อาณาจักรลับพันล้านของตัวแทนเขา

มุมมองของคณินทร์ (คิน):

ภาพของพายในชุดนอนที่ขาดวิ่น ใบหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว กระแทกเข้ามาในใจผมเหมือนโดนหมัดเข้าที่ท้อง วินาทีหนึ่ง สัญชาตญาณดิบของการปกป้องก็พลุ่งพล่านขึ้นมา ผมอยากจะฆ่าไอ้อ้วนสารเลวที่ยืนค้ำหัวเธออยู่

แล้วแคทก็อ้าปากค้าง...เสียงเล็กๆ ที่แฝงไปด้วยการแสดงละคร...แล้วซบหน้าเข้ากับแขนผม

สัมผัสของเธอเหมือนการสับสวิตช์ ความกังวลที่มีต่อพายเมื่อครู่หายวับไป ถูกแทนที่ด้วยความโกรธที่ชอบธรรมและร้อนรุ่ม นี่เป็นความผิดของพายเอง ทั้งหมดเลย ถ้าเธอไม่ไปจับตัวแคทมา ถ้าเธอไม่พยายามบังคับให้ทำแท้ง ถ้าเธอไม่ทำตัวยุ่งยากขนาดนี้ เรื่องทั้งหมดก็ไม่จำเป็นต้องเกิดขึ้น ผมต้องเอาลูกของผมคืนมา นี่เป็นวิธีเดียวที่จะขู่ให้เธอยอมทำตาม

"พาย" ผมพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา ปกปิดอาการสั่นที่รู้สึกเมื่อครู่ "เธอทำตัวเองนะ"

เธอสะบัดหน้าขึ้น ดวงตาคู่นั้น...ดวงตาสีฟ้าสดใสที่เคยจ้องมองผมด้วยความรักมากมาย...ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ลึกซึ้งจนเกือบจะเป็นสีดำ ความเจ็บปวดในแววตาของเธอเป็นสิ่งที่จับต้องได้ และมันกระแทกผมแรงกว่าแรงตบของเธอเสียอีก

"คุณ...คุณเป็นคนทำเหรอ?" เธอพึมพำ เสียงแตกพร่า

"ผมทำในสิ่งที่ต้องทำ" ผมตวาดกลับไปอย่างปัดความรับผิดชอบ "เธอไม่เหลือทางเลือกให้ผมตอนที่เธอเอาตัวแคทไป เธอขู่ลูกของผม" ผมบีบไหล่แคทเบาๆ เพื่อให้เธอมั่นใจ

พายหัวเราะออกมา...เสียงหัวเราะที่แตกสลายและเหมือนคนเสียสติ ดังก้องอยู่ในห้องเล็กๆ ที่ชื้นแฉะ "ลูกของคุณเหรอ? ลูกที่คุณกำลังจะจ่ายเงินเพื่อให้เขาขูดออกมาจากมดลูกของเธอเมื่อวานนี้น่ะเหรอ?"

"นั่นมันก่อนที่เธอจะบีบผม!" ผมสวนกลับ เสียงดังขึ้น "ก่อนที่เธอจะโยนชีวิตของเราทิ้งไปเพื่อไอ้เศรษฐีหน้าโง่คนนั้น! เธอทำให้ผมอับอาย พาย เธอทำให้ผมกลายเป็นตัวตลก"

เธอแค่จ้องมองผม เสียงหัวเราะเงียบหายไปจากริมฝีปาก ทิ้งไว้เพียงความสงบที่น่าขนลุก "ฉันทำให้คุณเป็นตัวตลกเหรอ?" เธอทวนคำเบาๆ "ไม่เลย คิน ฉันต่างหากที่สร้างคุณขึ้นมา และคุณนั่นแหละคือตัวตลกที่คิดว่าฉันทำลายคุณไม่ได้"

ความเย็นเยียบแล่นไปทั่วสันหลังของผม

ผมเมินมันแล้วหันไปหาไอ้หมูอ้วนเฮนเดอร์สัน "ออกไป ผมจ่ายค่าเหนื่อยให้คุณแล้ว"

เฮนเดอร์สันเลียริมฝีปาก สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่พาย "แต่ข้อตกลงคือ..."

