รักต้องห้าม โทสะของผู้ปกครอง
ตอน 1
สิบปีเต็มที่ฉันแอบรักภาคิน วงศ์วรานนท์ ผู้ปกครองของฉัน
หลังจากครอบครัวของฉันล้มละลาย เขาก็รับฉันไปดูแลและเลี้ยงดูฉันจนโต เขาคือโลกทั้งใบของฉัน
ในวันเกิดอายุสิบแปดปี ฉันรวบรวมความกล้าทั้งหมดเพื่อสารภาพรักกับเขา
แต่ปฏิกิริยาของเขากลับเป็นความเกรี้ยวกราดอย่างที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน เขาปัดเค้กวันเกิดของฉันตกพื้นแล้วคำรามลั่น “สติแตกไปแล้วเหรอ? ฉันเป็นผู้ปกครองเธอนะ!”
จากนั้นเขาก็ฉีกภาพวาดที่ฉันใช้เวลาวาดเป็นปีเพื่อเป็นคำสารภาพรักของฉันจนไม่เหลือชิ้นดี
เพียงไม่กี่วันต่อมา เขาก็พาโคลอี้ คู่หมั้นของเขากลับมาบ้าน
ผู้ชายที่เคยสัญญาว่าจะรอฉันโต ที่เคยเรียกฉันว่าดวงดาวที่สว่างไสวที่สุดของเขา ได้หายไปแล้ว ความรักที่ร้อนแรงและสิ้นหวังตลอดสิบปีของฉันทำได้เพียงแผดเผาตัวเอง
คนที่ควรจะปกป้องฉันกลับกลายเป็นคนที่ทำร้ายฉันเจ็บปวดที่สุด
ฉันก้มมองจดหมายตอบรับจากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยในมือ ฉันต้องไปจากที่นี่ ฉันต้องถอนรากถอนโคนเขาออกจากหัวใจ ไม่ว่าจะเจ็บปวดแค่ไหนก็ตาม
ฉันยกโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์ของพ่อ
“พ่อคะ” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “เอวาตัดสินใจแล้ว เอวาอยากไปอยู่กับพ่อที่กรุงเทพฯ ค่ะ”
บทที่ 1
วันที่สิบแปดของการตัดใจจากภาคิน วงศ์วรานนท์ เริ่มต้นด้วยการที่เอวาลบรูปภาพบนหน้าจอล็อกของโทรศัพท์
มันเป็นภาพถ่ายทีเผลอที่เธอแอบถ่ายไว้
ภาคินกำลังนั่งอยู่บนโซฟา อาบไล้ด้วยแสงแดดยามบ่าย มีนิตยสารธุรกิจวางอยู่บนตัก เขากำลังมองมาที่เธอ พร้อมกับรอยยิ้มจางๆ ที่แทบจะมองไม่เห็นบนริมฝีปาก
ตลอดสิบปีเต็ม ตั้งแต่อายุแปดขวบจนถึงสิบแปด ผู้ชายคนนี้คือดวงอาทิตย์ในโลกของเธอ
ความสุข ความโกรธ ความเศร้า โลกทั้งใบของเธอหมุนรอบตัวเขา
แต่ตอนนี้ เธอต้องการจะดับดวงอาทิตย์ดวงนั้นด้วยมือของเธอเอง
หน้าจอดับมืดลง
กลายเป็นสีดำสนิท ไม่เหลืออะไรทิ้งไว้
นิ้วของเอวาสั่นเล็กน้อยขณะที่เธอวางโทรศัพท์ลงแล้วหยิบแก้วนมบนโต๊ะขึ้นมา มันเย็นชืดหมดแล้ว
เธอดื่มรวดเดียว ของเหลวเย็นๆ ไหลผ่านลำคอ แต่ก็ไม่อาจระงับความรู้สึกร้อนรุ่มในอกได้
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง แล้วกดเบอร์ที่ไม่ได้ติดต่อไปนานแล้ว
สายต่อติดอย่างรวดเร็ว เสียงอ่อนโยนของผู้ชายดังขึ้น
“เอวาเหรอลูก”
“พ่อคะ” เธอเรียก น้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย “เอวาได้จดหมายตอบรับแล้วค่ะ จากจุฬาฯ”
พ่อของเธอเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นน้ำเสียงของเขาก็เต็มไปด้วยความยินดีที่ปิดไม่มิด “เยี่ยมไปเลย! เอวา พ่อขอแสดงความยินดีด้วยนะลูก คณะอักษรศาสตร์ใช่ไหม? คณะที่ลูกใฝ่ฝันมาตลอด”
“ค่ะ”
