สามีฉันคืออาจารย์

ณ ห้องนอน

ตู๊ดดด…

“รับสายสิยัยเมย์ ยัยมายด์”

พลอยไพลินโทรหาเพื่อนสนิททั้งสอง ตอนนี้เธอต้องการที่ระบายความรู้สึกที่มันจุกอกพร้อมที่จะระเบิดออกมาเต็มที

“ฮัลโหล แกจะโทรมาหาพวกเราทำไมเนี่ย มันดึกแล้วนะ” รถเมล์บ่น

“นั้นสิฉันก็ง่วงแล้วนะยัยพลอย พรุ่งนี้ฉันมีสอบแต่เช้าด้วย”

มะมายบ่น เธออยู่มหาลัยแล้ว เพราะอายุมากกว่าปี 1 และเข้าเรียนก่อนอายุด้วย

“พวกแกตั้งใจฟังฉันพูดดีๆ นะ...ฉันจะพูดแค่ครั้งเดียว อีก 2 เดือน ฉันจะแต่งงาน”

พลอยไพลินเริ่มเปิดเรื่อง เพราะไม่อยากให้เพื่อนของเธอบ่นไปมากกว่านี้

“อา...อะไรนะ!! พวกเราไม่ได้หูฝาดไปใช่มั้ย” มะมายถาม

“ใช่ พวกแกได้ยินถูกแล้ว ที่บ้านฉันมีปัญหา ฉันเลยต้องแต่งงาน”

“เฮ้ย! ได้ไงวะ แล้วแกจะแต่งกับใคร ลูกเต้าเหล่าใคร”

“ฉันจะแต่งเข้าตระกูลรัตนทรัพย์”

“เฮ้ย! จริงดิ ตระกูลที่เป็นเจ้าของห้างกับโรงแรม The M. นั้นเหรอ เจ๋งว่ะ เป็นตระกูลที่รวยมากเลยนะแก”

“แล้วแกรู้มั้ยว่าเจ้าบ่าวฉันอายุเท่าไร”

“ไม่รู้วะ ฉันไม่เคยรู้มาก่อนว่าตระกูลนั้นมีลูกชายด้วย ไม่เคยเห็นออกข่าว” มะมายตอบ

“ใช่ ฉันเองก็ไม่เคยเห็น” รถเมล์เสริม

“จะเห็นได้ไงเหล่า เขาอยู่อเมริกาโน่น”

“แกเคยเจอเหรอ หล่อเปล่าวะ”มะมายถาม

“ไม่เคยเห็นหรอก เขาไปเรียนที่นั่นตั้งแต่เด็ก เรียนจบก็ทำงานอยู่ที่นั่นเลย ไม่ค่อยกลับมาหรอก”

“แล้วสรุปเขาอายุเท่าไรกัน แกยังไม่บอกพวกเราเลยนะ”รถเมย์ถาม

“รู้แค่ว่าเขาอายุห่างกับฉัน 14 ปี ก็พอแล้ว”

“ตอนนี้แกอายุ 18 ปี มากกว่าแก 14 ปี ก็...32 ปี สินะ”

รถเมล์ลองคำนวณอายุของว่าที่เจ้าบ่าวของเพื่อนเธอดู

“แกจะบวกทำไมเนี่ย ฉันยิ่งเศร้าๆ อยู่ด้วย ดีนะไม่ 40 กว่า หรือ 50 กว่าไปเลย”

“ไม่เอาไม่เศร้า แกอาจจะเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในโลกก็ได้ พ่อแม่แกรักแกจะตายไป ถ้าผู้ชายคนนั้นไม่ดีจริง พวกท่านไม่เอาแกไปแต่งงานกับเขาหรอก”

“ฉันก็คิดแบบนั้นนะ ก็เหมือนกับที่มายด์มันพูด ไม่มีใครให้ลูกตัวเองไปแต่งงานกับคนที่ไม่ดีหรอกนะ”

“โอเคๆ ฉันจะพยายามไม่คิดถึงเรื่องอายุของเขาก็แล้วกัน”

“ดีมาก แกโอเคแล้วใช่มั้ย งั้นฉันขอตัวไปนอนก่อนนะ บาย” มะมายวางสายไป

“ฉันก็เหมือนกันบาย ฝันดี”

“อืม ฝันดี”

ทั้งมะมายและรถเมล์รีบวางสายใส่พลอยไพลิน แต่ตอนนี้เธอก็เริ่มใจเย็นลงบ้างแล้ว

“เอาไงเอากัน คนอย่างพลอยไพลินไม่เคยกลัวใครอยู่แล้ว”

พลอยไพลินพูดกับตัวเอง ก่อนจะเข้าไปยังห้องน้ำเพื่อไปอาบน้ำ และกลับมาเข้านอน เพราะพรุ่งนี้เธอมีเรียนแต่เช้า

ณ รุ่งเช้าของอีกวัน

พลอยไพลินดีดตัวขึ้นจากที่นอนก่อนจะรีบอาบน้ำแต่งตัวไปเรียน เพราะเมื่อคืนเอาแต่นอนคิดเรื่องแต่งงานทั้งคืน เลยนอนตื่นสาย เพราะกว่าจะได้นอนก็เกือบเช้าแล้ว

“คุณพ่อคุณแม่คะ พลอยไปเรียนก่อนนะคะ”

“อ้าว ไม่กินข้าวเช้าก่อนไปเรียนหน่อยเหรอลูก”

