สามีข้าจะเกี้ยวท่านเอง
ตอน 2
เมื่อเหล่าสตรีต่างวิ่งหนีไปยังจุดที่พวกมันรออยู่ ทุกคนล้วนตกอยู่ในกำมือของโจรอีกกลุ่มหนึ่ง
อันจิ่งเถียนถูกบุรุษผู้หนึ่งจับเอาไว้ มือของมันยังตะโบมโลมลูบไปจนทั่ว
“ปล่อยข้า ปล่อยข้านะ”
ยิ่งนางร้องไห้มันก็ยิ่งหัวเราะด้วยความพอใจ มันกอดนางเอาไว้แน่นแล้วเอ่ยว่า
“ลูกพี่ แม่นางผู้นี้งดงามนักข้าขอได้หรือไม่”
โจรผู้นั้นถูกถีบจนตัวกลิ้งไปกับพื้น ก่อนที่คนเป็นลูกพี่ซึ่งเห็นสาวงามมานับไม่ถ้วนจึงมีจิตใจที่ทนทานกับความงามของสตรีเอ่ยว่า
“ห้ามแตะต้อง ของมีราคา หากเจ้าอยากขายสินค้าได้ราคาและกบดานเสพสุขไปเป็นปีก็จงระวังมือระวังไม้เอาไว้ด้วย”
หลังจากนั้นสตรีทั้งหลายต่างถูกทำให้สลบแล้วแบกขึ้นบ่าของพวกมัน ลำเลียงกันราวกับกองทัพมดค่อย ๆ เร้นหายเข้าไปในป่าลึก
อันจิ่งเถียนฟื้นขึ้นมาอีกคราก็พบว่าตนเองถูกล้างเนื้อล้างตัวจนสะอาดเอี่ยมยามนี้อันจิ่งเถียนถูกมัดปากมัดเท้าอีกครั้งกับสตรีอีกหลายนาง
ทุกคนล้วนสวมเพียงกางเกงขาสั้นตัวบางที่สั้นจนเห็นแก้มก้นขาวเผยขาเรียว และส่วนบนก็สวมเพียงเอี๊ยมตัวเล็กที่เปิดเผยเนินเต้าถันอวบใหญ่ขาวราวเต้าหู้ให้เห็นอย่างชัดเจน
มีสตรีนางหนึ่งรูปร่างอวบใหญ่เปิดประตูเข้ามาพร้อมด้วยบุรุษรูปร่างกำยำอีกหลายคน สายตาคมกริบมองพวกนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า จากนั้นจึงเอ่ยเสียงเย็น
“กรอกยาพวกนางเสีย”
อันจิ่งเถียนถูกคลายผ้าปิดปาก นางยังไม่ทันได้เอ่ยคำใดก็ถูกมือแข็งแรงของบุรุษผู้หนึ่งบีบคางจนนางจำเป็นต้องอ้าปากออกกว้าง
อ่อก!
จากนั้นนางก็ถูกจับกรอกยาบางสิ่งบางอย่างที่มีรสชาติขมเฝื่อนจนนางแทบจะอาเจียนเข้าไปเป็นจำนวนมาก
“ได้ยานี้แล้วรับรองว่าสิบวันไม่ลืมเลือนเป็นแน่ แม่นางพวกเจ้าอย่าโทษข้าเลย เพราะข้าจะทำให้เจ้ามีความสุขไม่ต้องทนทุกข์ทรมานกับเรื่องที่ไม่เต็มใจ”
อันจิ่งเถียนไม่รู้เลยว่าสิ่งที่นางได้กินเข้าไปคือสิ่งใด ทว่าร่างกายของนางบัดนี้กำลังร้อนรุ่มขึ้นเรื่อย ๆ ดวงตาพร่าเลือนและสติของนางคล้ายจะหลุดลอย
“อา ร้อนเหลือเกิน ข้าเป็นอะไร”
สตรีนางหนึ่งเอ่ยขึ้นว่า
“ขะ ข้ารู้ พวกเขาให้พวกเรากินยากำหนัด พวกเขาคิดให้พวกเราขายตัว”
อันจิ่งเถียนกรีดร้องออกมา นางเป็นสตรีในห้องหอและกำลังจะถูกส่งตัวไปเข้าร่วมการคัดเลือกเป็นเจ้าสาว หากถูกย่ำยีนอกจากตนเองจะไม่อาจมีชีวิตอยู่สู้หน้าผู้อื่นแล้ว ครอบครัวของนางต้องอับอายขายหน้าเป็นแน่
ดังนั้นอันจิ่งเถียนจึงตัดสินใจวิ่งชนเสาต้นใหญ่เพื่อฆ่าตัวตาย ด้วยความตั้งใจอันเด็ดเดี่ยวเพียงครั้งเดียวที่กระทำการวิญญาณของอันจิ่งเถียนก็ออกจากร่าง
สตรีทั้งหลายต่างกรีดร้องด้วยความตกใจ กระทั่งทำให้คนที่เฝ้าอยู่ด้านนอกรีบเปิดประตูเข้ามา
“นะ นางฆ่าตัวตายแล้ว”
สตรีนางหนึ่งเอ่ยขึ้น บุรุษผู้หนึ่งจึงมาตรวจชีพจรของนางก่อนจะเอ่ยกับบุรุษอีกสองคน
“ลากนางไปทิ้งในป่าเสีย นางตายแล้ว!”