“แล้ว...ลูกตัดสินใจแล้วใช่ไหม? ว่าจะมาอยู่กรุงเทพฯ”
“ตัดสินใจแล้วค่ะ” เอวาพูด พลางกำโทรศัพท์แน่นขึ้น “เอวาอยากมาอยู่กับพ่อ”
เธออยากหนีไปจากที่นี่ อยากหนีไปจากภาคิน
พ่อของเธอเหมือนจะสัมผัสได้ถึงอารมณ์ในน้ำเสียงของเธอ เขาถอนหายใจเบาๆ “เป็นเพราะภาคินเหรอ? เขาทำให้ลูกลำบากใจอีกแล้วใช่ไหม”
“เปล่าค่ะ” เอวาโกหก พยายามทำเสียงให้ผ่อนคลาย “พี่คินเขากำลังจะหมั้นแล้วค่ะ เอวาจะอยู่ที่บ้านเขาในฐานะเด็กในปกครองต่อไปก็คงไม่เหมาะ มันรู้สึกแปลกๆ ค่ะ อีกอย่าง ตอนนี้เอวาก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ถึงเวลาที่ต้องเรียนรู้ที่จะอยู่ด้วยตัวเองแล้วค่ะ”
ความเงียบอันหนักอึ้งโรยตัวลงมา
หลังจากนั้นไม่นาน เสียงของพ่อที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดใจก็ดังผ่านโทรศัพท์มา “เอวาที่น่าสงสารของพ่อ หลายปีมานี้ลูกคงลำบากมากที่ต้องไปอยู่บ้านนั้นเพราะพ่อดูแลลูกไม่ได้...ดีแล้วล่ะที่ลูกจะมา ต่อไปนี้พ่อจะดูแลลูกเองนะ”
เขาพูดเสริม “ธุรกิจของครอบครัวเรากลับมาเข้าที่เข้าทางแล้วนะลูก ลูกไม่จำเป็นต้องพึ่งพาใครอีกต่อไป พ่อเลี้ยงลูกได้”
ความอบอุ่นจากคำพูดของเขาทำให้เอวารู้สึกแสบตา
เธอสูดจมูก กลั้นน้ำตาไว้ “ค่ะ”
หลังจากวางสาย เธอมองตัวเองในกระจก ตาของเธอแดงและบวม
สิบปี เธอใช้เวลาสิบปีเต็มในการรักผู้ชายที่ไม่มีวันเป็นของเธอ
เธอต้องไปจากที่นี่
เธอต้องถอนรากถอนโคนภาคินออกจากหัวใจ ทีละชิ้น ทีละชิ้น ไม่ว่าจะเจ็บปวดแค่ไหนก็ตาม
เธอสูดหายใจลึกๆ แล้วเดินออกจากห้องนอน ไฟในห้องทำงานที่ปลายโถงทางเดินยังเปิดอยู่
ภาคินยังคงทำงานอยู่
เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเดินไปที่นั่น กำจดหมายตอบรับจากจุฬาฯ ไว้แน่น เธอต้องบอกเขา
เธอหยุดที่ประตูซึ่งแง้มอยู่ เธอเห็นผู้ชายข้างในผ่านช่องว่างนั้น
เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีเทาเรียบๆ ท่าทางสง่างามและสีหน้ามุ่งมั่น แสงจากโคมไฟส่องกระทบโครงหน้าคมคายของเขา ทำให้ใบหน้าที่หล่อเหลาราวกับไม่ใช่คนจริงดูนุ่มนวลขึ้น แว่นตากรอบทองวางอยู่บนสันจมูกโด่ง เพิ่มความสุภาพอ่อนโยนให้กับท่าทีที่เย็นชาของเขา
นี่คือภาคิน วงศ์วรานนท์ อดีตลูกน้องคนสนิทของพ่อเธอ ชายหนุ่มผู้ปราดเปรื่องที่ยังคงภักดีในตอนที่ธุรกิจของครอบครัวเธอล้มละลาย ตอนที่พ่อแม่ของเธอหย่ากันและแม่ของเธอย้ายไปอยู่ต่างประเทศ พ่อของเธอซึ่งอยู่ในจุดที่ตกต่ำที่สุดได้ขอให้ภาคินมาเป็นผู้ปกครองตามกฎหมายของเธอ เขาคือผู้ชายที่เลี้ยงดูเธอมา
ผู้ปกครองของเธอ ที่ไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือด
และเป็นผู้ชายที่เธอแอบรักมาตลอดสิบปี
“พี่คินคะ” เธอเรียกเบาๆ เสียงของเธอแทบจะเป็นเสียงกระซิบ
ภาคินเงยหน้าขึ้น ขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นเธอ “มีอะไร?”
