ทวงสวาท ทายาทเมียเก็บ

พริบีนาหันหลังกลับออกมาอย่างเสื่อมเกียรติเมื่อถูกหญิงสาวสามัญชนปากร้ายไล่ตะเพิดออกมา เขาไม่เคยเสียศักดิ์ศรีอย่างนี้มาก่อนเลยให้ตาย แต่เขาต้องยอมปกปิดฐานะที่แท้จริงของเขาเอาไว้ก่อน เพื่อไม่ให้เป็นการเสียแผนในอนาคต

”แม่นั่นถือดียังไง ทำกับเราแบบนี้?” พริบีนาพูดอย่างหงุดหงิด

“ใจเย็นพะ...” ราชเลขาหนุ่มคนสนิทพยายามปรามให้เจ้านายใจเย็นลง หากไร้ประโยชน์ เพราะพริบีนาพระพักตร์บึ้งตึงบ่งบอกความไม่พอใจอย่างมากก่อนตวัดสายตามาที่ราชเลขานุการจนตัวหงอ

“ระวังคำพูดด้วย เราเคยบอกแล้วใช่ไหม เลิกพูดศัพท์แสงพวกนั้นกับเราเสียที ตอนนี้เราคือพริบีนา สุภาพบุรุษธรรมดาๆ เท่านั้น” ผู้เป็นเจ้านายเอ่ยแทรกขึ้นมาตัดบทก่อน

“ครับนายท่าน... ใจเย็นก่อนครับนายท่าน“ เลขานุการคนสนิทเอ่ยราวต้องการปลอบใจ เขาเป็นทั้งเพื่อนและเลขานุการส่วนพระองค์คนสนิทที่รู้ใจกันมาตั้งแต่พริบีนายังเยาว์ เขาเป็นคนเงียบขรึม ติดจะเย็นชา แต่เมื่อเจอสาวแสบแก่นเซี้ยวแบบรวิสราเข้า ก็มีอารมณ์แค้นส่วนตัวจนอยากเอาคืนเป็นธรรมดา

“นายก็รู้ ไม่เคยมีใครกล้าดีกับเราแบบนี้” สีหน้าคนพูดเต็มไปด้วยความหงุดหงิด คิ้วเข้าขมวดมุ่นเข้าหากัน แววตาเต็มไปด้วยความเอาแต่ใจ

“ครับนายท่าน...” สเตฟานก้มศีรษะรับคำอย่างสุดนอบน้อม

“เราแค้นใจแม่นั่นจริง ผู้หญิงชั้นต่ำ สำส่อน ใจร้ายใจดำ ไม่รู้ที่ต่ำที่สูง จำไว้นะสเตฟาน ไม่ว่ายังไงก็ตาม ฉันจะเอาตัวทิกเกอร์มาให้ได้ ไม่มีวันให้แม่นั่นเลี้ยงดูเลือดเนื้อเชื้อไขของเอลเชคตัคเป็นอันขาด!” วาจาสิทธิ์ลั่นออกจากคนเสียหน้าหลังจากบ่นอุบไม่มีชิ้นดี ภาพแม่สาวจอมจองหองปรากฏขึ้นในมโนภาพ สลัดอย่างไรภาพเจ้าหล่อนก็ไม่จางหาย

“เธอไม่รู้ว่าคุณท่านเป็นใคร มาจากไหนนี่ครับ” ทนายหนุ่มพึมพำอย่างหวาดๆ ต่อให้เป็นความจริงก็ตาม หากไม่เข้าหูนายท่านของเขาขึ้นมาละก็... เงาหัวไม่มีนาทีนี้เลยทีเดียว

“เราจะชิงตัวทิกเกอร์มาให้ได้” พริบีนาตั้งปณิธานอย่างมุ่งมั่น

”คุณท่านมีแผนหรือครับ?” สเตฟานตั้งคำถามแบบนี้บ่อยๆ เสมอ เขาจำเป็นต้องรู้ว่าเจ้านายคิดจะทำอะไร เพราะมันเท่ากับว่า เขาต้องทำหน้าที่ดูแลซัพพอร์ต เพื่อให้แผนการของปริ้นซ์หนุ่มราบรื่นไปได้ด้วยดียังไงล่ะ

“ฉันเคยบอกแล้วว่าให้เลิกพูดราชาศัพท์กับเรา ต่อแต่นี้จะไม่พูดอีกแล้วนะ แต่จะลงโทษเจ้าเลย” พริบีนาส่งเสียงหงุดหงิด จะเรียกว่าพาลเลยก็คงได้ เมื่ออารมณ์เสียมาจากแม่สาวตัวแสบนั่นโดยที่เขาไม่อาจตอบโต้อะไรหล่อนได้ มันก็เหมือนจะเป็นอารมณ์คั่งค้างที่รอการระบาย จังหวะพอดีที่เลขาหนุ่มคนสนิทเป็นเพื่อนรักเพื่อนเกลอที่เขาสามารถเล่นหัว หรือแม้แค่ระบายอารมณ์ด้วยอยู่บ่ายๆ ก็ถือว่ารับแจ็คพ็อตไปอย่างเต็มๆ มันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้จริงๆ

“ครับผม บอสจะให้ผมทำอะไร... ก็สั่งมาเลยครับ” เลขานุการหนุ่มออกตัว

“เรามีเรื่องให้ทำแน่” พริบีนาหรี่ตาแคบอย่างมีแผนการ

“เรามีแผนการในใจแล้ว... พรุ่งนี้พวกนายเตรียมตัวให้พร้อม ขนข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัว แล้วพรุ่งนี้ไปกับฉัน” พริบีนาออกคำสั่งด้วยเสียงเรียบขรึม ดวงตากร้าวหรี่แคบลงอย่างมีแผนการ

“ไปไหนกันครับ?” ราชเลขานุการหนุ่มถามเสียงสูง ท่าทางเลิ่กลั่กที่จู่ๆ ก็มีเรื่องให้ต้องเหนื่อย ติดสอยห้อยตามเจ้าชายเย็นชาอีก

“เดี๋ยวพรุ่งนี้นายก็รู้เอง”

เจ้าชายพริบีนาทิ้งท้าย ราชเลขานุการหนุ่มและสองบอดีการ์ดมองหน้ากับอย่างอยากรู้ แต่ถึงยังไงพระองค์คงไม่บอกแพร่งพรายแผนการให้ล่วงรู้ จนกว่าจะถึงพรุ่งนี้