สามีฉันคืออาจารย์
ตอน 2
ณ บนรถ
“ยัยพลอย! นั้นพี่ซันเลยนะ แกปฏิเสธไปแบบนั้นได้ยังไงวะ เสียดายว่ะ"
มะมายบ่น ถ้าเป็นเธอนะคงดีใจไปแล้วที่มีผู้ชายหล่อๆ แบบนั้นมาจีบ
“ก็ไม่อยากให้ความหวังกับใครนี่”
“ย่ะ! แม่คนสวยเลือกได้”
“พูดแบบนี้แกชอบพี่ซันหรือไงกัน”
พลอยไพลินถามมะมาย มะมายก็รีบตอบกลับมาทันที
“เปล๊าาา...ไม่ได้ชอบเล๊ยยย”
"แหม! ตอบเสียงสูงเชียวนะยัยมายด์"
รถเมล์แซวมะมาย ทั้งสามหัวเราะกันดังลั่นรถก่อนที่รถจะถึงยังหอพักของทั้งสองสาว
“ถึงแล้ว ลงไปสิ”
“ขอบคุณที่มาส่งพวกเรา เจอกันพรุ่งนี้นะ”
“โอเค เจอกันพรุ่งนี้ ฝันดี”
ไพลินมาส่งเพื่อนทั้งสองคนที่หอพักแสนสุข ก่อนจะขับออกไปยังบ้านหลังใหญ่ของตน
ณ บ้านไพรศาลทรัพย์
พลอยไพลินขับรถเข้าไปในบริเวณบ้าน ก่อนจะเลี้ยวรถเข้าไปเก็บรถในโรงรถ แล้วเดินเข้าไปในตัวบ้าน เธอเห็นพ่อแม่ของเธอกำลังนั่งอยู่ที่ห้องนั่งเล่นด้วยท่าทีเครียดๆ จึงเข้าไปหาพวกท่าน
“คุณพ่อ คุณแม่ ยังไม่นอนอีกเหรอคะ นี่มันจะ 3 ทุ่มแล้วนะคะ”
พลอยไพลินถามด้วยความสงสัย ปกติพวกท่านจะไม่นอนดึกกันแบบนี้ แต่ทำไมวันนี้ถึงดูแปลกๆ ไปกว่าทุกทีกัน แถมยังทำหน้าแปลกๆ กันอีก
“พลอย...พ่อกับแม่มีอะไรจะบอกลูก”
ไพฑูรย์ผู้เป็นพ่อพูดขึ้น ส่วนไพลินผู้เป็นแม่เอาแต่ร้องไห้ไม่ยอมพูดจาอะไรกับเธอเลย นี่มันอะไรกัน พวกท่านจะบอกอะไรกับเธอกันแน่
“มีอะไรกันคะ ทำไมคุณแม่ต้องร้องไห้ด้วยมันเกิดอะไรขึ้นคะ”
“พลอยพ่อขอโทษ ตอนนี้เรากำลังโดนฟ้องล้มละลาย”
“อา...อะไรนะคะ!! เป็นไปได้ไง พลอยเห็นที่บ้านเรายังปกติดีทุกอย่าง วันก่อนพ่อก็ยังซื้อรถให้พลอยอยู่เลยนะคะ”
“แต่ตอนนี้เราไม่เหลืออะไรแล้วลูก รวมถึงบ้านหลังนี้ด้วย”
“แล้วเราจะทำอย่างไงกันดีค่ะ”
“เราทำอะไรไม่ได้เลยลูก นอกจากหาเงินมา 60 ล้าน ภายในอาทิตย์”
“อาทิตย์นี้!! แล้วตอนนี้เรามีอยู่เท่าไหร่คะ”
“ไม่มีเลยลูก ตอนนี้แม่กับพ่อไม่มีเงินเก็บเหลือเลย”
“จะมีก็แต่…”
“แต่อะไรคะ”
“คงต้องไปยืมครอบครัวรัตนทรัพย์ก่อนก็เท่านั้น”
“ใช่ค่ะ เราก็ไปยืมลุงชัยกับป้าวัลย์ก่อนก็ได้นี่คะ พอเรามีเงินแล้วค่อยคืนก็ได้”
พลอยไพลินเหมือนมีความหวังขึ้นมา เพราะคุณแม่เธอเป็นเพื่อนกับคุณหญิงวัลภา แถมสองครอบครัวยังสนิทกัน
“แม่ไปขอยืมมาแล้ว แต่ทางนั้นบอกว่าเงินเยอะไป ต้องมีหลักประกัน”
“แล้วเราจะเอาอะไรไปประกันล่ะคะ”
“ป้าวัลย์เลยเสนอวิธีมาให้แม่ แต่แม่ไม่อยากบังคับลูกเลย ฮึกๆ ฮือ..”