"ข้อตกลงคืออะไรก็ตามที่ผมพูด ตอนนี้ไสหัวไปให้พ้นหน้าผม ก่อนที่ผมจะเปลี่ยนใจไม่ให้คุณเดินออกจากที่นี่ไปได้" เสียงของผมต่ำและแฝงไปด้วยการคุกคาม ตอนนี้ผมมีอำนาจแล้ว และผมไม่กลัวที่จะใช้มัน

เขารีบวิ่งหนีไปเหมือนหนูสกปรก

แคทก้าวไปข้างหน้า ใบหน้าของเธอเป็นหน้ากากแห่งความเห็นอกเห็นใจที่สมบูรณ์แบบ "โอ้ พาย ฉันขอโทษจริงๆ ที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น คุณไม่เป็นไรใช่ไหมคะ? พี่คินแค่เป็นห่วงลูกมาก เขาเลยไม่ได้คิดให้รอบคอบ"

ผมโอบแขนรอบไหล่แคท "อย่าแตะต้องเธออีกนะพาย อย่าเข้าใกล้ลูกของผมอีก เข้าใจไหม? นี่เป็นแค่การเตือน ครั้งหน้า ผมจะไม่อยู่ที่นี่เพื่อยกเลิกมัน"

แคททำเสียงออดอ้อน "พี่คิน อย่าใจร้ายกับเธอสิคะ เธอเพิ่งผ่านเรื่องร้ายๆ มา" เธอกำลังเล่นบทผู้สร้างสันติ ดวงวิญญาณผู้อ่อนโยนที่ติดอยู่ตรงกลาง มันเป็นการแสดงที่ดี

"พี่จะปกป้องคุณกับลูกด้วยชีวิตนะแคท" ผมพูด พลางจ้องมองไปที่พายโดยตรง "จะไม่มีใครทำร้ายคุณได้อีก"

ด้วยการมองครั้งสุดท้ายที่ยาวนานไปยังสีหน้าที่แตกสลายของพาย ผมหันหลังและพาแคทออกจากห้อง ทิ้งพายไว้ตามลำพังในซากปรักหักพังที่ผมสร้างขึ้น

ขณะที่เราเดินจากไป ผมรู้สึกได้ถึงสายตาของพายที่มองตามหลัง ผมนึกถึงครั้งหนึ่งเมื่อหลายปีก่อน ตอนที่คนเมาในบาร์เข้ามาหาเรื่องผม ตอนนั้นผมเป็นแค่นักดนตรีไส้แห้ง พาย...พายที่เงียบขรึมและไม่ถือตัวของผม...ก้าวมายืนขวางระหว่างเรา จ้องหน้าชายคนนั้นเขม็ง แล้วพูดว่า "แตะต้องเขา แล้วมือนายจะหายไป" ชายคนนั้นหัวเราะ แต่บางอย่างในน้ำเสียงของเธอทำให้เขาถอยห่างออกไป

คืนนั้น ผมกอดเธอแล้วกระซิบว่า "เธอคือผู้พิทักษ์ของพี่"

เธอยิ้มแล้วสัญญาว่า "ตลอดไป"

คำสัญญานั้นตอนนี้รู้สึกเหมือนผี เหมือนแขนขาที่ขาดหายไปซึ่งปวดร้าวด้วยความเจ็บปวดที่ผมปฏิเสธที่จะยอมรับ เด็กหนุ่มที่ต้องการการปกป้องนั้นได้หายไปแล้ว ตอนนี้ผมคือราชา และราชาไม่ต้องการการปกป้อง พวกเขายึดเอาสิ่งที่ควรจะเป็นของพวกเขา

แต่เมื่อประตูปิดลงข้างหลังผม ทิ้งพายไว้ในความมืด ผมก็สลัดความรู้สึกที่ว่าผมไม่ได้แค่สั่งสอนบทเรียนให้เธอ แต่ผมได้ทำลายบางสิ่งที่ไม่อาจทดแทนได้ไปแล้ว

