ลูกเขยจอมราชันย์กลับมาแล้ว

เสี่ยวเทียนหัวเราะเยาะ

"ฉันแค่มาตามคำเชิญ ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับครอบครัวเสี่ยว"

หลายปีผ่านไป คนครอบครัวเสี่ยวยังคงมีท่าทางน่าเกลียดเช่นนี้ ไม่มีแม้แต่ใจที่จะสำนึกผิด!

เสี่ยวเซไม่สนใจสีหน้าที่ไม่พอใจของจางหลง หัวเราะเสียงดัง

"อา ฮ่าๆ มาตามคำเชิญเหรอ ?"

"พูดใหญ่ไม่กลัวลิ้นพลิกหรือไง?"

"เปิดตาให้กว้างมองดูให้ชัด วันนี้งานเลี้ยงนี้เป็นของครอบครัวเสี่ยวของฉัน"

"ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับแกที่เป็นคนร้าย รีบไสหัวไป อย่าให้พื้นที่สกปรก"

พูดเสร็จก็เตรียมเรียกคนมาไล่เสี่ยวเทียนออกไป

แต่เสี่ยวเทียนกลับมองเสี่ยวเซอย่างเยือกเย็น

เหมือนมองหมาบ้าที่กำลังกัดคน รู้สึกขำ

เมื่อเห็นเสี่ยวเทียนไม่ขยับ เสี่ยวเซยิ้มเยาะ

"ฉันเข้าใจแล้ว แกเห็นว่าครอบครัวเสี่ยวของฉันรุ่งเรือง อยากมาหาเงินใช่ไหม ?"

พูดแล้วหยิบแบงค์ดอลลาร์ออกมาจากกระเป๋า มองเสี่ยวเทียนอย่างเย่อหยิ่ง

"อยากได้เงินก็ได้ แค่ มุดใต้ขาฉัน ฉันจะให้ดอลลาร์ร้อยนี้"

พูดจบก็โยนเงินลงพื้น แบงค์ร้อยดอลลาร์ตกลงมา

ทุกคนหัวเราะเสียงดัง รอดูเสี่ยวเทียนแสดงละคร

พวกเขายังจำได้ว่าเมื่อก่อนเสี่ยวเทียนเหมือนหมาขี้แพ้ ถูกไล่ไปทั่วในเมืองใหญ่

อาหารที่กินก็เก็บมาจากถังขยะ

แบงค์ร้อยดอลลาร์นี้ก็พอให้เขาได้กินอาหารดีๆ หนึ่งมื้อ

เสี่ยวเทียนมองทุกคนอย่างเยือกเย็น น้ำเสียงเย็นชา

"ครั้งนี้ฉันกลับมาเพียงเพราะเรื่องเดียวเท่านั้น!"

คนครอบครัวเสี่ยวใจเต้น

"อีกยี่สิบวันจะเป็นวันครบรอบวันเสียชีวิตของพ่อแม่ฉัน"

"วันนั้น ฉันต้องการให้คนครอบครัวเสี่ยวเปิดเผยความจริงในอดีตทั้งหมด"

"และบอกเหตุผลที่แท้จริงของการเสียชีวิตของพ่อแม่ฉัน พร้อมคืนบริษัท เทียนเซีย ไบโอเทคโนโลยี"

"ไม่เช่นนั้น ฉันจะลบชื่อครอบครัวเสี่ยวด้วยตัวเอง!"

"จำไว้ว่า แกมีเวลาแค่ยี่สิบวันเท่านั้น"

คำพูดของเสี่ยวเทียนไม่รีบร้อน

แต่ทุกคนรู้สึกสยอง

คำพูดของเสี่ยวเทียนเต็มไปด้วยความโกรธแค้น

พูดจบก็ไม่สนใจปฏิกิริยาของครอบครัวเสี่ยวเลย หันหลังเดินออกไป

สองสามวินาทีต่อมา เสี่ยวเซถึงจะรู้ตัว สีหน้าเปลี่ยนเป็นดุร้าย

"ไอ้เลว ยังกล้าลบชื่อครอบครัวเสี่ยวของฉัน?"

"จับตัวมันมาให้ฉัน หักแขนขาแล้วโยนลงแม่น้ำ!"

"หยุด!"

เสี่ยวซวนลี่ตะโกนเสียงต่ำ "อย่าลืมเรื่องสำคัญของวันนี้!"