คุณแม่ร้องไห้ พลอยไพลินเลยกลับมาใจห่อเหี่ยวอีกครั้ง เมื่อความหวังอันน้อยนิดถูกทำลายลง
“คุณแม่! อย่าร้องไห้นะคะ บอกมาเถอะค่ะ พลอยทำได้ทุกอย่าง”
พลอยไพลินไม่อยากเห็นคนเป็นแม่ต้องมาร้องไห้เสียใจเช่นนี้เลย เธอเลยยอมแลกทุกอย่างเพื่อครอบครัวและเพื่อคนที่เธอรัก ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่านี้แล้วจริงๆ
“ลูกจะต้องแต่งงานกับพี่อัศวินเขา”
“อา..อะไรนะคะ แต่งงาน!!”
"ใช่จ้ะลูก แต่งงาน"
“แต่ที่พลอยรู้มา พี่อัศวินอะไรนั้น อายุห่างกับพลอยเยอะเลยนะคะ”
เธอเคยได้ยินป้าวัลย์เล่าถึงลูกชายอยู่บ่อยๆ เขาไปเรียนที่เมืองนอก พอจบเลยทำงานอยู่ที่นั่นเลย เธอไม่เคยเจอเขาหรอก รูปถ่ายสักใบก็ไม่เคยเห็น จะให้แต่งงานด้วยเนี่ยนะ คิดแล้วกลุ้ม
“ไม่เยอะหรอกลูกแค่ 14 ปี เอง สมัยนี้เขาไม่ถือเรื่องอายุกันแล้วลูก”
พลอยไพลินยิ้มฝืดๆ อีก 4 ปีก็ครบรอบหนึ่งพอดีกับอายุของเธอ นี่ยังไม่เยอะสำหรับแม่ของเธออีกเหรอ
“พลอยมีเวลา...ตัดสินใจกี่วันคะ”
“ถึงพรุ่งนี้จ้ะ”
“พรุ่งนี้!!!”
“ใช่จ้ะ ป้าวัลย์เขาต้องการคำตอบเร็วที่สุด ยิ่งเร็วยิ่งดีนะลูก”
ใครจะคิดล่ะ ว่าชีวิตคุณหนูอย่างเธอ จะมาเจอสถานการณ์แบบนี้ นี่มันบ้าอะไรกัน เธออุตส่าห์ปฏิเสธทุกคนที่เข้ามาจีบ เพื่อมาแต่งงานกับคนที่อายุห่างกัน 14 ปีเนี่ยนะ แล้วชีวิตมหาลัยของเธอล่ะ อีกไม่กี่เดือนเอง เธอจะเข้ามหาลัยแล้วนะ มีที่เรียนแล้วด้วย อิสระของฉัน...
“แต่อีกไม่กี่เดือนพลอยกำลังจะเข้ามหาลัยนะคะ”
“ไม่เป็นไรจ้ะ หลังจากที่พวกลูกแต่งงานกันแล้ว พวกแม่จะให้พี่อัศวินเป็นคนส่งเสียลูกเรียนให้จบเอง”
ให้เขาส่งเธอเรียนต่อเนี่ยนะ แสดงว่าเธอต้องขอเงินจากเขาไปเรียนเหรอ ไม่ๆ มันต้องไม่เป็นแบบนี้สิ
“แม่ขอบใจลูกมากนะ ที่ลูกยอมทำเพื่อแม่กับพ่อ แม่รักลูกมากนะ”
คุณหญิงไพลินเข้ามากอดเธอไว้แน่น ไพฑูรย์ผู้เป็นพ่อก็เข้ามากอดด้วยเช่นกัน
แม่พลอยยังไม่ตกลงเลยนะ เฮ้อ...แต่งก็แต่งว่ะ เพื่อความอยู่รอดของครอบครัว พลอยไพลินได้แต่บ่นในใจ ไม่อาจจะพูดความรู้สึกที่มันจุกอกนั้นออกไปได้ หลังจากตกลงกันเสร็จเธอจึงรีบกลับไปยังห้องนอน และต่อสายหาเพื่อนรักทั้งสองทันที
คุณอาจจะชอบ
