ความรักหลายปีสุดท้ายกลายเป็นความเกลียดชัง

เมื่อชีวิตของเซียวจิ่งเหิงเหลือเพียงเจ็ดวัน เขาได้ขอให้ชินจัวให้โอกาสเขาได้แก้ไขความเสียใจในอดีต

“อาจัว ที่จริงฉันรักอยู่ยู่โหยวตลอดมา”

“ถึงเวลานี้แล้ว ฉันไม่อยากฝืนอีกต่อไป ”

“ช่วยเซ็นสัญญาหย่าให้ฉันได้ไหม เพื่อให้ฉันได้ทำตามใจ”

แต่คนที่ทิ้งภรรยาและลูกคือเขา และสุดท้ายคนที่ร้องไห้ขอคืนดีก็คือเขา

. . .

ที่หยุนชีเป๋ยหยวน แส้ที่ฟาดลงมาอย่างแรงทำลายลมและฟาดลงบนร่างของชายที่คุกเข่าอยู่ในลาน

เลือดที่ผสมกับน้ำฝนไหลซึมออกจากเข่าของเขาอย่างเชื่องช้าและน่าสยดสยอง

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน เสียงแส้ก็หยุดลงในที่สุด

เซียวจิ่งเหิงตัวสั่นเล็กน้อย แล้วค่อยๆ ยกใบหน้าซีดเซียวขึ้นมองไปยังเงาที่อยู่ในเงามืดใต้ระเบียง

“อาจัว หนึ่งร้อยแส้นี้ก็ถือเป็นการชดใช้หนี้ที่ฉันหลอกเธอมาแปดปี”

“เวลาที่เหลือ ฉันหวังว่าเธอจะไม่มารบกวนฉันกับอยู่ยู่โหยวอีก”

กล่าวจบ เขาพยายามลุกขึ้นเดินไปยังประตู

ชินจัวเมื่อได้ยินคำพูดนั้นก็อดไม่ได้ที่จะกำหมัดแน่น

เธอไม่เคยคิดว่าวันหนึ่ง สามีที่แต่งงานกันมาเจ็ดปีจะจากไปด้วยท่าทีแบบนี้

“เซียวจิ่งเหิง!”

ชินจัวอดใจไม่ไหวก้าวตามไปสองก้าว แล้วพูดเสียงต่ำว่า “เธอไม่กลัวหรือว่าชื่อเสียงจะเสียหาย สูญเสียทุกสิ่ง?”

เซียวจิ่งเหิงหยุดก้าวแล้วหันกลับมามองตาเธอ ถามกลับ

“ในตอนนี้ ฉันยังมีอะไรที่ต้องกลัวอีก?”

จากนั้นเขาก็ไม่หยุดเดินอีกต่อไป ก้าวออกไปอย่างไม่ลังเล

เมื่อประตูเปิดแล้วปิดลง

ชินจัวรู้สึกถึงรสชาติเค็มของเลือดในปาก เธอไม่สามารถแยกได้ว่าบนใบหน้าเธอเป็นน้ำหรือเป็นน้ำตา

สักพัก เธอหยิบโทรศัพท์แล้วโทรหาทนายของเธอ

“ช่วยร่างสัญญาหย่าให้ฉันหน่อย”

แล้วสั่งคนรับใช้ในบ้าน “เก็บของของคุณผู้ชายทั้งหมดออกมา เอาไปเก็บในโกดัง”

เมื่อทำทุกอย่างเสร็จ ชินจัวขึ้นไปชั้นบน

เธอหยิบรูปแต่งงานของทั้งสองลงมาเองแล้วโยนเข้าไปในไฟ

รูปคู่ของชายหญิงที่เคยอยู่เคียงข้างกันบิดเบี้ยวและเลือนลางในเปลวไฟอย่างรวดเร็ว

ภาพเบื้องหน้าเริ่มเบลอไปด้วยน้ำตาที่เอ่อท่วม

เธอแต่งงานกับเซียวจิ่งเหิงมาเจ็ดปีและเคยคิดว่าความรักของพวกเขาแน่นแฟ้นยิ่งนัก

แต่จนถึงวันนี้ชินจัวเพิ่งรู้ว่าทุกสิ่งที่ผ่านมานั้นเป็นเพียงภาพลวงตา

สามเดือนก่อน เซียวจิ่งเหิงไปทำงานต่างประเทศแล้วถูกลักพาตัว

แม้ว่าเขาจะหลบหนีออกมาได้ แต่ก็ถูกฉีดสารพิษชนิดใหม่ที่ไม่มีในโลก

ช่วงเวลานี้ ชินจัวและเซียวจิ่งเหิงพยายามหาทางแก้พิษทุกวิถีทาง แม้จะต้องใช้เงินมหาศาลเพื่อสร้างห้องวิจัยพิเศษที่สร้างขึ้นเฉพาะกิจ

แต่ไม่ว่าจะพยายามหรือตรวจสอบก็ไม่มีความคืบหน้าใดๆ

ความสิ้นหวังแผ่ซ่านในใจของเซียวจิ่งเหิงและชินจัว

จนกระทั่งวันนี้ ห้องปฏิบัติการประกาศว่าร่างกายของเซียวจิ่งเหิงสามารถทนได้เพียงสัปดาห์เดียว

