เรา ร่วมกัน ผงาด จาก เถ้าถ่าน

มุมมองของชบา:

ความเงียบในห้องพักของโรงพยาบาลเป็นเหมือนน้ำหนักที่จับต้องได้ มันกดทับหน้าอกของฉัน ทำให้หายใจลำบาก

มีเพียงเสียงบี๊บเบาๆ เป็นจังหวะของเครื่องวัดหัวใจของแก้ว และเสียงกระซิบที่ปลอดเชื้อของระบบระบายอากาศเท่านั้นที่ทำลายความเงียบนั้น

เรานอนอยู่บนเตียงคู่ขนานกัน เหมือนตุ๊กตาแตกหักสองตัวในกล่องสีขาวปลอดเชื้อ

ฉันยังรู้สึกได้ถึงร่องรอยการสนทนากับครามเมื่อชั่วโมงก่อน มันยังคงลอยอยู่ในอากาศเหมือนควันพิษ

ฉันสงสัยว่าแก้วจะได้ยินมันผ่านการนอนหลับที่ไม่สนิทซึ่งเกิดจากยาแก้ปวดหรือไม่

ฉันหวังว่าไม่

ไม่มีใครควรต้องได้ยินคำพูดที่ร้ายกาจขนาดนั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งในตอนนี้

ด้วยเสียงครางอย่างเจ็บปวด ฉันพยุงตัวเองขึ้นนั่ง

กล้ามเนื้อทุกส่วนกรีดร้องประท้วง

ซี่โครงของฉันฟกช้ำ หัวของฉันรู้สึกเหมือนผลน้ำเต้าที่แตกร้าว แต่ภาพมือของฉันต่างหากที่ทำให้ฉันคลื่นไส้

มันถูกพันด้วยผ้าพันแผลสีขาวหนาทึบ วางอยู่อย่างไร้ประโยชน์บนผ้าปูที่นอนของโรงพยาบาลที่สะอาดสะอ้าน

คำพูดของหมอวนเวียนอยู่ในหัวฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่าเหมือนคำสาป: เส้นประสาทเสียหายรุนแรง ไม่สามารถแก้ไขได้

อาชีพของฉัน

ตัวตนของฉัน

จิตวิญญาณของฉัน

หายไปแล้ว

น้ำตาที่ฉันคิดว่าไม่มีอีกแล้ว เอ่อขึ้นที่หัวตา

ฉันมองไปที่แก้ว

ใบหน้าของเธอซีดเผือด กระของเธอดูเด่นชัดเหมือนจุดสีน้ำตาลเล็กๆ บนรูปปั้นหินอ่อน

แม้ในยามหลับ คิ้วของเธอก็ยังขมวดด้วยความเจ็บปวด และมือของเธอก็วางปกป้องอยู่บนท้อง

ท้องที่แบนราบของเธอ

คลื่นแห่งความโศกเศร้าลูกใหม่ที่รุนแรงและโหดร้ายซัดเข้ามา

เพื่อเธอ

เพื่อหลานชายที่ฉันจะไม่มีวันได้เจอ

เพื่อความสุขที่ถูกขโมยไปจากเรา

“เราโง่มากเลยใช่ไหม?” ฉันกระซิบ เสียงแหบแห้ง

ดวงตาของแก้วกระพริบเปิดขึ้น

มันหมองคล้ำด้วยความเหนื่อยล้าและความเศร้า

เธอไม่ได้พูดอะไร แค่มองมาที่ฉัน

“ที่คิดว่าเรื่องทั้งหมดมันเป็นเรื่องจริง” ฉันพูดต่อ เสียงหัวเราะขมขื่นหลุดออกมาจากริมฝีปาก

“งานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ คำสัญญา... ‘พี่จะปกป้องชบาเสมอ’ ครามพูดกับฉันแบบนั้นที่แท่นพิธี”

ฉันเห็นแววตาแห่งความเจ็บปวดแบบเดียวกันในดวงตาของเธอ

คินคงจะพูดประโยคเดียวกันเป๊ะๆ กับเธอ

“เขาโทรมานะ” ฉันยอมรับ ความอับอายแผดเผาแก้มของฉัน “ตอนที่เธอหลับอยู่”

สีหน้าของแก้วแข็งกระด้าง “เขาว่ายังไง?”

“เขาหาว่าฉันเป็นตัวปัญหา ชอบสร้างเรื่อง พยายามจะทำลายค่ำคืนของเขากับฟ้า เขาบอกว่า... เขาบอกว่าการแต่งงานกับฉันคือความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต และทันทีที่เรื่อง ‘ละคร’ นี่จบลง เขาจะฟ้องหย่า”

คำพูดเหล่านั้นลอยอยู่ระหว่างเรา น่าเกลียดและเป็นที่สิ้นสุด

ฉันพยายามทำท่าไม่แยแส พยายามยักไหล่ราวกับว่ามันไม่สำคัญ ราวกับว่าหัวใจของฉันไม่ได้แตกเป็นเสี่ยงๆ อยู่บนพื้น

แต่น้ำตากลับทรยศฉัน มันไหลรินลงมาเป็นทางร้อนๆ บนแก้ม

แก้วเอื้อมมือมา นิ้วของเธอสัมผัสกับมือที่พันผ้าพันแผลของฉัน

“งั้นก็ให้เขาทำไป” เธอพูด เสียงของเธอหนักแน่นอย่างน่าประหลาดใจ แม้จะเจือด้วยความเจ็บปวดที่ฝังลึกถึงกระดูก

