามองเอกสารในมือหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้ามาสบกับเธอ

หัวใจของพิชชาสะดุด โอ๊ะ…คนหล่อ ใครกันนะ

“เอ่อ…สวัสดีค่ะ” เธอรีบยิ้ม มือยังถือจอบ

“พิชชานะคะ ย้ายมาปลูกสวนดอกไม้ที่นี่ค่ะ”

ชายหนุ่มพยักหน้าเล็กน้อย

“ผมขจรภพเป็นปลัดอำเภอ มาตรวจพื้นที่โครงการชุมชน” น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบเฉย พิชชาใจหวิว คิดไปเองว่าเขาไม่พอใจแน่ ๆ

“อ๋อ…คือ พีชไม่ได้รุกที่ใครนะคะ ที่มีโฉนดเรียบร้อยเลย” ขจรภพเหลือบตามองแปลงดินที่ยังไม่ทันลงมือปลูกเต็มที่ แล้วตอบสั้น ๆ

“ไม่รบกวน” เขาก้าวเดินไปตรวจเขตรั้วอย่างเงียบ ๆ ทิ้งให้พิชชากะพริบตาปริบ ๆ

ตายแล้ว คนอะไรพูดน้อยเหมือนเก็บคำไว้ใช้วันละสิบคำ พอเขาจะกลับขึ้นรถ พิชชาเผลอโพล่งถามออกไป

“ปลัดชอบดอกไม้ไหมคะ” ขจรภพหันมาสบตาเธอครู่หนึ่ง แววตานิ่งเฉย เสียจนเธอใจเต้นไม่เป็นส่ำ ก่อนเขาจะตอบสั้น ๆ เช่นเคย

“เอาไว้เลี้ยงผึ้ง” แล้วหมวกสีกากีก็หันกลับขึ้นรถ ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายขรึม ๆ กับหัวใจคนฟังที่ยังสั่นอยู่

เสียงหึ่งเบา ๆ ลอยวนอยู่รอบแปลงดอกเยอบีร่าที่พิชชาเพิ่งยกลงปลูกใหม่เช้านี้

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นจากการรดน้ำในทันที

“ว้าย! ผึ้งเต็มเลย!” เธอถอยกรูดสองก้าว ทำหน้าเหยเก หรือว่ามันจะมากัดกลีบดอกจนแหว่งหมด

หัวใจเต้นรัว พิชชาวิ่งหากระถางเปล่า ๆ มาวางไล่ผึ้ง พยายามปัดมือโบกไปมา แต่ยิ่งโบก กลับเหมือนยิ่งเรียกฝูงผึ้งมาเพิ่ม

“โอ๊ย ตายแน่ ๆ ดอกไม้พิชชาหมดสวนแน่เลย!”

เสียงทุ้มแทรกขึ้นจากอีกฟากรั้ว

“ทำอะไรอยู่” พิชชาสะดุ้งหันไป เห็นปลัดขจรภพยืนกอดแฟ้มข้างลำตัว สายตาเรียบนิ่งดังเดิม

“มะ…มะ มันมีผึ้งค่ะ!” เธอร้องเสียงสูง

“ดูสิคะ มันจะกัดกลีบดอกหมดแล้ว!”

ขจรภพยกคิ้วเล็กน้อย ก่อนก้าวเข้ามาดูใกล้ ๆ

“มันไม่ได้กัดดอกไม้”

“หา ไม่กัดแล้วมันมาทำอะไรเต็มไปหมดเล่า” เขาเอื้อมมือหนา ๆ ไปจับดอกกุหลาบช่อหนึ่งอย่างใจเย็น ผึ้งตัวเล็กเกาะกลีบอยู่ ก่อนจะค่อย ๆ มุดเข้าไปหาละอองเกสร

“มันกำลังช่วย” ขจรภพพูดสั้น ๆ

“ผสมเกสร ดอกจะติดเมล็ดดีขึ้น” พิชชากระพริบตาปริบ ๆ

“ช่วยไม่ใช่ทำลาย” ขจรภพพยักหน้า

“เลี้ยงผึ้งไว้เพื่อแบบนี้ดีนะ”หญิงสาวยืนอึ้งไปพักใหญ่ ก่อนจะเผลอหลุดหัวเราะ

“อ๋อ งั้นเมื่อวานที่ปลัดพูดว่าเอาไว้เลี้ยงผึ้งหมายถึงแบบนี้นี่เอง” ขจรภพไม่ตอบ แค่หันไปมองดอกไม้ที่เริ่มมีผึ้งบินวนอย่างสม่ำเสมอ สายตานิ่ง ๆ ของเขาทำให้พิชชารู้สึกเหมือน เขาไม่ได้สนใจแค่โครงการ แต่ยังเฝ้ามองความเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ ในสวนนี้ด้วย