น้ำเสียงของเขาเย็นชาและห่างเหินเหมือนเคย
หัวใจของเอวาบีบรัด เธอเกือบจะพูดออกไปแล้ว แต่โทรศัพท์ของเขาบนโต๊ะก็ดังขึ้น เป็นเสียงเรียกเข้าที่สดใส
สีหน้าเย็นชาของเขาละลายลงทันทีที่เห็นชื่อผู้โทร ความอ่อนโยนที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนผลิบานในดวงตาของเขา
“โคลอี้” เขาพูด น้ำเสียงของเขาต่ำและนุ่มนวล
นั่นคือคู่หมั้นของเขา โคลอี้ วรโชติ
“สถานที่เหรอ? คุณตัดสินใจได้เลย ผมยังไงก็ได้ ไม่ต้องห่วงเรื่องค่าใช้จ่าย” เขาฟังคนที่อยู่อีกฝั่งของสาย มุมปากของเขาโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความรักใคร่ “แค่คุณชอบ อย่างอื่นก็ไม่สำคัญแล้ว”
เอวายืนนิ่งอยู่ที่ประตู มือและเท้าของเธอเย็นเฉียบ
จดหมายตอบรับในมือของเธอรู้สึกหนักอึ้งราวกับหนักเป็นพันกิโล
เธอจำวันเกิดอายุสิบแปดของเธอได้เมื่อสองเดือนก่อน เธอรวบรวมความกล้าทั้งหมดเพื่อมอบภาพวาดที่เธอใช้เวลาวาดเป็นปีให้เขา ชื่อภาพว่า ‘ความลับ’
ในภาพวาด เด็กสาวคนหนึ่งกำลังเดินตามหลังผู้ชายคนหนึ่ง สายตาของเธอเต็มไปด้วยความรัก
มันคือคำสารภาพรักของเธอ
ปฏิกิริยาของภาคินคือความเกรี้ยวกราดอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน
เขาปัดของขวัญทั้งหมดลงจากโต๊ะ เค้กกระแทกพื้นดังโครม
“เอวา อัศวเมธา!” เขาคำราม ดวงตาของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธ “สติแตกไปแล้วเหรอ? ฉันเป็นผู้ปกครองเธอนะ!”
เธอเถียงกลับอย่างดื้อรั้น น้ำตาไหลอาบแก้ม “แต่เราไม่ได้เกี่ยวข้องกันทางสายเลือดนะคะ! พ่อไว้ใจพี่! และวิธีที่พี่ตามใจเอวามาตลอด...มันไม่ใช่แบบที่ผู้ปกครองควรจะปฏิบัติต่อเด็กในปกครอง!”
เขาหัวเราะเยาะ ใบหน้าหล่อเหลาของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโหดร้าย “แยกไม่ออกหรือไงระหว่างความรักแบบครอบครัวกับความรักแบบหนุ่มสาว? ที่เรียนมานี่ไม่ได้ช่วยอะไรเลยสินะ”
พูดจบ เขาก็ฉีกภาพวาดของเธอ ‘ความลับ’ ของเธอ จนไม่เหลือชิ้นดี
เขาหันหลังเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งเธอไว้ตามลำพังท่ามกลางซากปรักหักพังของวันเกิดของเธอ
เธอร้องไห้และเก็บชิ้นส่วนต่างๆ ขึ้นมา ค่อยๆ ติดมันกลับเข้าด้วยกัน แต่ภาพวาดนั้นก็เหมือนกับหัวใจของเธอที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็น
ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังไม่ยอมแพ้
เธอคิดว่าตราบใดที่เธอดีพอ ตราบใดที่เธอเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกับเขาได้ เขาจะมองเห็นเธอ
แต่หลังจากที่เธอเรียนจบ เขาก็พาโคลอี้ วรโชติกลับมาบ้าน
เขาแนะนำเธอด้วยรอยยิ้ม “เอวา นี่โคลอี้ คู่หมั้นของพี่”
นั่นคือช่วงเวลาที่เธอรู้
มันจบลงแล้วจริงๆ
ความรักที่ร้อนแรงและสิ้นหวังตลอดสิบปีที่ผ่านมาของเธอมีแต่จะแผดเผาตัวเอง
ตอนนี้ เธอต้องเป็นคนดับไฟกองนั้นเอง
เธอต้องถอนเขาออกจากหัวใจให้ได้
คุณอาจจะชอบ