“ไม่ดีกว่าค่ะ พอดีต้องรีบไปส่งการบ้าน”

“งั้นเอาขนมปังไปกินรองท้องหน่อยนะ”

คุณหญิงไพลินยื่นขนมให้พลอยไพลิน เพราะกลัวว่าเธอจะหิวแล้วจะพลอยเรียนไม่รู้เรื่องกันพอดี

“ขอบคุณค่ะ พลอยไปก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ”

พลอยไพลินออกไปพร้อมกินขนมปังที่ถืออยู่ไปด้วย

“คุณว่าเราทำแบบนี้กับลูกมันจะดีแล้วเหรอคะ”

“อย่าคิดมากเลยคุณ ให้ตาอัศวินดูแลลูกสาวเราอะดีแล้ว ได้ข่าวว่าตาอัศวินรับงานเป็นอาจารย์สอนที่มหาลัยเคด้วยนะ จะได้ช่วยดูแลลูกสาวเราด้วย ไม่ดีหรือไง”

“ดีค่ะ ฉันล่ะเป็นห่วงยัยพลอย กลัวจะไปเจอพวกผู้ชายนิสัยไม่ดีเข้า ยิ่งชอบไปไหนมาไหนไม่เหมือนเด็กที่อยู่วัยเดียวกันด้วย ฉันล่ะกลุ้มใจเรื่องนี้มากที่สุดเลย”

“เลิกพูดเรื่องนี้กันเถอะ เดียวลูกจะได้ยินเข้า”

“ค่ะ ฉันจะไม่พูดอีก”

คุณหญิงไพลินหยุดพูดทันที เธอกลัวว่าความลับจะแตกเข้าเสียก่อน

ณ โรงเรียน 

พลอยไพลินเดินออกมาจากห้องพักครูเมื่อส่งการบ้านเสร็จแล้ว ก็เจอเข้ากับชนิตาและพวกเข้าพอดี

“เฮ้ยพวกแก! ยัยแอ็บแบ็วมันมาแล้วว่ะ”

“ใครว่านางสตอเบอร์รี่เรียกแม่ต่างหากล่ะ ใครมีแฟนอยู่ก็ดูแลแฟนของตัวเองกันให้ดีๆ นะ ระวังนางจะเข้าไปอ่อยล่ะ”

“ไม่โต้ตอบด้วยว่ะ พอใส่ชุดนักเรียนลืมไปว่านางเรียบร้อย ไม่ตบตีกับใคร สตอว่ะ ชอบให้ท่าผู้ชายร่าน แรด”

“นี่พวกเธอมันจะมากไปแล้วนะ”

พลอยไพลินโต้กลับ เธอไม่เคยเป็นอย่างที่พวกหล่อนกล่าวหาเลย เธออยู่เฉยๆ ของเธอดี มีแต่พวกผู้ชายพวกนั้นนั่นแหละที่เข้ามาจีบเธอเอง

“น้อยไปมากกว่ามั้ง อย่างเธอมันเน่าไปทั้งตัวแล้วมั้ง ไม่ต้องทำเป็นเเอ็บแบ็วว่าใสซื่อว่าบริสุทธิ์อยู่หรอก”

“ฉันว่าเธอกำลังด่าตัวเองอยู่มากกว่านะส้ม”

พลอยไพลินสวนกลับ เธอจะไม่ทนอีกต่อไปอีกแล้ว เธอแค่ตั้งใจเรียนตอนเรียน ไม่อยากจะมีเรื่องตบตีกับใครให้พ่อแม่เดือดร้อน เวลาเที่ยวก็คือเที่ยวสนุกเต็มที่ เพราะมันหมดเวลาเรียนแล้ว เธอผิดด้วยเหรอ หาว่าอ่อยผู้ชายบ้างล่ะ แอ็บแบ็วบ้างล่ะ

“นี่เธอ!!”

“ทำไมจะตบเหรอ ตบเลยสิ ถ้าเธอตบฉัน ฉันจะได้ตบกลับ เพื่อเป็นการป้องกันตัว ตบสิตบเลยฉันให้เธอตบ”

พลอยไพลินท้า พร้อมยื่นแก้มไปให้ชนิตาตบ

“แกอย่าไปตบมันก่อนนะ เดี๋ยวพอแกเข้าห้องปกครอง แกผิดเต็มๆ เลยนะ ถ้าแกเข้าห้องปกครองอีกครั้งแกจะหมดสิทธิ์สอบเลยนะ แกลืมไปแล้วเหรอส้ม”

“ฝากเอาไว้ก่อนเถอะ”

“อย่าฝากนานนะ ขี้เกียจรอ”

พลอยไพลินเชิดหน้าตอบกลับไป คนอย่าเธอไม่ใช่ไก่กาที่จะมาหาเรื่องกันง่ายๆ

“แก…”

“เฮ้ย คุณครูฝ่ายปกครองมา”

“มีเรื่องอะไรกัน อย่าบอกนะว่าเธอกำลังจะก่อเรื่องอีกแล้วชนิตา”

“เปล่านะคะ หนูแค่มาคุยเรื่องการบ้านกับพลอยไพลิน พอดีหนูไม่เข้าใจนิดหน่อยน่ะค่ะ”

“แล้วไป ได้เวลาเข้าแถวแล้ว”

“ค่ะ”

ชนิตาและเพื่อนๆ ต่างรีบไปเข้าแถวกัน พลอยไพลินยกมือขึ้นไหว้คุณครู ก่อนจะเดินเข้าไปเข้าแถว