หญิงสาวจึงยิ้มกว้างขึ้น พึมพำกับตัวเองเบา ๆ

“ถ้างั้นยินดีต้อนรับค่ะ แขกตัวน้อย” เสียงหัวเราะสดใสของเธอกลมกลืนไปกับเสียงผึ้งที่บินหึ่ง ๆ ราวกับสวนมีชีวิตชีวาน่ามอง

เช้าวันศุกร์ ปลัดขจรภพเดินมาหยุดหน้าสวนใหม่ที่ยังเต็มไปด้วยดินและกล้าไม้เรียงราย

พิชชากำลังก้มหน้าก้มตาตัดกิ่งดอกดาวเรืองใส่ตะกร้า

“พิชชา” เธอสะดุ้ง รีบหันไปมอง

“คะ ปลัด” ชายหนุ่มยืนตัวตรง เอกสารในมือถูกหนีบไว้แน่นเหมือนเคย

“พรุ่งนี้อำเภอมีงานต้อนรับคณะตรวจราชการ” เขาหยุดนิดหนึ่ง ก่อนพูดสั้น ๆ

“อยากให้ช่วยจัดช่อดอกไม้”

พิชชาตาโตขึ้นทันที

“ให้พีชช่วยจริง ๆ เหรอคะ งานใหญ่นะคะ คนเต็มเลย”

“ใช่” ขจรภพพยักหน้า

“ถ้าไม่สะดวก บอกได้” หญิงสาวรีบส่ายหน้าไปมา

“ไม่ไม่! ยินดีสุด ๆ เลยค่ะ ปลัดวางใจได้เลย”

คืนนั้น แสงไฟดวงเล็ก ๆ ถูกติดเรียงตามแปลง พิชชานั่งอยู่ท่ามกลางกองดอกไม้หลากสี เสียงกรรไกรตัดก้านดังกรอบแกรบ

ต้องทำให้ดีที่สุด เป็นโอกาสแรกเลยนะพิชชา!

มือเล็กจัดเรียงดอกกุหลาบกับเยอบีร่า สลับดาวเรืองสีทองสด เธอเพิ่มใบเขียวแทรกเหมือนสายรุ้งเล็ก ๆ ก่อนจะคาดริบบิ้นด้วยฝีมือที่แม้โก๊ะไปบ้างแต่เปี่ยมด้วยความตั้งใจ

รุ่งเช้าในหอประชุมอำเภอ

โต๊ะต้อนรับประดับด้วยช่อดอกไม้ วางเด่นกลางห้อง กลีบดอกสดใสตัดกับผ้าปูขาวสะอาด

“สวยจัง ใครจัดเหรอ”

“ไม่เหมือนร้านในตลาดเลย สดใส แปลกใหม่ดี” เสียงซุบซิบดังทั่วห้อง ทำเอาพิชชาที่แอบมายืนมุมเสา หน้าแดงด้วยความเขิน

ขจรภพเดินเข้ามาหยุดใกล้ ๆ มองช่อดอกไม้เงียบ ๆ อยู่นาน ก่อนเอ่ยสั้น ๆ

“ใช้ได้” แค่นั้นเอง แต่ในใจของพิชชากลับเต้นแรงยิ่งกว่าคำชมยืดยาวเสียอีก

บ่ายวันหนึ่ง ศาลากลางหมู่บ้านเงียบสงบ เสียงพัดลมหมุนเอื่อย ๆ พัดกระดาษปลิวอยู่บนโต๊ะยาว ปลัดขจรภพนั่งก้มหน้าเขียนตัวบรรจงลงบนสมุดเล่มหนา หัวข้อใหญ่บนหน้ากระดาษคือ คู่มือความปลอดภัยในการเลี้ยงผึ้งชุมชน

เขาขีดเส้นตรงทุกย่อหน้า เรียงหัวข้อสั้น ๆ เป็นระเบียบ แต่เมื่อเงยหน้ามองบานหน้าต่าง ภาพแปลงดอกไม้ของพิชชาผุดขึ้นในใจ

ขจรภพหลุบตาลง คิ้วขมวดน้อย ๆ เรื่องผึ้งเขามั่นใจ แต่เรื่องดอกไม้เขาไม่ถนัดนัก

เย็นวันนั้น พิชชากำลังรดน้ำต้นกล้าใหม่ ๆ เสียงรองเท้าหนังเดินมาตามพื้นดินแห้งกรอบทำให้เธอหันไปมอง