อันจิ่งเถียนถูกนำร่างไปทิ้งที่ป่าแห่งหนึ่ง ผู้ชายพวกนั้นไม่แม้จะขุดดินฝังร่างของนางด้วยซ้ำ
“ทิ้งไว้ตรงนี้ เดี๋ยวพวกสัตว์ก็มากัดแทะร่างของนางเอง”
จากนั้นเขาก็โยนผ้าคลุมผืนใหญ่คลุมศพของนางเพื่อป้องกันการอุจาดตาแล้วหันหลังเดินจากไปทันใด
ร่างไร้ลมหายใจถูกทิ้งเอาไว้ตรงนั้นอย่างไม่มีผู้ใดแยแส ในแต่ละวันล้วนมีคนตาย ยิ่งเป็นหญิงที่จับมาโอกาสที่พวกนางจะฆ่าตัวตายนับว่าสูงนัก ความเคยชินนี้จึงทำให้ไม่มีผู้ใดใส่ใจ
ในยามนั้นนั่นเองจู่ ๆ ก็มีควันสีขาวสองกลุ่มจะเวียนวนรอบร่างของสตรีนางนี้ก่อนที่วิญญาณสองตนจะปรากฏขึ้น
“นางหรือเจ้าคะ คนที่ข้าต้องเป็น”
“ใช่เป็นนาง นางไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วจึงยอมละทิ้งอายุไขทั้งหมดมอบให้วิญญาณตนใดก็ได้ที่มีวาสนา สิ่งนี้เขาเรียกว่า การยืมร่างคืนวิญญาณ ที่เจ้าตัวยินยอม เจ้าต้องหาคนที่มีปราณมังกรให้เจอจึงจะมีอายุขัยที่ยืนยาวได้”
“ปราณมังกรหรือเจ้าคะ”
“ใช่ บุรุษที่มีปราณมังกรจะคุ้มครองให้เจ้ามีชีวิตยืนยาว อยู่ไปจนแก่เฒ่า เจ้าต้องรีบหาคนผู้นั้นเพื่อดูดปราณมังกรจากร่างของเขาให้เจอโดยเร็ว มิเช่นนั้นวิญญาณเจ้าจะอ่อนแอลงเรื่อย ๆ และตายในที่สุดหลังจากนั้นเจ้าจะกลับกลายมาเป็นวิญญาณเร่ร่อนอีก”
ให้ตายเถิดมอบชีวิตใหม่ให้ข้าแล้ว ยังต้องให้ข้าไปพึ่งพาอาศัยผู้อื่นอีก มันไม่ได้ง่ายเลยแม้แต่น้อย
“ขอบคุณเจ้าค่ะ ข้าจะหาปราณมังกรให้เจอ แล้วใช้ชีวิตของแม่นางอันจิ่งเถียนให้ดีที่สุด”
“อ้อ ในเมื่อมีโอกาสกลับไปโลกมนุษย์แล้ว เจ้าอย่าลืมว่าต้องหาตัวตนของเจ้าให้พบ ปลดปล่อยห่วงในใจของเจ้าให้ได้ มิเช่นนั้นหากตายแล้วเจ้าจะกลับมาเป็นวิญญาณเร่ร่อนอีก”
“ข้าเข้าใจเจ้าค่ะ ภารกิจของข้ามีสองประการ ประการแรกหาปราณมังกรให้พบแล้วแต่งงานกับเขาเพื่อยืดอายุขัย ประการที่สอง ข้าต้องหาตัวตนของข้าให้เจอ เพื่อหลุดพ้นจากสิ่งที่ฉุดรั้งข้าเอาไว้ไม่ให้ไปผุดไปเกิด”
“ใช่เจ้าจงจำให้แม่นยำ”
“เจ้าค่ะ ข้าเข้าใจแล้ว”
“แม้เจ้าโชคดีที่ได้รับรางวัลจากวันครบรอบหนึ่งพันปีที่ท่านพญายมครองตำแหน่ง จึงมีโอกาสได้ยืมร่างคืนวิญญาณของผู้อื่น ทว่ายังมีวิญญาณอีกหลายตนได้รับโอกาสนี้ แม้เจ้าจะเจอปราณมังกรแล้ว แต่ก็อาจถูกวิญญาณตนอื่นแย่งชิงไปได้ หากพบบุรุษที่มีปราณมังกรก็รีบรวบหัวรวบหางเอาเขามาเป็นของตนเองเสีย ข้าในฐานะพี่เลี้ยงของเจ้าจะได้ไม่เสียหน้า”
นางยกมือขึ้นแล้วกำกำปั้นสีหน้าเด็ดเดี่ยวห้าวหาญ
“ข้าไม่มีทางปล่อยคนให้หลุดมืออย่างแน่นอนเจ้าค่ะ ไม่มีทางทำให้ใต้เท้าผิดหวัง”
“รีบเข้าร่างนางเถิดก่อนที่ร่างกายนี้จะสิ้นไออุ่น”
“เจ้าค่ะ ข้าน้อยขอลา”
วิญญาณตนนั้นยอบกายอย่างนอบน้อมแล้วกลายเป็นไอน้ำพุ่งเข้าสู่ร่างของอันจิ่งเถียนทันใด
คุณอาจจะชอบ