เซียวจิ่งเหิงจึงมาหาชินจัว ขอให้เธอให้โอกาสเขาได้แก้ไขความเสียใจในอดีต

“อาจัว ที่จริงแล้วหัวใจของฉันมีคนอื่นอยู่เสมอ ”

“ตอนนี้เวลาของฉันเหลือน้อย ฉันไม่อยากฝืนอีกต่อไป ”

“หวังว่าเธอจะให้โอกาสฉันด้วย”

ชินจัวเพิ่งรู้ว่าที่ผ่านมาเธอเป็นเพียงการฝืนใจของเขา

เสียงเคาะประตูดังขึ้นทันที

ผู้ช่วยเดินเข้ามาพร้อมเอกสารชุดใหญ่ “คุณชิน เราได้ข้อมูลของกู่ยู่โหยวแล้ว รวมถึงประวัติความเป็นมาของเธอกับคุณเซียว ”

ชินจัวรับเอกสารแล้วเปิดดู

กู่ยู่โหยวและเซียวจิ่งเหิงเคยเป็นคู่รักกัน

กู่ยู่โหยวมีพื้นเพยากจน ขณะที่เซียวจิ่งเหิงเป็นทายาทของตระกูลมหาเศรษฐี

ความรักของพวกเขาถูกครอบครัวขัดขวางอย่างหนัก

สุดท้ายเซียวจิ่งเหิงเลือกตระกูลเซียวและทิ้งกู่ยู่โหยว

ตอนนี้เขาทิ้งชินจัวเพื่อกู่ยู่โหยวอีกครั้ง

ผู้ช่วยยื่นหน้าจอโทรศัพท์ให้ชินจัวดู “คุณชิน ดูนี่ครับ”

เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน เซียวจิ่งเหิงเช่า LED จอใหญ่ในลานเมืองเพื่อสารภาพรักกับกู่ยู่โหยว

“กู่ยู่โหยว ฉันรักเธอ”

คำหกคำนี้เหมือนเผาไหม้ดวงตาของชินจัว

ครั้งหนึ่ง เซียวจิ่งเหิงก็เคยทำสิ่งใหญ่โตแบบนี้เพื่อแสดงความรักต่อชินจัว

เขาเคยบอกว่า “ในชีวิตนี้ มีแค่เธอคนเดียวที่ทำให้ฉันทุ่มเทขนาดนี้”

ตอนนั้นหลายคนอิจฉาชินจัวที่เลือกคนที่ถูกต้อง

ชินจัวหัวเราะเยาะตัวเองเบาๆ

“คุณชิน!” ผู้ช่วยตะโกนอย่างตื่นเต้นอีกครั้ง

“ห้องปฏิบัติการเพิ่งส่งข่าวมาว่า พวกเขาแยกโครงสร้างโมเลกุลของพิษได้แล้ว เมื่อได้โครงสร้างโมเลกุล ยารักษาน่าจะถูกพัฒนาได้ในไม่ช้า คุณเซียวมีโอกาสรอดชีวิตแล้ว!”

ชินจัวเบิกตากว้างแล้วกดโทรหาเซียวจิ่งเหิงโดยไม่รู้ตัว

แต่ยังไม่ทันได้พูด เสียงกรีดเบาๆ ของผู้หญิงก็ดังผ่านโทรศัพท์มา

หลังจากนั้นเสียงหอบของเซียวจิ่งเหิงจึงดังขึ้น “มีอะไรเหรอ?”

ชินจัวกำโทรศัพท์แน่นแล้วถามเสียงต่ำ “เซียวจิ่งเหิง คุณกำลังทำอะไร ?”

โทรศัพท์เงียบไปครู่หนึ่ง

“อาจัว ฉันบอกแล้วว่าอย่ามารบกวนฉันอีก”

แล้วโทรศัพท์ก็ถูกตัดสาย

ฟังเสียงสัญญาณสายไม่ว่างที่เหลืออยู่ในโทรศัพท์ ชินจัวสูดลมหายใจลึก แล้วโทรหาเซียวจิ่งเหิงอีกครั้ง

แต่เธอพบว่าตัวเองถูกบล็อก

ชินจัวเก็บโทรศัพท์

จากประวัติของเซียวจิ่งเหิงและกู่ยู่โหยวก็เห็นได้ชัด

เซียวจิ่งเหิงเป็นคนที่เย็นชา

ตอนนี้เพียงเพราะว่าเขากำลังจะตาย เขาจึงกล้าปล่อยวางทุกสิ่ง

ชินจัวเช็ดน้ำตาที่หล่นลงมาไม่รู้ว่าเมื่อไหร่แล้วหัวเราะออกมา มองไปที่ภาพหน้าจอของผู้ชายคนนั้นด้วยสายตาเยาะเย้ย

เซียวจิ่งเหิง

ถ้าสุดท้ายรู้ว่าคุณจะไม่ตาย

คุณยังกล้าทำแบบนี้ไหม?

เธอรอดูอยู่