ความคิดนั้นน่ากลัว ผมจึงกดมันลงไป ฝังมันไว้ใต้คลื่นลูกใหม่ของความโกรธและการหาเหตุผลเข้าข้างตัวเอง เธอสมควรได้รับมัน เธอเป็นคนทรยศผมก่อน

ผมต้องเชื่ออย่างนั้น

มุมมองของพิมลรัตน์ (พาย):

เขาทิ้งไป เขาแค่เดินจากไป แขนของเขาโอบรอบตัวเธอ ทิ้งฉันไว้ในห้องที่หนาวเย็นและเหม็นอับ พร้อมกับเศษซากชุดนอนของฉันและเงาของการทรยศของเขา

ฉันทรุดตัวลงกับกำแพงจนกระทั่งนั่งลงบนพื้นสกปรก ฉันกอดเข่าและจ้องมองไปที่ประตูที่ว่างเปล่า

เขาเคยสัญญาว่าจะปกป้องฉัน...ตลอดไป

เด็กหนุ่มที่ฉันตกหลุมรัก คนที่มีไฟในแววตาและกีตาร์ในมือ คงยอมตายก่อนที่จะยอมให้ใครมาแตะต้องตัวฉัน แต่เด็กหนุ่มคนนั้นได้หายไปแล้ว ความสำเร็จและความไม่มั่นคงได้วางยาพิษเขา บิดเบือนเขาให้กลายเป็นอสูรกายที่โหดร้ายและเอาแต่ใจ ซึ่งมองฉันเป็นเพียงอุปสรรค เป็นสมบัติที่ต้องถูกลงโทษ

น้ำตาที่ฉันคิดว่าเหือดแห้งไปแล้วเริ่มไหลรินอีกครั้ง...ร้อนและเงียบงัน แต่นี่ไม่ใช่น้ำตาเพื่อเขา มันเป็นน้ำตาเพื่อตัวฉันเอง...เพื่อความโง่เขลาของฉัน...เพื่อห้าปีที่ฉันสูญเสียไปกับคำโกหก

ฉันจะไม่ร้องไห้เพื่อเขาอีกแล้ว...แม้แต่หยดเดียว

ประตูส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเปิดออก หนึ่งในทีมรักษาความปลอดภัยส่วนตัวของฉัน ชายชื่อมาร์คัสที่ฉันให้เตรียมพร้อมไว้ ก้าวเข้ามาข้างใน เขาคอยตามฉันอยู่ห่างๆ ตั้งแต่ฉันออกจากบ้านคิน...มาตรการป้องกันที่ตอนนี้ฉันตระหนักว่ามันไม่เพียงพออย่างยิ่ง

"คุณผู้หญิงครับ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เขาคลุมแจ็คเก็ตของเขาลงบนไหล่ฉัน "บาดเจ็บตรงไหนไหมครับ?"

เขาพยายามจะให้ยากล่อมประสาทจากชุดปฐมพยาบาลฉุกเฉิน แต่ฉันปัดมือเขาออก ฉันไม่ต้องการจะมึนชา ฉันต้องการจะรู้สึกถึงมัน ฉันต้องการให้ความโกรธแค้นเผาไหม้เศษเสี้ยวสุดท้ายของความรักที่ฉันเคยมีต่อคินให้หมดสิ้น

"ฉันไม่เป็นไร" ฉันพูด เสียงแหบพร่า ฉันลุกขึ้นยืน ดึงแจ็คเก็ตให้กระชับรอบตัว

เขาจะต้องชดใช้ พวกเขาทั้งคู่จะต้องชดใช้ คินสำหรับความโหดร้ายของเขา แคทลียาสำหรับความโลภของเธอ ฉันสร้างอาณาจักรของเขาขึ้นมาจากศูนย์ด้วยเงินและเส้นสายของฉัน

ตอนนี้ ฉันจะเพลิดเพลินกับการทำลายมันลงให้สิ้นซาก

---