"ครับ!" เสี่ยวเซกัดฟันตอบ

ในขณะนั้น จางหลงลุกขึ้นเดินออกไปอย่างเร็ว

ในใจเขาสบถ คนครอบครัวเสี่ยวมันโง่จริงๆ

ทำให้คนสำคัญที่เขาเชิญมาอย่างยากลำบากต้องเดินออกไป

ถ้าไม่ใช่เวลาไม่เหมาะ เขาอยากจะตบหน้าสองพ่อลูกนี้จริงๆ

พอเดินออกมาได้สองก้าว เสี่ยวซวนลี่ก็ขวางเขา

"จางพี่ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"

จางหลงใจร้อนผลักเสี่ยวซวนลี่ออกไป "หลบไป ไอ้ไร้ค่า"

เขาจำได้ชัดเจนว่าเสี่ยวเซทำให้เสี่ยวเทียนอับอายอย่างไร

ตอนนี้เขาไม่ควรเกี่ยวข้องกับครอบครัวเสี่ยว

เสี่ยวซวนลี่ตกใจ

"จางพี่ เรื่องนี้มีความเข้าใจผิด ไอ้ไร้ค่านั้นไม่มีตา อย่าไปถือสากับมันเลย"

จางหลงเบิกตากว้าง อยากจะหั่นคนนี้ให้หมากินจริงๆ ยังกล้าด่าเจ้านายว่าไร้ประโยชน์ ไม่มีตา?

พวกแกนั่นแหละที่ไม่ดูตาม้าตาเรือ!

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะอธิบาย

เห็นเสี่ยวเทียนยังเดินไม่ไกล เขาตะโกนเสียงดัง

"ตั้งแต่ตอนนี้ ฉันไม่มีความเกี่ยวข้องกับครอบครัวเสี่ยวอีกต่อไป ถ้าใครกล้าเรียกชื่อฉันอีก ฉันจะทำลายครอบครัวเสี่ยวให้หมด!"

เสี่ยวซวนลี่ตกใจกลัวจากสายตาข่มขู่ของจางหลง เหงื่อออกเต็มตัว ถอยหลังไปครึ่งก้าว

จางหลงไม่สนใจอะไร รีบวิ่งตามออกไป

ในใจเขายิ่งเสียใจมาก

ถ้ารู้แบบนี้คงไม่มางานเลี้ยงบ้าๆ นี้ ต้อนรับเจ้านายคนนั้นคนเดียวไม่ดีกว่าเหรอ ?

ครอบครัวเสี่ยวก็แค่เล็กเมื่อเทียบกับบุคคลนั้น

ในใจเขาภาวนาให้เสี่ยวเทียนไม่เดินไปไกล ให้เขามีโอกาสขอโทษ

คนครอบครัวเสี่ยวงงอยู่กับที่ ไม่เข้าใจว่าทำไมจางหลงที่คุยกันดีๆ ถึงเปลี่ยนท่าทางกะทันหัน?

เสี่ยวซวนลี่รีบคิดได้ หน้าตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

"แย่แล้ว คนสำคัญที่จางหลงพูดถึง อาจจะอยู่ใกล้ๆ เมื่อกี้"

"เสี่ยวเทียนทำให้วุ่นวาย คนสำคัญคนนั้นคิดว่าเราไม่เคารพเขา เลยโกรธแล้วเดินออกไป"

"จางหลงรู้ข่าว เลยรีบตามออกไป"

"เพื่อไม่ให้คนสำคัญนั้นโกรธ เลยตัดความสัมพันธ์กับเรา"

ทุกคนคิดได้

คนรุ่นหลังยิ่งโกรธจนฟันแทบจะกัดแตก ด่าสบถเสี่ยวเทียน

"ไอ้สิ่งนั้น ทำไมไม่ตายอยู่ข้างนอก ?"

"หัวหน้าครอบครัว คุณไม่ควรปล่อยไอ้คนนั้นง่ายๆ"

"นี่จะเป็นการตัดโชคลาภของครอบครัวเสี่ยว!"

"ครอบครัวเสี่ยวของฉันกับมันไม่สามารถอยู่ร่วมโลกได้"

หน้าตาของเสี่ยวซวนลี่แย่จนเหมือนจะหลั่งน้ำออกมา

"ไอ้เด็กชั่ว ครั้งที่แล้วให้แกหนีไป ครั้งนี้ฉันจะถลกหนังแก!"