เรา ร่วมกัน ผงาด จาก เถ้าถ่าน

มุมมองของแก้ว:

โลกภายนอกหน้าต่างโรงพยาบาลของฉันยังคงดำเนินต่อไปอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว

รถราเคลื่อนที่ ผู้คนเดินไปมา ชีวิตดำเนินไป

ข้างในนี้ เวลาได้หยุดลง แข็งค้างอยู่ในภาพของความโศกเศร้าและสีขาวปลอดเชื้อ

สามวันผ่านไปในความพร่ามัวของความเจ็บปวด สายน้ำเกลือ และความเงียบที่น่าอึดอัดจากการหายไปของสามีฉัน

แล้วโทรศัพท์ของฉันก็สั่น

ข้อความวิดีโอ

จากฟ้า

นิ้วโป้งของฉันสั่นขณะที่กดเล่น

ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอเป็นผลงานชิ้นเอกของความโหดร้ายที่คำนวณมาอย่างดี

ฟ้า ดูซีดเซียวและบอบบางในชุดคลุมผ้าไหม ถูกประคองอยู่บนกองหมอนในสิ่งที่เห็นได้ชัดว่าเป็นเตียงของคิน

คินเองก็นั่งอยู่บนขอบเตียง ค่อยๆ ป้อนซุปให้เธออย่างอดทน สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตั้งใจและความห่วงใยอย่างยิ่ง

ครามนั่งอยู่อีกข้างหนึ่ง กำลังปอกผลไม้ด้วยมีดเงินเล่มเล็ก

“พวกคุณสองคนดีที่สุดเลย” ฟ้าพูดเสียงหวานหยดย้อย “ขอบคุณนะที่ดูแลฟ้ากับลูกดีขนาดนี้ ฉันไม่รู้จะทำยังไงถ้าไม่มีพวกคุณ”

กล้องแพนไปเล็กน้อย เผยให้เห็นกลุ่มเพื่อนและครอบครัวของพวกเขารวมตัวกันอยู่ในห้อง ทุกคนมองด้วยรอยยิ้มที่ชื่นชม

มันคืองานปาร์ตี้

งานเฉลิมฉลอง

มีคนนอกกล้องถามขึ้นว่า “แก้วอยู่ไหน? เธอไม่ควรจะมาอยู่ที่นี่เหรอ?”

คำถามนั้นถูกกลบด้วยเสียงชื่นชมที่ว่าฝาแฝดคณารักษ์ทุ่มเทแค่ไหน

วิดีโอจบลง

มันไม่ใช่ข้อความ

มันคือการประกาศชัยชนะ

การเยาะเย้ยที่จงใจและโหดร้าย

ฉันมองไปที่ชบา

เธอกำลังถือโทรศัพท์ของตัวเอง ใบหน้าของเธอแข็งทื่อด้วยความโกรธ

เธอได้รับวิดีโอเดียวกันเป๊ะ

“พอแล้ว” เธอพูด เสียงของเธอสงบนิ่งอย่างน่ากลัว “ฉันเลิกเสียใจแล้ว ตอนนี้ฉันมีแต่ความโกรธ”

“ฉันก็เหมือนกัน” ฉันกระซิบ ไฟเย็นยะเยือกจุดประกายขึ้นในอก

ฉันหายใจเข้าลึกๆ ความเจ็บปวดที่ซี่โครงเป็นเพียงความเจ็บปวดทื่อๆ

“โทรเลย ชบา”

ขณะที่ชบาติดต่อทนายความของครอบครัวเรา ฉันก็เข้าไปที่พอร์ทัลของรัฐบาลบนโทรศัพท์

นิ้วของฉันรัวไปบนหน้าจอ กรอกแบบฟอร์ม

ชื่อ: แก้ว จิระอนันต์

คู่สมรส: คิน คณารักษ์

เหตุผลในการหย่า: ความแตกต่างที่เข้ากันไม่ได้

ฉันกด ‘ส่ง’ โดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว

อีเมลยืนยันมาถึงทันที

การหย่าถูกยื่นฟ้องแล้ว

กระสุนนัดแรกในสงครามของเราได้ถูกยิงออกไป

ฉันส่งต่อเอกสารไปยังอีเมลส่วนตัวของคินพร้อมหัวเรื่องง่ายๆ: ต้องเซ็น

สองวันผ่านไป

ความเงียบจากฝั่งของเขาสมบูรณ์แบบ

ไม่มีอีเมล

ไม่มีการโทร

ไม่มีการตอบรับใดๆ ผ่านกระแสจิตที่ตอนนี้ถูกตัดขาดของเรา

ราวกับว่าฉันไม่มีตัวตน

ความอดทนของฉันที่บางเหมือนเส้นด้าย ขาดสะบั้นลง

ฉันกดเบอร์ของเขา

เขารับสายในครั้งที่สอง

“เธอต้องการอะไร แก้ว?” เสียงของเขาห้วนและไม่อดทน

“คุณได้รับอีเมลของฉันหรือยัง?”

“ฉันยุ่งอยู่ และพูดตามตรงนะ หลังจากเรื่องบ้าๆ ของเธอ เธอโชคดีแค่ไหนแล้วที่ฉันยังคุยด้วย เธอรู้ไหมว่าเธอสร้างปัญหาให้มากแค่ไหน? ลากชบาเข้าไปในเรื่องดราม่าของเธอด้วย”

“คุณ. ได้. รับ. อีเมล. หรือ. ยัง.”