“ให้มันไปทั้งคู่ ทันทีที่เราเดินออกจากที่นี่ได้นะชบา เราจะไป เราจะฟ้องหย่าก่อน”

ฉันจ้องมองเธอ มองความมุ่งมั่นที่ดิบเถื่อนซึ่งก่อตัวขึ้นในแววตาของเธอ

เป็นแววตาที่ฉันไม่ได้เห็นมานานแล้ว

แก้วคนเก่า

คนที่ต่อสู้เพื่อสิ่งที่เธอต้องการ ก่อนที่ตระกูลคณารักษ์จะขัดเกลาความแหลมคมของเธอและดับไฟในใจเธอ

เสียงสะอื้นหลุดออกมาจากฉัน และฉันก็พยักหน้า

มันคือการปลดปล่อย

กระแสธารแห่งความโศกเศร้า ความโกรธ และความใจสลายที่ฉันกลั้นไว้ตั้งแต่ตื่นขึ้นมาในฝันร้ายนี้

ฉันร้องไห้เพื่อมือของฉัน เพื่อดนตรีที่หายไป

ฉันร้องไห้เพื่อแก้ว เพื่อลูกที่เธอสูญเสียไป

ฉันร้องไห้เพื่อเด็กสาวไร้เดียงสาสองคนที่เราเคยเป็น ผู้ที่เชื่ออย่างแท้จริงว่าพวกเขาได้พบรักแท้

เราตาบอดกันเหลือเกิน

การจีบเป็นไปอย่างรวดเร็ว

คินและคราม คณารักษ์ เหมือนเจ้าชายจากเทพนิยาย หล่อเหลา ทรงพลัง มีเสน่ห์

พวกเขาไล่ตามเราอย่างไม่ลดละ ทุ่มเทของขวัญและความสนใจให้เรา ทำให้เรารู้สึกเหมือนเป็นผู้หญิงเพียงสองคนในโลก

เราตกหลุมรัก อย่างหัวปักหัวปำ

รอยร้าวเริ่มปรากฏขึ้นหลังจากที่ฟ้า อคอสตา น้องสาวต่างมารดาของพวกเขากลับเข้ามาในชีวิต

ชีวิตแต่งงานของเธอพังทลายลง และเธอก็วิ่งกลับมาหาพี่ชายต่างมารดาที่รักเธอ

ทันใดนั้น โทรศัพท์ของเราก็ไม่มีคนรับ

นัดเดทตอนกลางคืนถูกยกเลิก

คินที่เคยจ้องมองแก้วราวกับว่าเธอเป็นดวงอาทิตย์ แทบจะไม่สังเกตเห็นเธอเลย

และคราม... เขาเริ่มออกไปเที่ยวกลางคืน กลับบ้านในตอนเช้ามืดพร้อมกลิ่นวิสกี้และน้ำหอมราคาถูก คำแก้ตัวของเขาฟังไม่ขึ้นและดูถูกกัน

เราเคยคิดว่ามันเป็นแค่ช่วงหนึ่ง ที่พวกเขาแค่กำลังวุ่นวายกับดราม่าของฟ้า

เราไม่เคยจินตนาการเลยว่าความจริงมันน่าเกลียดกว่านั้นมาก

เราไม่ใช่ความรักของพวกเขา

เราเป็นแค่หมากของพวกเขา

เป็นวิธีแก้แค้นอดีตสามีของฟ้า ซึ่งเป็นคู่แข่งทางธุรกิจที่พวกเขาเกลียดชัง

การแต่งงานกับเรา สองบุคคลที่มีชื่อเสียงและเป็นที่รักในเมือง เป็นการสร้างภาพลักษณ์ต่อสาธารณะ เป็นการชูนิ้วกลางให้ศัตรูของพวกเขา

คำหวานที่กระซิบทั้งหมด คำสัญญาว่าจะอยู่ด้วยกันตลอดไป... มันคือเรื่องโกหก

หัวใจของพวกเขาเป็นของฟ้ามาโดยตลอด

เราเป็นเพียงแค่คนที่อาศัยอยู่ในเงาของเธอ เป็นผู้ครอบครองชั่วคราวในพื้นที่ที่สงวนไว้สำหรับเธอเสมอ

ความจริงข้อนี้เป็นเหมือนก้อนหินที่เย็นและแข็งในท้องของฉัน

พวกเขาไม่ได้แค่ละเลยเรา

พวกเขาไม่เคยสนใจเราเลยต่างหาก

“มือของฉัน... แก้ว” ฉันกระซิบ คำพูดนั้นฉีกกระชากฉันเป็นชิ้นๆ “มัน... มันใช้การไม่ได้แล้ว ฉันจะไม่ได้เล่นเปียโนอีกต่อไป”

แก้วบีบแขนฉันเบาๆ “ส่วนฉัน... หมอบอกว่าเพราะความเสียหายที่เกิดขึ้น... โอกาสที่ฉันจะตั้งท้องจนครบกำหนดแทบไม่มีอีกแล้ว”

เรามองหน้ากัน ขอบเขตความสูญเสียทั้งหมดที่ทำลายล้างเราได้ปรากฏขึ้น

เรายอมทิ้งทุกอย่างเพื่อผู้ชายเหล่านั้น

เพื่อเรื่องโกหก

และพวกเขาก็ไม่ได้ให้อะไรเราเลยนอกจากความพินาศ