“ใช่ ฉันได้รับอีเมลบ้าๆ นั่นแล้ว!” เขาตะคอก “และเธอลืมมันไปได้เลย ฉันไม่เซ็นอะไรทั้งนั้น เธออยากจะทำตัวเป็นเด็ก ก็ตามใจ แต่เธอยังเป็นภรรยาของฉัน ตอนนี้เลิกรบกวนฉันได้แล้ว ถ้ายังทำตัวแบบนี้ ฉันอาจจะไม่อยากกลับบ้านเลยก็ได้”

ความหยิ่งยโสที่น่าทึ่งของมันทำให้ฉันพูดไม่ออก

เขาคิดว่านี่เป็นเกม

การอาละวาด

เขาคิดว่าฉันพยายามจะเรียกร้องความสนใจจากเขา

ความหลงตัวเองนั้นลึกซึ้งจนเกือบจะน่าขบขัน

แล้วฉันก็ได้ยินเสียงเธออยู่เบื้องหลัง หวานหยดย้อย

“คินคะ ที่รัก ใครเหรอคะ? มีอะไรรึเปล่า?”

เขาจุ๊ปากให้เธอเงียบ แต่ไม่ทันที่ฉันจะได้ยินเขาพึมพำว่า “แค่เรื่องงาน”

เสียงหัวเราะขมขื่นหลุดออกมาจากริมฝีปากของฉัน

“ยุ่งอยู่กับการดูแลฟ้าสินะ เธอรู้สึกดีขึ้นรึยัง? ฉันรู้ว่าเล็บหักมันเจ็บปวดแค่ไหน”

“อย่ามาพูดถึงเธอแบบนั้นนะ!” เขาคำราม “เธอไม่สบาย เธอท้องนะ ให้ตายสิ เธอต้องได้รับการดูแล เธอต้องพักผ่อน”

ท้อง

ลูก

คำพูดเหล่านั้นเหมือนมีดที่ทิ่มแทงหัวใจฉัน

ภาพตรงหน้าฉันพร่ามัว

อากาศทั้งหมดถูกดูดออกจากปอดของฉัน

“แล้วลูกของเราล่ะ คิน?” คำถามนั้นเป็นบาดแผลสด ที่ถูกฉีกออกมาจากส่วนที่ลึกที่สุดของจิตวิญญาณฉัน “คุณเคยถามถึงลูกของเราบ้างไหม? ลูกชายของคุณ?”

ความเงียบของเขาคือคำสารภาพ

แล้วเสียงของฟ้าก็ดังขึ้น ใกล้กว่าเดิม เจือด้วยความเห็นใจจอมปลอม

“โอ๋ แก้วที่รัก ยังเสียใจเรื่องนั้นอยู่อีกเหรอ ฉันเสียใจด้วยจริงๆ นะ แต่บางที... บางทีมันอาจจะดีที่สุดแล้วก็ได้นะ เธอดูไม่ค่อยปกติเลย อาจจะเป็นบุญของเด็กก็ได้”

เสียงที่ฟังไม่เป็นภาษามนุษย์หลุดออกมาจากลำคอของฉัน

ฉันยกมือขึ้นปิดปากราวกับจะกลั้นเสียงกรีดร้องที่กำลังก่อตัวอยู่ข้างใน

ห้องเริ่มหมุน

ฉันหายใจไม่ออก

ความเจ็บปวดทางกายที่แหลมคมและแผดเผายิงผ่านช่องท้องของฉัน เป็นเสียงสะท้อนของการเตะที่พรากลูกชายไปจากฉัน

และคิน... คินไม่พูดอะไรเลย

เขาปล่อยให้เธอพูด

เขาปล่อยให้เธอเรียกการตายของลูกชายเขาว่า ‘บุญ’

“เห็นไหม?” ในที่สุดเขาก็พูด เสียงของเขาเย็นชาและห่างเหิน “เธอสติแตกไปแล้ว ฟ้าพูดถูก เธอต้องใจเย็นๆ”

น้ำตาไหลอาบใบหน้าของฉัน ร้อนและเงียบงัน

เขาจะไม่มีวันเข้าใจ

เขาจะไม่มีวันสนใจ

สำหรับเขา ลูกของเราเป็นเพียงความไม่สะดวก

ความเจ็บปวดของฉันเป็นเพียงละคร

ฉันเป็นเพียงความรำคาญที่ขวางทางความทุ่มเทของเขาที่มีต่อเธอ

เขาได้ตัดกระแสจิตไปแล้ว แต่ตอนนี้มันรู้สึกเหมือนเขากำลังตัดจิตวิญญาณของฉัน

ความเชื่อมโยงนั้นเหี่ยวเฉาและตายจากไป เหลือเพียงความว่างเปล่าอันมืดมิด

ความเจ็บปวดนั้นท่วมท้น

ฉันทำโทรศัพท์หล่นและงอตัวลง เสียงสะอื้นที่ดิบเถื่อนและเหมือนสัตว์ป่าหลุดออกมาจากปอดของฉัน

ชบามาอยู่ข้างฉันในทันที แขนของเธอโอบรอบตัวฉัน น้ำตาของเธอเองก็เปียกผมของฉัน

“เขาไม่คู่ควรหรอก แก้ว” เธอกระซิบอย่างดุเดือด เสียงของเธอเต็มไปด้วยความโกรธ “เขาเป็นปีศาจ พวกเขาทั้งคู่เลย”

เธอหยิบโทรศัพท์ของฉันขึ้นมา ดวงตาของเธอลุกเป็นไฟ

“เราจะไม่รอการอนุญาตจากพวกเขา” เธอพูด เสียงของเธอเหมือนเหล็กกล้า

“เราจะไปยื่นเรื่องที่ศาลโดยตรง ขอให้ศาลสั่งหย่าขาด ดูซิว่าพวกมันจะยังเมินได้อีกไหม”